یادی از کارهای پربار اسماعیل شنگله
بهخاطر اینهمه نجابت
پرویز پورحسینی
این یادداشت در ستایش بازیگری است حرفهای و بااخلاق که بیش از نیمقرن در زمینه هنرهای نمایشی این ملک با پشتکار و مداوم کار کرده و در این وادی بسیار تأثیرگذار بوده و کارهایش بهیادماندنی است. او این روزها تهران و هیاهو و آلودگیهایش را رها کرده و در روستایی در گیلان روزگار میگذراند. اسماعیل شنگله کارش را از کلاسهای بازیگری جامعه باربد آغاز میکند و سپس در سال ۱۳۳۵ هنرستان هنرپیشگی را میگذراند و در سال ۱۳۴۰ به اداره دراماتیک میرود و بعد برای ادامه تحصیل ۹ سال را در وین و آکادمی هنرهای نمایشی وین میگذراند و پس از بازگشت به تلویزیون میرود و آنجا بهعنوان کارگردان و تهیهکننده مشغول کار میشود. شنگله کارنامه پرباری دارد که در این یادداشت نمیگنجد. اولین کاری که از او بر صحنه تئاتر دیدم، نمایش «پایان آهنگ» بود به کارگردانی آقای مغفوریان و سپس نمایش «پدر» به کارگردانی دکتر فروغ در سال ۱۳۳۸. از اولین کارهایش «پوشاندن آنها که برهنهاند»، به کارگردانی شاهین سرکیسیان بهعنوان بازیگر و سپس «فرشته برف»، به کارگردانی خودش در سال ۱۳۴۸ بود. در سال ۱۳۵۱ «بازی استرینگ برگ» را با حمید سمندریان به صحنه میبرند. من با ایشان در چند سریال، از جمله «روز ایپریت» و «تصویر یک رویا» و در تلهتئاتر «قطار ارواح»، به کارگردانی کرمرضایی همراه بودم. اخلاق حرفهای او در این کارها برای من همیشه آموزنده بود. در کارنامه سینمایی شنگله «دایره مینا» و «سگکشی» بهیادماندنی است. او فیلمهای گاهی به آسمان نگاه کن و بانوی کوچک را هم در کارنامه دارد و در سریالهای شیخ بهایی، باران عشق و روشنتر از خاموشی هم بازی کرده است. کار تهیهکنندگی و بازیگری تلهتئاترهای «رعنا»، به کارگردانی میرباقری، قضیه رابرت اپنهایمر، عطر گل یاس و «ماه پنهان است» را هم میتوان از کارهای خوب او دانست. این روزها که دوستان در فضای مجازی سلفیها و پستهای فراوان میگذارند بد نیست یادی هم از بزرگان کنند. برایش درود بفرستید بهخاطر اینهمه نجابت و کارهای پرباری که در این سالیان در عرصه هنرهای نمایشی این ملک از خود به یادگار گذاشته است. سایهات همیشه بر سر ما مستدام باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.