|

آینه

کیهان برجام، نه یک کلمه کم اما چند کلمه زیاد! علی اکبری: ما به تعهدات خود در برجام پایبند بوده‌ایم و هیچ دلیلی ندارد که به‌واسطه بدعهدی طرف مقابل، بخواهیم این تعهدات را افزایش دهیم... بنابراین قرار نیست ایران اسلامی، امتیازی به آمریکا یا طرف مقابل بدهد. تحریم‌ها به انتهای خود رسیده است و آمریکا اکنون به تحریم موضوعاتی و محورهایی پرداخته که در گذشته در لیست تحریم‌ها قرار گرفته بودند و درواقع چیزی برای تحریم‌کردن باقی نمانده است. علیرغم تمام این مسائل، ایران و شرکای راهبردی ایران بدون توجه به این تحریم‌ها و با روش‌های مناسب در حال پیشبرد ارتباطات و تعاملات خود هستند. در زمانی که ایران، سیاست کاهش تعهدات برجامی را در پیش گرفته و آن را اعلام کرده است، بیان چنین سخنانی از زبان آقای ظریف یا دیگر دولتمردان کشورمان می‌تواند از سوی طرف مقابل به دوگانگی در سطح کلان کشور تفسیر و قابلیت امتیازگیری کشورمان را کاهش دهد. ما قرار نیست کار ویژه‌ای انجام دهیم. ما در مقابل بدعهدی طرف مقابل، تعهدات خود را کاهش می‌دهیم و این مسیر تا زمانی که لازم باشد ادامه خواهد یافت.

آرمان امید به آینده کاهش یافته است

موسوی‌تبریزی: ... آمار و ارقام نشان مي‌دهد که اميد به آينده در بين مردم نسبت به گذشته کاهش پيدا کرده است. بايد ريشه‌هاي کاهش اميد به زندگي در بين مردم مشخص شود. بدون‌شک يکي از عوامل اصلي اين مسئله عملکرد برخي مسئولان بوده است. منظور بنده از مسئولان نيز يک شخص و يا يک ارگان نيست، بلکه مسئولان در ادوار مختلف است. اين قصور نيز در بين اين مسئولان به يک اندازه نبوده است. به‌هرحال برخي سهم اندکي و برخي سهم بيشتري در اين زمينه داشته‌اند. به‌عنوان‌مثال بی‌کاري يکي از مهم‌ترين دلايل کاهش اميد به آينده است. اين در حالي است که در طول چند دهه گذشته اقدام موثري در زمينه کاهش بی‌کاري در کشور انجام نشده است. متأسفانه در شرايط کنوني چالش بی‌کاري گريبان تحصيلکرده‌هاي جامعه را نيز گرفته است که مسئله‌اي بسيار مهم تلقي مي‌شود. امروز بسياري از تحصيلکرده‌هاي جامعه که در زمينه تحصيلي خود متخصص هستند يا بی‌کار هستند و يا در شغل‌هايي مشغول به کار هستند که هيچ قرابتي با تخصص آنها ندارد. اين مسائل در جامعه توليد نااميدي و نارضايتي مي‌کند. اين نااميدي و نارضايتي نيز خود را به شکل‌هاي مختلف نشان مي‌دهد. در چنين شرايطي تحريکات خارجي سبب بروز رفتارهايي مي‌شود که براي جامعه چالش‌آفرين است.

اعتماد در دفاع از اقتدار پليس عباس عبدي: اخيرا در يكي از كانال‌هاي تلگرامي اصولگرا فيلم كوتاهي را ديدم از يك فرد چاقو يا قمه‌به‌دست كه عليه پليس عربده‌ مي‌كشيد و سعي داشت كه پليس را بترساند و به عقب براند. در زير فيلم هم اين پرسش را با تعريض به منتقدين سياسي كشور طرح كرده بود كه چه كساني پليس را به اين روز انداختند كه اوباش نيز براي آنان شاخ‌وشانه مي‌كشند؟ پيش‌تر نيز چند ويديو ديده بودم كه مردم عادي با پليس درگير شده و كتك‌كاري مي‌كنند كه بدترين آنها در جاده شيراز و كازرون بود كه خوشبختانه فرد يا راننده مهاجم محاكمه و محكوميت مناسبي پيدا كرد... جامعه‌اي كه نتواند اين دو نهاد را قدرتمند و سالم مديريت كند حتما دچار مشكلات جدي خواهد شد. ولي بايد ديد كه چرا با اين وضع مواجه هستيم؟ مسئله اصلي اين است كه پليس را نبايد درگير امور غيرامنيتي و غيرمجرمانه يا بي‌ارتباط با نظم اجتماعي كرد. منظور از غيرمجرمانه، اموري است كه مردم آن را جرم نمي‌دانند، حتي اگر در قانون جرم تلقي شده باشد. مسئله اين است كه ميان امور خوب و بد يا اخلاقي و غيراخلاقي با جرم تفاوت وجود دارد. پليس را نمي‌توان متولي امور اخلاقي كرد. نمونه آشكار آن كه موجب تضعيف پليس شد، مسئله ماهواره بود... در جريان ماهواره دارنده آن احساس سرشكستگي نمي‌كرد و در مقابل مأموران در موضع ضعف قرار داشتند. درحالي‌كه اگر سارق را دستگير كنند او دستانش را روي صورت مي‌گذارد تا شناخته نشود. كاهش سرمايه اجتماعي پليس در جريان برداشتن ماهواره قابل چشم‌پوشي نيست. اقدامي كه پس از چند سال مبارزه غيرموثر نيز منتفي و به فراموشي سپرده و آن قانون نيز منسوخ و متروك شد. ولي مورد بدتر از آن، مأموريت پليس در مواجهه با بي‌حجابي است... جالب اينكه اخيرا فيلمي از يك گفت‌وگوي تلويزيوني (برنامه زاويه) منتشر شد كه مهمان برنامه اين واقعيت كه مردم در اين چالش طرف پليس را نمي‌گيرند را از قول مقامات عالي نقل مي‌كند. بنابراين راه براي حل اين مشكل وجود دارد. محدودكردن وظيفه پليس به تامين نظم و امنيت عمومي است و جرم را بايد متمايز از امور ديگر تعريف و محدود به مواردي كرد كه اكثريت قاطع مردم آن عمل را جرم دانسته و خواهان مبارزه نيروي انتظامي و پليس با آن هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.