|

من مهدی شادمانی‌ام! شکر خدا سرطان دارم

«اوس کریم! بگو با تو و محبت‌هات چه کنم؟ کدوم شکری هست که بتونه ذره‌ای ناچیز از محبت‌هات رو جبران کنه؟ می‌گم الحمدلله اما احساس می‌کنم کمه. یادم بده شاکرت باشم، یادم بده شکر کنم. با تمام وجود اتفاقی رو که داره می‌افته حس می‌کنم. ممنونتم. ممنون»؛ اینها را مهدی شادمانی برای ما (ایسنا) نوشته است؛ او روزنامه‌نگار است و از قدیمی‌های دنیای خبر اما حدود دو سال پیش یک غده سرطانی دردناک در پایش ریشه دواند و او را خانه‌نشین کرد. حالا ۴۰ روز است که روی تخت بیمارستان دراز کشیده: «با اینکه درمان بیماری‌های سخت این روزها راه‌های مختلفی دارد و به آدم‌ها آموزش می‌دهند که سرطان مثل سرماخوردگی روند مشخصی برای درمان دارد اما وقتی یک‌ نفر درگیر سرطان می‌شود، باید بنشیند و یک‌سری حساب و کتاب با خودش بکند؛ چون ماجرا دیگر فرق می‌کند. شما مدل کارکردن من را دیده‌اید. خیلی زحمت کشیدم تا رفاه حداقلی داشته باشم. یک خانه برای خودم خریدم که البته در خریدش خانواده خودم و همسرم کمکم کردند. آن خانه را چند سال پیش صد میلیون خریده‌ام که امروز قیمتش یک میلیارد است. هر چند آن خانه اگر الان ۱۰ میلیارد یا صد میلیارد هم بود و اصلا تو بگو واحد پولش دلار بود، هیچ فرقی برایم نمی‌کرد. امروز، این صفرها هیچ‌کدامشان نمی‌توانند مرا نجات دهند... من سرطانم را خوب نمی‌شناختم. مدلی پنهان بود. اولش به من گفتند زود خوب می‌شوی اما این‌طور نبود. بعدا گفتند شش ماه بیشتر زنده نیستی. حالا الان شوخی دکترها با من این شده که هر شش ماه می‌آیند و می‌گویند: تو چرا هنوز زنده‌ای؟ الان شش تا شش ماه است که من زنده‌ام. اینها که می‌گویم، دلیل دارد. ببینید، من همیشه برای پول دویده‌ام. اما امروز، پول نجاتم نمی‌دهد. از بچگی دوست داشتم ماشین خوب و خانه خوب داشته باشم و بچه‌هایم زندگی خوبی داشته باشند. اتفاقا به همه آنها رسیدم اما وقتی متوجه بیماری‌ام شدم، از خوم پرسیدم تا به‌حال چه چیزهایی در زندگی مرا خوشحال کرده است؟ یا چطور توانسته‌ام برای دیگران خوشحالی ایجاد کنم؟ تصمیم گرفتم آن بخش زندگی‌ام را زیادتر کنم. برایش نقشه ریختم، بدون اینکه بدانم مریضی‌ام چیست. اصلا نمی‌دانستم «سارکوم» آن‌قدر سرعت دارد. اگر می‌دانستم که وحشت‌زده می‌شدم، دوام نمی‌آوردم. دلیل دوام من این بود که گفتم سرطان گرفتم و حتما آن را رد می‌کنم. اما بیماری‌ام پیشرفت کرد و فهمیدم پول نمی‌تواند بیماری من را درست کند. اگر نمی‌تواند، پس یعنی من راه را اشتباه می‌رفته‌ام». مهدی شادمانی دو سال به عقب برمی‌گردد: «۱۵ سال هر روز در سه شیفت کار می‌کردم. خبرنگاری را دوست داشتم و در خونم بود. می‌خواهم بگویم از هر سه‌ شیفت کاری‌ام لذت بردم. اما خب به هر حال این کار زیادی بود و هر بدنی هم تا اندازه‌ مشخصی توانایی دارد». او ادامه می‌دهد: «وقتی به این نتیجه رسیدم که