خاک سرد، خاک سرخ
تهمينه منزوي
«جزيره»؛ خاکی جدامانده از سرزمين اصلی، تکافتاده! باری از تنهایی بر دوش! تنهایی غریبی که از او هویتی ساخته متفاوت و نه از جنس موطن اصلی!
همان اندک فاصله مکانی، به غریبترین شکل ممکن او را اسیر کرده. او را تغییر داده. احوالاتش را شبیه همه جداماندگان کرده! ایمانش، اعتقادش، غم و شادیاش همه از جنس دیگری است. به شکل دیگری است متفاوت با بههمپیوستگان. از جنس تنهایی... . اجرای پروژه خاک سرد، خاک سرخ را در جزیرهای در جنوب ایران آغاز کردم؛ جزیره هرمز با وسعت ۴۲ کیلومتر مربع و جمعیتی حدود شش هزار نفر. در هرمز کوهها پوشیده از سنگهای رسوبیاند و لایههای گدازههای آتشفشانی خاک را سرخ مینمایانند. خاک سرخ هرمز نه فقط زیبا و افسونگر است؛ ویژگیهای این جزیره مرا بر آن داشت تا پروژهام را در مقیاسی بزرگتر دنبال کنم و درصدد یافتن مکانی برآمدم که در تقابل با هرمز باشد. جزیره سوالبرد در شمال نروژ که حدود دو هزار نفر سکنه دارد، مشخصاتی را که بهدنبالش بودم، داشت. دو جزیره هرمز و سوالبرد در گذشته مناطق استراتژيكي محسوب میشدند. هرمز پیش از انقلاب منطقهای پررفتوآمد و البته در دورهای هم مستعمره پرتغال بود؛ بخش بزرگی از سوالبرد نیز تبعيدگاه و منطقه مانور روسيه بوده است. در واقع تفاوت میان این شهر کوچک، در یکی از شمالیترین نقاط کره زمین و جزیرهای در جنوب ایران اساس این پروژه است؛ تفاوتی که نه تنها در ویژگیهای طبیعی پررنگ جلوه میکند، بلکه سبب میشود این مجموعه عکس روزمرگیهای ساکنان، فرهنگ و بافت اجتماعی این دو شهر را نیز دربر بگیرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.