|

آینه

کیهان برباددادن 18 میلیارد دلار، سوء مدیریت یا خیانت در امانت؟! نکته مهم و قابل تامل در ماجرای برباددادن 18 میلیارد دلار ارز دولتی آنجاست که برخی رسانه‌های وابسته و حامی دولت سعی دارند ماجرا را در حد سوء مدیریت تقلیل دهند. یکی از این رسانه‌ها حتی پا را از این نیز فراتر گذاشته و دادگاه رسیدگی‌کننده به این پرونده سنگین را تسویه‌حساب قوه قضائیه با دولت خوانده است! روزنامه دولت نیز چند روز پیش در گزارشی اساس تشکیل این دادگاه را زیر سوال برده و آن را دارای ابهام دانست و مدعی شد؛ «مدیران بانک مرکزی سیاست‌های مصوب را اجرایی کرده‌اند و توزیع ارز توسط بانک مرکزی برای تنظیم بازار سیاستی رایج در طول دهه‌های گذشته بوده و عملی غیرقانونی نبوده است. مضاف بر اینکه ورود بانک مرکزی و توزیع ارزی در نهایت منجر به کاهش روند صعودی نرخ ارز در کشور شده است.»! این روزنامه در مطلبی با تطهیر کسانی که در این پرونده دخیل هستند مدعی است برخورد قضائی با چنین مسائلی باعث می‌شود جرات ریسک از مدیران در شرایط حساس گرفته شود! مشخص نیست این چگونه ریسکی است که 18 میلیارد دلار از خزانه مملکت را به باد می‌دهد و قیمت دلار را تا نزدیک 20 هزار تومان می‌رساند و تورم را چند برابر می‌کند و هنوز هم باید از آن دفاع کرد! آیا همان‌گونه که در این مطالب آمده متهمان صرفا مجری اوامر بوده‌اند و سرنخ به کسان دیگری می‌رسد که این‌گونه از برگزاری این دادگاه به هراس افتاده‌اند؟

ایران حملات گازانبری حمله به دولت و شخص رئیس‌جمهوری اتفاق جدیدی نیست و از فرط تکرار به امری عادی تبدیل شده است... اولین ویژگی آنها، استفاده از رسانه‌هایی است که عموما از بودجه عمومی و بیت‌المال ارتزاق می‌کنند. رسانه‌هایی که از این بودجه استفاده می‌کنند به طور طبیعی باید در ذیل چارچوب منافع ملی و فراجناحی رفتار کنند. ورود آنان به رقابت‌های حزبی و جناحی به طوری که هزینه آنان از جیب مردم داده شود، خیانت به اموال عمومی محسوب می‌شود. جالب اینکه آنان فریاد مبارزه با فساد را هم سر می‌دهند، در حالی که رفتار خودشان یکی از مظاهر سوء استفاده و رانت است که بدترین نوع رانت‌ها را می‌توان رانت رسانه‌ای دانست. ویژگی دیگر این حملات، حمایت از یک جناح و باند محدود است... اگر یک نفر از فراز سیاست به صحنه رقابت یا مبارزه سیاسی در ایران نگاه کند، بسیار متعجب خواهد شد که چگونه ممکن است که جامعه‌ای چنین درگیر مشکلات و تنش‌های خارجی و اقتصادی باشد و در عین حال عده‌ای بی‌توجه به آنها، عزم خود را جزم کرده‌اند تا منافع کوتاه‌مدت خویش را به هر قیمتی که هست حتی به قیمت ازمیان‌بردن وحدت سیاسی، تأمین کنند؟ به نظر می‌رسد که ناف عده‌ای را در سیاست با مفهوم حمله گازانبری بریده‌اند و هیچ منطق و درکی جز حملات گازانبری ندارند و گمان می‌کنند که هر چیزی را که نمی‌پسندند، باید با حملات گازانبری قلع و قمع کنند.

اعتماد معناي ظريف تحريم ظريف عباس عبدي: وضعيت سياسي ايران به گونه‌اي است كه هر موضوع كوچك يا بزرگي ظرفيت آن را دارد كه به سرعت تبديل به يك تنش سياسي شود و طرفين ماجرا، آن موضوع را مستمسك حمله به يكديگر قرار دهند. نمونه آن تحريم آقاي ظريف از سوي كاخ سفيد است. در پي اين تحريم، يك سوي ماجرا ظريف را برجسته كرد و به جايگاه قهرماني رساند و سوي ديگر نيز لبه تيز حملات خود را به عوامل پيگير برجام از جمله شخص آقاي ظريف نشانه رفت. آقاي ظريف هم در يك اظهارنظر عجيب اعلام كرد كه اگر به عقب برگردد باز هم برجام را امضا مي‌كند در حالي كه واضح است كه برجام به دلايلي به نقطه نامناسب و منفي رسيده است و بايد نتيجه گرفت كه ايشان با علم به اين نتيجه آن را امضا كرده است و بايد همه اينها را به مقامات مافوق خود مي‌گفت هر چند نگفتن او نيز، رافع مسووليت هيچ مقامي نيست. در اين يادداشت به رفتار مخالفان برجام كه حملات تندي را نيز متوجه ظريف كردند، نمي‌پردازم چون در اساس با آنان موافقت ندارم. ولي معتقدم كه بايد نقدي جدي را متوجه دوستان موافق برجام كرد. البته ابتدا توضيح دهم كه شخصا طرفدار مذاكره سياسي هستم و آن را بر شيوه‌هاي ديگر ترجيح مي‌دهم. در اين مورد خاص هم بنا به ملاحظات ملي بايد كاخ سفيد را محكوم و بايد از آقاي ظريف دفاع كامل كرد ولي در عين حال بايد درك دقيقي از مفهوم و الزامات مذاكره سياسي داشته باشيم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.