پول در شرایط فعلی کمکی به من نمی‌کند، بیشتر فکر کردم و دیدم فقط لحظاتی که در آن خندیده‌ام یا خوشحالی ایجاد کرده‌ام، لحظه‌های پرافتخار زندگی‌ام بوده است. به این نتیجه رسیدم که سرطان تهش مرگ است و من اگر بخواهم کارنامه‌ام را جایی یا در دنیای دیگر ارائه دهم، این خیلی کم است. من با این کارنامه هیچ‌چیزی گیرم نمی‌آمد. دیدم آن لحظه‌های خندیدن و خوشحالی زندگی را همیشه در کنار خانواده‌ام بوده‌ام. بعد شروع کردم برای خودم یک‌سری ایده‌ها، برنامه کوتاه‌مدت و بلندمدت نوشتم برای اینکه آدم‌ها را خوشحال کنم تا هم کارنامه‌ام پربار شود و هم حسرتی به دلم نماند. با خودم که فکر کردم، دیدم من بزرگ‌شدن «آوا» دخترم را ندیدم. چون دائم در حال کارکردن بودم. البته باید کار می‌کردم چون ما به پول احتیاج داشتیم اما نه آن‌قدر که بزرگ‌شدن بچه خودم را نبینم. اما درباره «آراد» پسرم قضیه فرق کرد. چون هم‌زمان با حضور آراد در زندگی‌مان، بیماری‌ام زمین‌گیرم کرد. در خانه بودم؛ آراد را در بغلم می‌گرفتم و با او کارتون تماشا می‌کردم. با او حرف می‌زدم، ‌ رنگ‌ها را به او یاد می‌دادم و این به حدی لذت‌بخش بود که از خودم می‌پرسیدم خدایا من چه چیزی را از خودم دریغ می‌کردم برای اینکه چه چیزی را به دست بیاورم؟ به این نتیجه رسیدم که وقتی می‌توانم این خوشحالی‌ها را در خانه داشته باشم، چرا نباید برای این فرصت شاکر باشم؟ این جمله را واقعا می‌گویم که سرطان نجاتم داد. من اول آمبولی ریه کردم و بعد سرطانم مشخص شد. ممکن بود در آمبولی ریه از دنیا بروم و این فرصت را پیدا نکنم. خداوند به من یک بیماری داد و یک طول عمر دو سال و نیمه و این زمان برای من خیلی پربار بود. دردها باعث می‌شد بیشتر شکرگزار باشم». مهدی شادمانی برای دوران بهبودی‌اش برنامه ریخته است و می‌خواهد همچنان روزنامه‌نگار باشد اما نه در حوزه ورزش: «از بچگی دغدغه داشتم که بتوانم به دیگران کمک کنم. پزشک یک نفر را نجات می‌دهد اما رسانه یک جامعه را نجات می‌دهد. الان اگر برگردم، برای خودم ایده دارم که چگونه کار کنم. اگر سر پا شوم، دیگر تهران نمی‌مانم. یک‌ضرب سمت مناطق محروم ایران می‌روم. همان‌جا تولید محتوا می‌کنم. نگاهم به خبر همین است اما بعید می‌دانم دیگر ورزشی کار کنم. می‌روم حوزه اجتماعی کار می‌کنم. هستند کسانی که مدت‌هاست فداکارانه این کار را می‌کنند. یک‌وقت‌هایی ‌چیزهایی از مناطق محروم می‌بینم که قلبم کنده می‌شود. چرا دختری چون در سیستان و بلوچستان زندگی می‌کند، باید بسوزد؟ کجای این مردانه است؟ باید مطالبه‌اش ایجاد شود. مطالبه را هم رسانه ایجاد می‌کند. پس از بهبودی‌ام سراغ کارهای جهادی می‌روم با تکیه بر اینکه من مهدی شادمانی‌ام! من وابسته نیستم. کسی مرا اصولگرا یا اصلاح‌طلب نمی‌داند. من به عنوان رسانه کارم این است که جلوی ناحقی را بگیرم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.