تکههایی که جا ماندهاند
هزاران مرد و زن و کودک ونزوئلایی با شجاعت با عبور از مسیرهای سخت برای زندگی بهتر و امنتر به سوی کلمبیا در حرکتاند. تعداد زیادی از آنان، امکان استفاده از اتوبوس یا ماشین را ندارند. آنان با پای پیاده، سوار بر ویلچر، با عصا و به سختی از کشورشان بیرون آمدهاند. در گوشه خیابان میتوان زنی را دید در حالی که نوزادش را در آغوش گرفته، آواز میخواند و موسیقی خیابانی اجرا میکند تا بتواند امرار معاش کند. مادران میگویند در این سرما با لباسهای اندکشان به سختی میتوانند از کوه عبور کنند. برخی از کودکان در این راه مردهاند، برخی از آنان از کوه پرتاب شدهاند. برخی از آنان خوششانستر بودهاند و توانستهاند در پناهگاههای کوهنوردان برای یک شب اقامت کنند. تصاویر زنان و کودکانی که با هرلباسی خود را پوشاندهاند و از مرز کلمبیا رد میشوند بارها در رسانهها منتشر شده است. در مرز کلمبیا افرادی خیر و فعال مدنی در تلاش هستند تا از مهاجران استقبال کنند. کسانی که مدتهاست چیزی نخوردهاند، از بیماری رنج میبرند یا آنچنان تحت فشار بودهاند که نیاز به گفتوگو دارند تا اندکی آرامش پیدا کنند. در حال حاضر 1.4 میلیون ونزوئلایی در کلمبیا هستند. سازمانهای بینالمللی در تلاشاند تا به آنها کمک کنند اما نیاز به حمایت بیشتری دارند. روزانه پنج هزار نفر با حداقل امکانات از ونزوئلا فرار میکنند و برای آرامش و آزادی بیشتر زندگیشان را به خطر میاندازند. راستی اگر خود شما ناگزیر شوید به طور ناگهانی کشورتان را ترک کنید، چه چیزهایی را با خودتان برمیدارید؟ مرد جواني میگوید «در ونزوئلا با شما به عنوان یک مجرم رفتار میکنند. از نظر آنها همه گناهکارند اما این درست نیست؛ من فقط با لباسهایم که بر تنم بود راه افتادم و آمدم». زن دیگري میگوید: «لباسهایم، یونیفرمی که بر تن داشتم و یک بطری آب»؛ زن دیگر کیفش را نشان میدهد: «لوازم آرایشم» و ادامه میدهد: «مقداری غذا برای فرزندانم برداشتم تا در طول راه زیاد از گرسنگی ناتوان نشوند»؛ زن دیگري میگوید: «وسایل پختن نان، یک مخلوطکن و یک ساطور برداشتم. اینها وسایل کار من است؛ هرجا میروم میتوانم با آنها کار کنم». خانواده دیگري با حیوان خانگیشان به راه افتادهاند چراکه معتقدند بخشی از خانواده است. سؤال دیگر اما دردناکتر است. همان دردی را یادآوری میکند که با مهاجرت و فرار گره خورده است. چه چیزهایی را میآوردید اگر میتوانستید؟ سؤالی که جوابهایش با گریه و اشک همراه است. زنی که يك بطری آب به همراه داشت میگوید: «کاش میتوانستم با تمام خانوادهام بیایم». دیگری که برای فرزندش غذا آورده است به عکس دختر دیگرش اشاره میکند و میگوید: «او را جا گذاشتهام» . زن سالخورده نابینایی میگوید: «من هرگز به ترککردن کشورم فکر نمیکردم، دخترم دوست داشت از آنجا برای پیداکردن زندگی بهتر بیرون بیاید. من معتقد بودم درست میشود با اینکه مشکلات زیادی داشتیم؛ غذا برای خوردن کم بود و امکانات بهداشتی و پزشکی اندک بود. ماهها و ماهها منتظر شدیم اما این وضعیت ادامه داشت».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.