|

ولیعهد امارات بعد از سفر به چین وارد اندونزی شد

چرخش ابوظبي به شرق

سال‌هاست که امارات متحده عربی تنوعی به همکاری‌های استراتژیک خود داده تا جایگزین‌هایی برای اتحادهای بین‌المللی خود ایجاد کند؛ جایگزین‌هایی که بتوانند گزینه‌های بیشتری را در تبیین خط‌مشی منطقه‌ای و جهانی به این کشور ارائه دهند. در ضمن، این تنوع امارات را به اهداف و منافعش نزدیک‌تر می‌کند. این استراتژی درواقع بخشی از تلاش‌های امارات برای توانمندسازی خود بود و یکی از مهم‌ترین عناصر آن هم حرکت به‌سوی شرق بود؛ یعنی گسترش و تعمیق همکاری و اتحاد با قدرت‌های بانفوذ و تأثیرگذار آسیایی، ازجمله چین، هند، ژاپن و کره جنوبی. در این میان قدرت‌های آسیایی هم ذی‌نفع این رابطه‌اند؛ به‌ویژه که از دید استراتژیک آنها، قدرت منطقه خلیج‌فارس رو به افزایش است. از‌همین‌رو این کشورها پیش‌قدم همکاری با کشورهای این منطقه و به‌طور‌خاص امارات متحده عربی شدند؛ چراکه مدل اقتصادی و پویایی سیاسی این کشور آن را به کشوری پیشرو در حاشیه خلیج‌ فارس بدل کرده است. اکنون مدت‌هاست که امارات در کنار همراهی با آمریکا، همکاری اقتصادی و استراتژیک خود را با قدرت‌های آسیایی ادامه داده است. در ادامه این همکاری‌ها، شیخ محمد بن زاید، ولیعهد امارات متحده عربی، روز گذشته و پس از سفری پربار به چین، وارد جاکارتا، پایتخت اندونزی شد و مورد استقبال رئیس‌جمهوری این کشور قرار گرفت. شیخ محمد و جوکو ویدودو، رئیس‌جمهوری اندونزی، در کاخ ریاست‌جمهوری با یکدیگر دیدار و درباره گسترش همکاری‌های دوستانه میان امارات و اندونزی و شماری از مسائل منطقه‌ای و بین‌المللی گفت‌و‌گو کردند. در‌این‌میان محور اصلی گفت‌وگوی دو طرف، همکاری‌های دو کشور در زمینه سرمایه‌گذاری، اقتصاد، فرهنگ، توسعه و کشاورزی بود. این دو مقام ارشد امارات و اندونزی بر لزوم افزایش تلاش‌های بین‌المللی برای رسیدن به صلح و امنیت در منطقه و جهان تأکید کردند. شیخ محمد بن زاید و معاون فرمانده ارتش امارات در حالی به جاکارتا سفر کردند که یکی از دیپلمات‌های ارشد اندونزی این سفر را مانند محقق‌شدن یک رؤیا خوانده است. به نظر می‌رسد دستاورد این سفر قراردادهایی به ارزش 10 تا 15 میلیارد دلار با سازمان‌های اماراتی ازجمله شرکت توسعه مبادله و شرکت ترابری دریایی دی‌پی ورلد باشد. اندونزی یکی از اولین کشورهایی بود که پس از تأسیس امارات متحده عربی در سال 1971 این کشور را به رسمیت شناخت. شیخ محمد بن زاید پیش از سفر رسمی روز گذشته خود به اندونزی، به چین سفر کرده بود و روز دوشنبه دست‌کم 10 توافق‌نامه را با شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهوری چین، به امضا رساند؛ امری که نشان می‌دهد ابوظبی به فرصت‌ها و منافع مشترک رابطه دو کشور به‌خوبی آگاه است. ولیعهد امارات هم پس از دیدار با شی جین‌پینگ از آینده‌ای نویدبخش میان دو کشور خبر داد. البته آن‌طور که تحلیلگران می‌گویند این «آینده نویدبخش» که محمد بن زاید پیش‌بینی‌اش می‌کند، نه‌فقط بر پایه امیدواری بلکه با توجه به تاریخ روابط این دو کشور است. چندی پیش سفیر چین در امارات متحده عربی در یادداشتی نوشته بود: «ارتباطات باستانی میان چینی‌ها و اماراتی‌ها فراتر از جغرافیا و تفاوت‌های فرهنگی است. اجداد ما در بیابان‌های وسیع در امتداد جاده ابریشم و مسیرهای دریایی به‌سختی سفر می‌کردند و پیشگام روابط دوستانه میان دو کشور بودند». روابط دیپلماتیک دو کشور به نوامبر 1984 میلادی بازمی‌گردد. سه سال بعد از برقراری روابط سیاسی، امارات سفارت خود را در پکن تأسیس کرد. در ادامه تقویت روابط میان دو کشور، شیخ زاید، حاکم وقت امارات در سال 1990 به این کشور سفر کرد. او در این سفر هزینه تشکیل دانشکده زبان عربی در دانشگاه زبان‌های خارجی پکن را پرداخت که مورد توجه مقامات چینی قرار گرفت. بنابراین تجارت و روابط دوستانه دو منطقه امر جدیدی نیست و چه‌بسا خاطره همین روابط بود که کشورهای حاشیه خلیج‌فارس را به اولین مشتاقان طرح «جاده ابریشم جدید چین» یا همان «یک جاده، یک کمربند» بدل کرد؛ طرحی بلندپروازانه که رئیس‌جمهوری چین اواخر سال 2013 از آن پرده برداشت. به گزارش بانک جهانی این طرح تا سال 2018 کشورهایی را در بر می‌گرفت که صاحب یک‌سوم تولید ناخالص داخلی و دوسوم جمعیت جهان بودند. در‌حالی‌که برخی کشورها با شک و تردید به این طرح می‌نگرند، استراتژیست‌های خاورمیانه خیلی زود آن را ستودند و با آغوشی باز از آن استقبال کردند. به باور ناظران اینکه کشورهای حاشیه خلیج‌فارس این‌چنین به سمت چین می‌چرخند، دلیل مشخص و واضحی دارد؛ فرصت‌های تجاری این رابطه. چین حالا یکی از بزرگ‌ترین شرکای تجاری امارات به شمار می‌رود و از سال گذشته 20 شرکت چینی بیش از شش میلیارد و 200 میلیون درهم در منطقه صنعتی خلیفه ابوظبی سرمایه‌گذاری کرده‌اند. در‌حا‌ل‌حاضر، چین دومین شریک تجاری امارات متحده عربی است و حجم مبادلات تجاری دو کشور در سال 2017 تقریبا به 60 میلیارد دلار رسید و پیش‌بینی می‌شود که تا سال 2020 ارزش آن به 70 میلیارد دلار برسد. کارشناسان می‌گویند مثل روز روشن است که چین به سمت برتری جهانی پیش می‌رود و تلاش کشورهای غربی برای سنگ‌اندازی پیش پای پکن هم اثبات‌کننده همین موضوع است. در این میان امارت به همراهی بسیاری از کشورهای حاشیه خلیج‌فارس نزدیکی به چین را انتخاب کرده که به نظر می‌رسد در عالم سیاست انتخاب هوشمندانه‌ای باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.