|

رها‌شدن به تقدیر

بابک احمدی: دیدن مستند «قصه بولوار»، ساخته‌ داود اشرفی، از چند نظر برای من تجربه‌ جذابی است. بیشتر سال‌های کودکی و نوجوانی من در بولوار گذشت؛ وقتی هنوز نامش «آب کرج» بود و سرانجام به‌گونه‌ای مضحک بولوار الیزابت دوم نام گرفت. حتی پس از انقلاب هم پنج سال در آن بولوار زندگی کردم که دیگر نامش کشاورز شده بود. فیلم با تصویرها و عکس‌های یکه‌اش خاطرات دوری را در من زنده کرد. جذابیت فیلم اما فقط شخصی نیست. به‌‌شکل درخشانی یادمان یک خیابان به تاریخ زندگی یک شهر گره خورده، به دگرسانی عظیمی که سال ۱۳۳۹ را از امروز جدا کرده است. نمای کوتاهی از «تنگنا»ی نادری و گفتار فیلم که «فریاد‌رسی در کار نبود، انقلاب در راه بود» قلب این تاریخ اجتماعی است. پژوهش مفصلی که منجر به ساختن این فیلم شده، احترام برانگیز است. سومین جنبه جذاب فیلم بازگشت آن به تاریخ سینماست، به یاری سینما بولوار. «زمین می‌لرزد» هر جا دیده شود، به هر دلیلی، قلب را می‌لرزاند. سرانجام مهم‌ترین جنبه -دست‌کم برای من- نماهای خاموش پایان فیلم است؛ شامگاه و ساعت‌های آغاز شب. در سکوت، در جایی در مرکز شهر که نه بولوار است، نه خیابان است... و آن چراغ‌های رنگی مسخره روی شاخه‌ها و این زندگی دل‌مرده، در تنهایی، در ترس، در رها‌شدن به تقدیر.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.