آموزش و پرورش؛ اولويتی ملي
غلامرضا کریمی.قائممقام وزیر آموزش و پرورش در روابط بینالمللي
صاحبنظران و كارشناسان بينالمللي، آموزش و پرورش قاره آسيا را داستان موفقيت در جهان توصيف كردهاند. بر اساس آمار سازمانهاي بينالمللي امروزه از هر 10 كودك آسيايي، 9 كودك در دبستان نامنويسي ميکنند. این در حالی است كه در دهه 1970 ميلادي دوسوم كودكان بازمانده از تحصيل جهان، در همين قاره ميزيستند. آثار و نشانههاي اين پيشرفت شگفتيآور در عرصه آموزش و پرورش نيز بهخوبي هويداست. كشورهاي مالزي، چين، هنگكنگ، سنگاپور، كره، تايلند، ويتنام، هند و بسياري ديگر از كشورهاي اين قاره كهن براي پيشرفت و همگانيكردن آموزش و پرورش، ريشهكني بيسوادي و ترويج دانش و آگاهي در جوامعشان كمر همت بستند و يكشبه ره صدساله پيمودند. اين كشورها يكي پس از ديگري به اين نتيجه رسيدند كه بهترين و بيبديلترين راه براي رهايي از انبوه مشكلات اقتصادي و اجتماعي برخورداري كشور از نظام آموزش و پرورش فراگير، اثربخش و نيرومند است. از اين رو برنامههاي راهبردي درازمدت را براي پيشرفت و گسترش آموزش و پرورش طراحي كرده و با جديت به اجرا درآوردند. گفتني است سازمانهاي بينالمللي بنا بر ماهيت و هدفهايي كه دارند همواره ميكوشند بخش قابل توجهي از توفيق اين كشورها در زمينه آموزش را ناشي از تلاشها و پيگيريهاي خود براي اجراي اعلاميهها و توصيههاي گوناگونشان قلمداد كنند، اما چرا همين اعلاميهها و اسناد بينالمللي در كشورهاي عربي به چنين نتايج درخشاني نرسيده است؟ چگونه است كه آمار بيسوادي، ترك تحصيل و بازماندگي از تحصیل بهويژه در ميان دختران و زنان در كشورهاي عربي همچنان بالاست؟ چرا كشورهاي قاره آفريقا با وجود كمكهاي مالي و فني فراواني كه پيوسته از سوي سازمانهاي بينالمللي، منطقهاي و اهداكنندگان به سويشان سرازير ميشود، تاكنون نتوانستهاند به چنين توفيقي دست يابند؟ پاسخ اين است كه ايجاد تغيير و تحول و پيمودن راه پيشرفت، نسخهاي نيست كه توسط ديگران براي كشوري پيچيده شود. بلكه اين دورانديشي، خردورزي و اراده قوي و خدشهناپذير ملي است كه كشورها را به سرمنزل مقصود ميرساند. در كشور خودمان نيز از دهه نخست انقلاب اسلامي، توانستيم به مدد اراده قوي و پشتكار براي گسترش و پيشرفت آموزش در كشور گامهايي بلند برداشته و جنبشي را براي ريشهكني بيسوادي، مدرسهسازي و تربيت آموزگار آغاز كنيم. همين تلاش و پشتكار سبب شد كه ميزان بيسوادي در كشور كه تا سال 1357 به 70 درصد ميرسيد، در دو دهه به 10 تا 15 درصد كاهش يابد بهطوري كه كاهش ميزان بيسوادي و افزايش نامنويسي كودكان در دبستان بهويژه در ميان دختران و زنان ايراني، سازمانهاي جهاني را نيز به تحسين واداشت. اما آيا بهجز عزم و اراده قوي دولتمردان و سياستگذاران كشور هيچ سازمان و نهاد بينالمللياي قادر بود ما را به چنين دستاورد بزرگي برساند؟ آيا توفيق بهدستآمده فقط ناشي از اقدامهاي وزارت آموزش و پرورش بود يا اراده قوي ملي كه همه دستگاهها و نهادهاي كشور پشتيبان آن بودند، چنين نتايجي به بار آورد؟ با توجه به شرایط امروز آموزش و پرورش کشورمان و ضرورت جلب رضایت بیشتر ذینفعان ضرورت دارد دولت و نظام بر سرمایهگذاری در آموزش بهویژه معلمان متمرکز شوند چراکه با توسعه و ارتقاي معلمان و با دادن قدرت و اختیار کافی به آنها و مدیران مدارس، روند آموزش دگرگون ميشود و کیفیت آن ارتقا خواهد یافت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.