نامه به یک آقازاده
پوریا عالمی
سلام آقازاده. خوبی؟ خوشی؟ فحشخورت ملسه؟ ناراحتی که به دلیل والدینت تو را قضاوت میکنند؟ ناراحتی که کارهای بابات را - و جدیدا مامانت را - که توی سیاست و قدرت هستند، پای تو مینویسند؟ ناراحتی میگویند از رانت استفاده میکنی؟ ناراحتی میگویند ماشین زیر پات یکطوری از بیتالمال استخراج شده؟ ناراحتی میگویند شرکتی که داری و چیزمیز وارد میکنی رانت مسلم است؟ ناراحتی میگویند نخبه نیستی و صرفا ارز دولتی را میگیری و سود یامفت میکنی؟ ناراحتی میگویند دلیل مریضی اقتصاد مملکتی؟ ناراحتی میگویند با اینکه نون بیتالمال را خوردی، اقامت خارج داری؟ ناراحتی که میگویند بابات به لباس ما گیر میدهد و تو با شورتک (کمی کوتاهتر از شلوارک و بلندتر از باقی چیزها که با پیراهن و صندل میپوشند) توی خارج پستهچرخ میزنی؟ ناراحتی که میگویند ما اینجا توی مدرسه با گوشتکوب درس یکپارچه فرو میکنند توی سرمان و تو را باباجان فرستاده خارج تا از خلاقیت آموزشی مدرسه خارج استفاده کنی و یک چیزی بشوی؟ ناراحتی که میگویند مدرک دانشگاهی ما تقریبا با کاغذباطله فرقی ندارد و هیشکی حسابش نمیکند، بعد تو را باباجان فرستاده خارج تا از دانشگاه فلان فارغالتحصیل بشی؟ ناراحتی میگویند بابات اینجا زندگی را به ما سخت کرده بعد تو را فرستاده راحت زندگی کنی؟ ناراحتی هر کاری میکنی میگویند داری روی نفت ملت و چیزهای دیگر اسکی میروی؟
بله؟ ناراحتی؟ خب این کارها را نکن. این نامه را نوشتم تا بگوییم مناعتطبع داشته باش و مثل باقی آدمها و آقازادههای آدمحسابی و سالم (هرچند کم هستند، اما هنوز منقرض نشدهاند!) تو هم روی پای خودت بایست تا ملت لیچار بارت نکنند. تامام. امضا: میدون دوم و سوفیا و پوریا و باقی بچههای محل.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.