ایران درّودی:
سرطان، معجزه بزرگ زندگی من بود
بابک سرانی: مؤسسه خیریه بهنام دهشپور، از هر فرصتی برای مشق عشق، میداندادن به داوطلبان پیر و جوان خود و انتشار امید و زندگی در میان مردم استفاده میکند. نوشتم پیر و جوان؛ اما در فضای همراهسرای خیریه بهنام دهشپور، جایی که بیماران و همراهان آنها به رایگان خدمات ویژه دریافت میکنند، زمان و مکان جرئت دخالت در زیباییها و عشق را ندارند. داوطلبانی که همه در نقطهای خاص از هستی، در جایی منحصر به فرد از زمان و مکان ایستاده و دلیلی برای تکاپوی بیهوده در روزمرگی نمیبینند، اینان در عالمی دیگر، آدمی دیگر ساخته و از نو، تمرین عشقی نوبهنو و تازهشونده میکنند. این بار ماجرا برای همنشینی و تجربه تبلوری از خانه خدا، فکری بکر، ایدهای ناب و اتفاقی زیبا بود، ایده از سوی خودش شکل گرفت، تلفن زنگ زد و صدای دلنشینش در آن سوی خط گفت: سلام، من ایرانم، ایران درّودی، میخواهم جشن تولد 83سالگی خود را در خیریه دهشپور برگزار کنم، حوصله تولدهای تکراری را ندارم؛ اما این جشن تولدی تکرارنشدنی و خاطرهانگیز خواهد بود... . هشتادوسومین سالروز تولد بانوی نقاشی ایران، ایران درّودی عصر هفتمین روز شهریور در همراهسرای مؤسسه خیریه بهنام دهشپور با حضور میهمانان از طیفهای مختلف برگزار شد. مجری مراسم هنرمند داوطلب احسان کرمی بود و در ابتدای مراسم شهلا لاجوردی، مادر بهنام دهشپور، خیرمقدم خود را برای حاضران قرائت کردند و از زحمات و نیت خیر دکتر ایران درّودی تشکر کرده و جمله فراموشناشدنی ایران را با صدایی لرزان؛ اما شنیدنی پشت تریبون فریاد زدند: من ایرانم، با تمام زخمهایش! محمدرضا کارگر، مدیرکل موزههای سازمان میراث فرهنگی و عضو بنیاد ایران درّودی، دومین سخنران مراسم بود و به زیبایی به گوشهای از زحمات و زندگی پربار و ارزشمند ایران درّودی اشاره کرد. او در بخش مهمی از سخنان خود ضمن اشاره به اهمیت مقام ایران درّودی خاطرنشان کرد: فاصلهنداشتن با مردم، در کنار مردمبودن و از خود مردم بودن، علت اصلی جاودانهشدن هنرمند است؛ کسی که راکفلر خریدار آثارش بوده، کسی که عجیبترین، باشکوهترین و وسوسهکنندهترین پیشنهادهای تجاری را در سراسر جهان داشته، در نهایت ایران را با تمام زخمهایش انتخاب کرده و تصمیم گرفته بیش از صد اثر اعجابانگیز خود را با هزینهای عجیب، به ایران برگرداند و به مردم ایران تقدیم کند. دکتر محمدجواد حقشناس، رئیس کمیسیون فرهنگی- اجتماعی شورای اسلامی شهر تهران، ری و تجریش با حضور در این مراسم سومین سخنران بودند که با انتخابی زیبا، جمع را شیفته عظمت زندگی باشکوه ایران درّودی کردند. ایشان به جای سخنرانی کلی تصمیم گرفتند قطعاتی از همین کتاب ارزشمند را قرائت کنند؛ دو قطعه از لحظه تولد او و ماجرای ازدواجش. بهاره کیانافشار، بازیگر سینما و تئاتر و داوطلب همیشگی و سفیر سلامت مؤسسه خیریه بهنام دهشپور، در این مراسم پشت تریبون رفت و «میلاد ایران» را تبریک گفت. او ضمن قرائت پیام لیلی رضایی، مدیرعامل مؤسسه خیریه بهنام دهشپور، اظهار کرد: اکنون در حیاطی دور هم جمع شدهایم که تبلور و تجسمی از خانه خدا است و هر بار که به مراکز مربوط به مؤسسه