|

تلخ مثل عسل!

گیتی صفرزاده

داخل کافه نشسته‌ام. میز کناری من خانم جوانی در انتظار است. کمی بعد خانم دیگری هم‌سن او همراه دختر کوچکش از راه می‌رسد و سر میز او می‌نشیند. از روبوسی و کلمات اولیه می‌فهمم خانم‌ها دو دوست هستند؛ یکی مهاجرت کرده و دیگری مانده است؛ حالا آنکه مهاجرت کرده، سفری به وطن آمده است و خواسته دیداری با دوست قدیمی تازه کند و البته ابراز شگفتی از دیدن دختر او و تکرار همان حرف همیشگی: وای خاله‌جان، من که داشتم می‌رفتم تو اِنقده بیشتر نبودی!

دلم می‌خواهد سرم گرم کار خودم باشد اما نمی‌شود. بعد از آن دقایق اولیه‌ احوال‌پرسی و ابراز عشق و دلتنگی، دوست مهاجرت‌کرده رو می‌کند به دختربچه و می‌گوید: خاله‌جان چرا قوز کردی؟ صاف بشین. به دنبالش توضیحاتی درباره اهمیت درست‌نشستن و شکل‌گرفتن درست ستون فقرات در این سن می‌دهد و تهش اضافه می‌کند آنجا که هست، خیلی به این چیزها اهمیت می‌دهند. دوستش هم کم نمی‌آورد، بلافاصله شروع می‌کند به گفتن اینکه تا به حال چه کلاس‌های ورزشی اسم بچه را نوشته است و چه تلاش‌هایی برای سلامتی او انجام داده و چه خون‌دل‌ها بابت آموزش درست‌نشستن به او خورده اما حیف که بچه این ‌همه توجهات به‌روز مادر را درک نمی‌کند و کماکان چنان روی صندلی می‌نشیند که انگاری گوژپشت نتردام. زیرچشمی دختربچه را می‌پایم، روی صندلی‌اش تکان‌تکان می‌خورد. هنوز کمی نگذشته است که دوست مهاجرت‌کرده دستی به گونه دختر می‌کشد و می‌گوید: قربونت بشم، چرا تکون‌تکون می‌خوری؟ مادر باز بلافاصله وارد میدان می‌شود و توضیح می‌دهد دخترک از صبح که چشم‌هایش را باز کرده است، دلش درد می‌کرده، همان اول صبح یک قرص بهش دادم و... . وای خانم مهاجرت‌کرده مرا هم در صندلی‌ام جابه‌جا می‌کند: وای تورو خدا از این سن به بچه دارو نده و پشت‌بندش اطلاعاتی درباره تأثیرات مخرب داروهای شیمیایی و اینکه در آن‌ور دنیا به طب سوزنی و تأثیر یوگا و مدیتیشن روی آورده‌اند و دارند پدرجد صنعت بی‌چشم‌وروی داروسازی را در می‌آورند، ارائه می‌دهد. این بار دختربچه سیخ نشسته، شاید نگران است خاله‌ای که او را آنقدی دیده بوده، از اِنقدی‌اش خوشش نیاید. اما خاله‌ ازخارج‌آمده ول‌کن ماجرا نیست، به دوستش هشدار می‌دهد: زیاد تو این هوا بیرونش نیار، خیلی آلوده‌س، من از وقتی اومدم همه سر و صورتم به‌هم ریخته. اینم دختره، خدا میدونه آلودگی چه تأثیری روی هورمون‌هاش می‌ذاره. مادر آه می‌کشد و طومار بلندی از همه چیزهایی که از صبح تا شب جان دخترکش را تهدید می‌کند، از بر می‌خواند. خدا را بابت آفرینش قهوه شکر می‌کنم که بی‌سروصدا جلویم روی میز قرار دارد و تلخی‌اش در برابر تلخی‌ای که آدم‌ها به جان هم می‌ریزند، مثل عسل است. صدای خاله‌ مهاجرت‌کرده را می‌شنوم: عسل‌جون بذار یه کم بزرگ‌تر بشی، می‌برمت پیش خودم. قهوه‌ام را سر می‌کشم و یواشکی به عسل چشمک می‌زنم که سیخ نشسته و با دهان باز به خاله‌جان چشم دوخته است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.