|

از همین پریروز؟

علی فرهمند: در میان خبرها، دیروز - که البته به وقتِ انتشار این یادداشت می‌شود پریروز- تنها یک «خبر» بود: «خسرو دهقان» به ریاست انجمن منتقدان و نویسند‌گان سینمایی درآمد. ابتدا «عجب است!» و بعد امیدواری به زبان رسید. تعجب؛ چون انگار حواس ما نبود که «دهقان» تا همین پریروز رئیس انجمنی که خود پایه‌گذارش بوده، نبوده (البته به‌جز یک دوره که هم‌نسلان من آن شب جنجالی را حتما به خاطر می‌آورند)! و چرا چنین چیزی اصلا به چشم نمی‌آمد تا همین پریروز؟ ما که اگر سری به خانه سینما می‌زدیم - به هر دلیل- اولین مکان کتابخانه‌اش بود و اولین دیدار، دیدارِ «خسرو دهقان» که گویی از لای نوشته‌هایش که همیشه پهن بود، به نوعی ریاست می‌کرد. تا همین پریروز اگر میزان صدا را کمی بالا می‌برد (که البته معمولا نمی‌بَرد)، تمام ماست‌ها کیسه می‌شد. حالا احتمالا از توی کتابخانه می‌برندش اتاق بالایی و کمی اختیارات بیشتر؛ اما همان است که بود و کِی رئیس نبوده؟ و چقدر دیر دوستان به این نتیجه رسیده‌اند که علنی‌اش کنند! «اتوبوس شب» پوراحمد به خاطرم می‌آید که «مهرداد صدیقیان» خودش را در فیلم به درودیوار زد که - به‌عنوان نقش اول- دیده شود، اما به وقت اکران همه می‌گفتند فیلم «خسرو شکیبایی»! بعضی آدم‌ها ذاتا رئیس‌اند، کاری‌اش هم نمی‌شود کرد و به کاریزمای طرف برمی‌گردد. این «خسرو» و آن «خسرو» هم ندارد. بعدش هم امیدواری آمد؛ که می‌شود چشم دوخت به سردر آن اتاق که شاید چیزی از تویش درآید؛ به نفع منتقد سینما. مثلا شاید آرزوی دوره‌ای دور و رفع بدهکاری و شکل‌گیری «فیپرشی»، شاید تفکیک «منتقد» و «نویسنده سینمایی» و ایجاد گزینش کیفی برای عضوگیری که هرکس از خانواده رانده شد، منتقد نامیده نشود - و البته سال‌هاست در جلسات مطرح می‌شود و نمی‌شود انگار، شاید ترجمه نقدهای منتقدان، شاید دیده‌شدن‌ها، فهمیده‌شدن‌ها، شاید جدی گرفته‌شدن‌ها (البته نه همه‌شان که همین 20،10 ‌تا مدنظر است)، شاید بالاخره پس از سال‌ها؛ «نقد» و کجای کاریم که شاید به‌دست‌آوردن هویت قانونی و مستقل این انجمن صنفی... و شاید کارهایی که تا همین پریروز اگر یادمان بود که «خسرو دهقان» رئیس نیست و به او می‌گفتیم، احتمالا حل شده بود، اما حیف که حواس سر جایش نبود و «خسرو» تازه از پریروز رئیس شده.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.