خیریه بهنام دهشپور میآیم، درسی تازه میآموزم و شوق عجیبی برای زندگی به دست میآورم. ای کاش این ایده زیبا یعنی برگزاری مراسم تولد در مراکز خیریه و جمعآوری کمکهای مردمی به این بهانه زیبا در میان ستارگان سینما و ورزش و شهروندان محبوب در میان توده مردم، روزبهروز گسترش پیدا کرده و جایگاه درست خودش را پیدا کند. سپس ایران درّودی پشت تریبون ایستاد و از ایران گفت. او مثل همیشه نتوانست احساسات و هیجان خود را وقتی از ایران سخن میگوید، پنهان یا مدیریت کند: «من خاکم، از خاکم و از خاک ایرانم، زاده خراسانم و جرئت و جسارت خود را از همین خراسان به ارث بردهام، از سرزمین فردوسی بزرگ که جد من است. روی سنگ قبر من چیز زیادی ننویسید، فقط یک کلمه بنویسید: ایران». «من باید لایق اسم خودم باشم، اسم کوچکی نیست، به من میگویند ایران و هر بار که اسم خودم را میشنوم، از خود میپرسم آیا لایق این اسم هستم؟ در مملکتی رشد و پیشرفت کردم و افتخار میکنم که در فضای هنر به یک خالق اثر هنری تبدیل شدم، خوشحالم که پس از تلاشی طولانی، اکنون در آستانه افتتاح موزه خود هستم؛ موزهای که برایش هزینه زیادی شده؛ اما ایرادی ندارد، مهم این است که هرچه زودتر این هدیه را خالصانه به مردم کشورم تقدیم کنم. برای من سرطان، معجزه زندگی بوده است، پس از سرطان دردهای زیادی کشیدهام اما خدا میداند که در طول درمان اجازه ندادم به من مسکن تزریق کنند، من دردکشیدن را نیز بخشی از زندگی خود میدانستم، درد به من پیغام هستی میداد و مطمئن میشدم که هستم، هوشیارم و فکر میکنم و میتوانم خلق کنم. استاد بزرگ زندگی من، حضرت مولانا بوده است، ما ایرانیان چقدر خوشبختیم که مولانا را داریم و به زبان مادری خود از اشعار گرانقدر و باشکوه او لذت میبریم، چقدر خوشبختیم که فردوسی را داریم. چقدر خوشبختیم که ایران عزیز را داریم. ما ز بالاییم و بالا میرویم و این را مولانا بیهوده نگفته و اگر به این اعتقاد داشته باشیم، دیگر کدام غم اجازه دارد در وجود ما رخنه کند؟». در ادامه این مراسم، کیک تولد ایران درّودی که به یکی از آثار زیبای او مزین شده بود، همراه با شمع تولد ۸۳سالگی این استاد بزرگ به امید روشنایی وجودش و تداوم زندگی بابرکتش و با حضور همه میهمانان و بیماران ساکن در همراهسرا و همه دوستداران این هنرمند گرامی، توسط او بریده شد. همچنین مقرر شد ضمن برگزاری جشن میلاد استاد ایران درّودی، کتاب ارزشمند وی «در فاصلهی دو نقطه...!» که زندگینامه خودنوشت اوست و به چاپ بیستوسوم رسیده است، در فرایند همت عالی به فروش برسد که البته میهمانان و خیران گرامی مثل همیشه در این فرصت زیبای کمک به همنوع و بیماران مبتلا به سرطان، سنگ تمام گذاشتند. ایران درّودی نقاش، کارگردان، نویسنده، منتقد هنری و استاد برجسته دانشگاه است. او در سال 1315 در خراسان و در خانوادهای سرشناس به دنیا آمد. خاندان پدری از بازرگانان صاحبنام خراسان و خانواده مادری از بازرگانان قفقاز بودند که پس از انقلاب شوروی به ايران مهاجرت کرده و در مشهد اقامت گزیده بودند. درّودی با علاقهای که از کودکی به نقاشی داشت، پس از اتمام تحصیلات متوسطه، راهی فرانسه شد و تحصیلات خود