برگ برنده هنوز هم برجام است
عبدالله ناصری
مهمترین فرازهای انتخاباتی و تبلیغاتی آقای رئیسجمهور در دو بخش بوده است؛ اول توسعه اجتماعی و سیاسی و دوم مسائل بینالمللی. در مسائل بینالمللی، آقای روحانی تلاش خیلی خوبی کرد و آنچه در این زمینه به دست آورد هم برای ملت ایران و هم دولت موفقیت بزرگی بود. اما در زمینه توسعه سیاسی و اجتماعی به نظرم رئیسجمهور گامی برنداشت و انتخاب نابجای مدیران متولی این حوزه، برخلاف شعارهای تبلیغاتیاش بوده است. این موارد در دولت دوم رئیسجمهور مشهودتر است و آقای رئیسجمهور با انتخابهای خود نشان داد که نمیخواهد در زمینه توسعه سیاسی و اجتماعی گامی بردارد و با چنین انتخابهایی اصلا چنین توسعهای هم انتظار نمیرفت. دستاورد مهم دولت ایشان کماکان بهنتیجهرساندن برجام بوده که آن هم بیشتر مرهون تلاشها و نحوه گفتوگوهای آقای ظریف است که در ارتباط با مسائل جهانی و دیپلماسی بینالمللی تجربه وافی داشت. این بدون تردید علاوه بر آنکه بزرگترین دستاورد دولت روحانی بوده، در تاریخ معاصر ایران بینظیر بوده است؛ حتی مهمتر از قطعنامه 598 و بیانیه الجزایر که به معضل بزرگ گروگانها پایان داد. متأسفانه در بخشهایی به موازات دولت، کارهایی
صورت گرفت که بهانههایی به دست افراد مذاکرهکننده برجام داد که تعهد خود را نسبت به ایران و مفاد برجام نادیده بگیرند. از همان آغاز مذاکرات تمام کنشگران و نخبگانی که طرفدار امضای برجام بودند بر این نکته پای میفشردند که این معاهده با مسائل دیگری نیز پیوند دارد. به عبارت دیگر، نمیتوان به برجام دل بست اما دستگاه تصمیمهای بینالمللی کشور فقط در دستگاه دیپلماسی متمرکز نباشد.
به هر تقدیر هنوز هم برگ برنده دولت روحانی همین برجامی است که معلق مانده و دولت باید بپذیرد که بیرونآمدن از این معاهده معلق هیچ سودی برای آن ندارد. اگر امروز مخالفان دولت بحرانهای اقتصادی را که واقعا پررنگ هم هستند چماقی بر سر دولت میدانند، باید بدانند که اگر مزاحمتی از سوی مخالفان دولت برای مقابله با برجام يا تداوم برجام صورت نمیگرفت، شاهد بسیاری از بحرانهای اقتصادی نبودیم البته بر این نکته باید تأکید کرد که ضعف و ناهماهنگی ششساله تیم اقتصادی دولت این بحرانها را پررنگتر کرده است. بحران ارز که پدید آمد، چه عوامل اصلی آن درون دولت یا بیرون از دولت باشد حتما دولت بهتر از این میتوانست آن را مدیریت کند. این تلقی که در یکساله اخیر برای عموم جامعه ایجاد شده؛ اينکه دولت هیچ راهبرد اقتصادی ندارد، قابل تأمل و توجه است و حتما با این تیم اقتصادی بعید است بتوانیم با وجود کاهش نرخ ارز شاهد کاهش قیمت کالاهای اساسی باشیم. باید گفت با توجه به شعارهای انتخاباتی آقای روحانی در 92 و 96 و حماسهآفرینی مردم به نفع آقای روحانی مهمترین انتظارات مطلوب از شخص رئیسجمهور تحقق همان شعارهای سیاسی- اجتماعی است که میتوانست
بستر اقتصادی را نیز به نفع مردم پیش ببرد. بنابراین در دو سال باقیمانده چنانچه رئیسجمهور دست به تحولات مدیریتی نزند و بخواهد با همین تیم سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کار کند و به ضعف شدید مدیران ارشد استانی بیتوجه باشد، به صراحت باید اعلام کرد در سال 1400 و پایان دولت ایشان قضاوتهای اجتماعی در مورد روحانی به مراتب قویتر، پررنگتر و شفافتر از قضاوت در مورد احمدینژاد در سال 92 خواهد بود که در جامعه مدنی و حتی در میان حامیان قبلیاش پایان عمر سیاسی خود را رقم زد. البته به این نکته توجه کنید که احمدینژاد هوشمندانه پس از سال 92 نقش اپوزیسیون سیاسی را به خود گرفت و به هیچ وجه به روی خود نیاورد که در بعضی از نهادهای حاکمیتی عضو است اما آقای روحانی در پایان 1400 قطعا تمایل خواهد داشت که در سپهر سیاست با حاکمیت ماندگار باشد. بنابراين برخلاف احمدینژاد اگر دست به تحولات جدی در سیاستها و مدیریتها نزند، سرانجامی پرابهامتر از احمدینژاد خواهد داشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.