|

رتبه‌های برتر کنکور در قُرق سمپادی‌ها و غیردولتی‌ها

کنکور امسال هم باوجود وعده و وعیدهای حذف‌شدنش، برگزار شد و هفته گذشته نتایج آن اعلام شد. نگاهی به نام‌آوران کنکور امسال نشان از مرگ مدارس دولتی دارد. از 20 نفر از رتبه‌های یک تا چهار کنکور در رشته‌های ریاضی فیزیک، علوم تجربی، علوم انسانی، زبان‌های خارجی و هنر، ۹ نفر تهرانی بوده و شش نفر دیگر از سایر کلان‌شهرها هستند؛ یعنی ۱۵ نفر برتر کنکور ۹۸ متعلق به پنج کلان‌شهر هستند که این خود نشان‌دهنده توزیع ناعادلانه امکانات بین استان‌ها و تجمیع و انباشت دارایی‌های مادی و معنوی کشور در پایتخت است. درواقع 15 نفر از 20 نفر رتبه برتر کنکور 98 متعلق به مدارس سمپاد هستند و سه نفر از مدارس غیرانتفاعی و مدارس نمونه دولتی و هیئت امنایی هستند؛ به عبارت روشن‌تر سهم مدارس دولتی که در‌برگیرنده بیش از 90 درصد دانش‌آموزان کشور هستند، صفر مطلق است. سال‌هاست فرزندان، والدین، مدارس و سیاست‌گذاران آموزشی این مرز و بوم درگیر مهم‌ترین هدف زندگی دانش‌‌آموزان یعنی کنکور هستند. این هدف آن‌قدر مهم بوده که تمامی ارکان زندگی خانواده‌ها و دانش‌‌آموزان را تحت تأثیر قرار داده است. گویی دانش‌آموز برای کنکور خلق شده است. انتخاب مدارس، آزمون‌ها، فرایند تحصیلی، برنامه‌ریزی‌ها و خلاصه همه‌چیز برای یک هدف و آن کنکور بوده و هست. کنکور از پیش‌دبستانی تا دیپلم گریبان دانش‌آموزان و خانواده‌ها را گرفته است. والدین و مراکز آموزشی ریز و درشت از همان پیش از دبستان و بعد مدارس ابتدایی و آزمون استعدادهای درخشان، مدارس نمونه دولتی، آزمون‌های مختلف مراکز خصوصی در طول سال، کلاس‌های فوق‌العاده خارج از مدرسه و تابستان و... همه یک هدف را دنبال می‌کنند و آن کنکور است. حتی وقتی دبیرستانی می‌خواهد عملکرد عالی خود را به رخ دیگران بکشد، تنها یک شاخص برجسته و مهم دارد و آن قبولی در کنکور است و آن را با آب و تاب و عکس دانش‌آموزان خود بر در و دیوار تبلیغ می‌کند. ماجرای حذف کنکور از کجا آمد؟ از دهه 40 بود که تعداد دانشگاه‌ها و متقاضی‌ها زیاد شد و تصمیم گرفتند این موضوع را نظام‌مند کنند. نظام‌مند‌شدن به قصد عدالت آموزشی بود که کنکور شکل گرفت اما آن‌قدر ایرادهای آن زیاد بود که مشخص شد باید فکری برای آن کنند و بحث حذف کنکور را طرح کردند. برای حذف کنکور سال 86 یک قانونی تصویب شد که دولت را موظف می‌کرد تا پایان سال اول برنامه پنجم یعنی پنج سال بعد از سال 86 کنکور را کاملا حذف کنند و ازهمان موقع وزارت علوم مخالفت کرد و سازمان سنجش مقاومت کرد و وزارت آموزش‌و‌پرورش هم کاری نکرد. البته همیشه زور وزارت علوم بر وزارت آموزش‌و‌پرورش می‌چربیده است. بعد از پنج سال هم گفتند ما که گفته بودیم که نمی‌شود. سال 91 دوباره این بحث داغ شد و آموزش‌و‌پرورش حرفش این بود که می‌توانیم ولی باید یک بازه زیادی برای نمرات تعریف شود تا تفاوت در دانش‌آموزان ایجاد شود و آموزش‌و‌پرورش مدعی بود که برای همه اینها فکر کرده و سامانه طراحی کرده منتها باز سازمان سنجش می‌گفت شما نمی‌توانید این کار را انجام دهید. پیشنهاد آموزش‌و‌پرورش این بود که نمرات سه سال را برای کنکور در نظر بگیرند و وزارت علوم و سازمان سنجش بحث دو‌مرحله‌ای‌کردن کنکور را پیش کشیدند. درحالی‌که بهترین دانشگاه‌های دنیا دارند از همه جهان دانشجو می‌گیرند و ما به دانشجوهای رتبه 200 و 300 تا این اندازه فشار می‌آوریم. در نهایت گفته شد آموزش‌و‌پرورش به عنوان نهادی که آموزش داده، نمی‌تواند ارزیابی را انجام دهد و در جواب هم آموزش‌و‌پرورش می‌گفت شما قرار بود ارزیابی کنید این همه مشکل ایجاد کردید و وقتی قانون تأکید کرده آموزش‌و‌پرورش این ارزیابی را انجام دهد، باید همین هم بشود. در سال 92 قانون به این صورت تصویب شد که از سال 93 به مدت پنج سال باید سهم کنکور کم شود و سهم سوابق تحصیلی اضافه شود و سال پایه هم همان 93 بود با 25 درصد و ظرف پنج سال این سهم باید به 85 درصد می‌رسید. در واقع هر سال حدود 12 درصد باید از سهم کنکور کم شود و سهم سوابق تحصیلی زیاد شود و در سال 97 بشود 98 درصد و امسال باید بیش از 50 درصد سهم کنکور کم می‌شد و سهم سوابق تحصیلی اضافه می‌شد ولی اکنون این‌طور نیست. سال 94 وزیر آموزش‌و‌پرورش می‌گفتند ما پیشنهاد دادیم سهم سوابق تحصیلی 35 درصد شود که تصویب نشد. شورایی با عنوان سنجش و پذیرش تشکیل شد که به نتیجه هم نرسید. در شرایطی که یکی از بحث‌های استراتژیک موضوع عدالت آموزشی در سند تحول است اما نتایج کنکور امسال مؤید سیستم تبعیضی آموزشی ماست و با وجود مدارس متعدد و متنوعی به نام‌های مختلف سمپاد، نمونه دولتی، هیئت امنایی، شاهد، غیرانتفاعی و... انتظار توجه به مدارس عادی بیهوده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.