را در دانشکده عالی هنرهای زیبای پاریس بوزار به پایان رساند. او در بروکسل برای شفافکردن رنگهای نقاشی دوره ويترای را در آکادمی سلطنتی بروکسل گذراند و تاريخ هنر را در مدرسه لوور پاریس فراگرفت. در سال 1347 به سفارش شرکت «آیتیتی» که لولهکشی نفت آبادان به ماهشهر را انجام داده بود، تابلوی نفت ایران را خلق کرد. تابلویی که تصوير آن با تیراژى چند میلیونی در مطبوعات مهم آمريكا از قبیل لایف، تایمز و نیوزویک به چاپ رسید و احمد شاملو نام «رگهای زمین، رگهای ما» را بر این شاهکار نهاد. ایران درّودی در دهه 40 پس از نمایش آثارش در گالریهای مختلف، برای آموختن کارگردانی و تولید برنامههای تلويزيونی به انستیتو آرسیال نيويورک رفت. در نيويورک با پرويز مقدّسی که در رشته کارگردانی سينما و تلويزيون تحصيل میکرد آشنا شد و با او ازدواج کرد. چندى بعد درّودی همراه همسرش به ايران بازگشت و در سازمان تازهتأسیس تلویزیون در سمت تهیهکننده و کارگردان برای شش سال به فعالیت پرداخت. حاصل این فعالیت تهیه و کارگردانی بیش از 80 فیلم مستند تلویزیونی موفق از هنرمندان ایران و جهان بود که سبب شد دانشگاه صنعتیشریف از او دعوت به عمل آورد تا بهعنوان استاد افتخاری، تدریس تاریخ و شناسایی هنر را در این دانشگاه بر عهده بگیرد. برگزاری ٦٤ نمایشگاه انفرادی و شرکت در بیش از250 نمایشگاه گروهی در کشورهای اروپایی، ایران، مکزیک، ژاپن و آمريكا، انتشار مقالات و نقدهای تحقیقی و هنری در مطبوعات ایران، ایراد سخنرانی در مراکز فرهنگی و هنری دنیا، تهیه و کارگردانی بیش از 80 فیلم مستند تلویزیونی از هنرمندان ایران و جهان، نگارش و انتشار کتاب زندگینامه خودنوشت «در فاصلهی دو نقطه...!» حاصل بیش از٦٠ سال فعالیت همهجانبه او در عرصه هنر معاصر ایران است که تا امروز ادامه دارد. فعالیتهایی که در کنار نشست و برخاست با بزرگانی مانند آندره مالرو، سالوادور دالی، ژان کوکتو، آنتونیو رودریگز، احمد شاملو و... و بیان منحصربهفرد وی در نقاشی، او را به یکی از مهمترین نقاشان ایران و جهان بدل کرده است. موزه هنرهای معاصر تهران، موزه هنرهای زیبای کرمان، کاخموزه سعدآباد، کاخ صاحبقرانیه، موزه ایکسل بلژیک و موزه هنرهای معاصر نیویورک از جمله مکانهایی هستند که در کنار مجموعهداران سرشناس، آثار ایران درّودی را در گنجینه خود دارند. ایران درّودی در آخرین فعالیتش، بعد از تأسیس بنیادی در سال 1390، 195 اثر برگزيده خویش را كه در ٤٧ سال با هدف ارائه در موزه شخصی خود حفظ كرده بود، بهصورت محضری به این بنیاد و مردم ایران بخشید و هزينه ساخت موزه را از محل فروش منزلش در پاريس تأمين كرد. در اسفندماه سال 1394 شهردارى تهران قطعهزمينى واقع در خيابان سيدجمالالديناسدآبادى، برای بهرهبردارى موزه آثار نقاشی ایران درّودی در نظر گرفت. متأسفانه مراحل ادارى آن بیش از انتظار به طول انجاميد، سرانجام در خردادماه 1397 شوراى اسلامی شهر تهران بهرهبردارى از زمين مذکور را پس از دو سال و چهار ماه با اكثريت آرا تصويب كرد. اكنون بنياد بیصبرانه منتظر ابلاغ رسمى آن است تا كار ساختمان موزه شروع شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.