سایه سنگین نژادپرستی بر سر ايالات متحده
اردشیر زارعیقنواتی : دامنههای جنگ قدرت در فضای سیاسی واشنگتن در روزهای اخیر به صورت واضح و آشکار به حیطه نژادپرستی در بالاترین سطوح قدرت از جمله مبارزه کاخ سفید با کنگره رسیده است. اما سیاست توییتری «دونالد ترامپ»، رئیسجمهوری این کشور، این بار پا را از همه هنجارهای مألوف سیاسی-اجتماعی فراتر گذاشته و به صورت مشخص چهار نماینده زن «پیشرو» در مجلس نمایندگان را هدف قرار داد که وجه مشخصه آنان زنبودن، رنگینپوستبودن، دورگهبودن، دموکراتبودن و مهمتر از همه وابسته به جناح چپ حزب دموکرات و گرايش به افکار «برنی سندرز» بود.این نوع از نژادپرستی که پیوندی تنگاتنگ بر سیاست مهاجرستیزی ترامپ دارد، تحت هیچ شرایطی یک اشتباه شخصی و عکسالعمل فیالبداهه نبوده است، بلکه نشان میدهد رئیسجمهوری راستگرا و ناسیونالیست آمریکا که بهتدریج حزب جمهوریخواه را در قبضه قدرت خود گرفته، براي دوقطبیکردن جامعه آمریکایی عامدانه مجری سیاستهای نئوکانها و نژادپرستان سفیدپوست شده است و میخواهد انتخابات ریاستجمهوری سال 2020 را در چارچوب این دوقطبی در قالب تشدید تضادها در حد تضادهای آنتاگونیستی حول نژاد و مهاجرستیزی
دنبال کند. آنچه واقعیت این داستان و ماجرا را به امر سیاسی برنامهریزیشده شبيه ميكند، آن بود که از روز شنبه 13 جولای که اولین توییتهای ترامپ در توهین به چهار نماینده زن رنگینپوست و دموکرات (الکساندرا اوکازیو کورتز، ایلهان عمر، رشیدا طلیب و آیانا پریسلی) منتشر و با واکنش منفی بین دموکراتها و بخشی از جامعه آمریکا روبهرو شد، نه تنها او درصدد کاهش تنش برنیامد، بلکه با توییتهای جدید سطح مناقشه را بالاتر برد. دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، در یکی از این توییتها به این چهار زن از نمایندگان کنگره و از جناح پیشرو حزب دموکرات گفته است: «آنها اصالتا از کشورهای دیگری آمدهاند و بهتر است به کشورهای خود بازگردند و مشکلات آنجا را حل کنند. کشورهایی که دولتهای ناکارآمد، فاسد و فاجعهباری دارند». البته این در حالی است که بنا بر گزارش خبرگزاریها و اسناد در ایالات متحده «رشیدا طلیب» متولد شهر دیترویت در ایالت میشیگان، «آیانا پریسلی» متولد شهر سینسیناتی در ایالت اوهایو، «اوکازیو کورتز» هم متولد نیویورک است و تنها «ایلهان عمر» متولد سومالی بوده که در جریان جنگهای داخلی از 12سالگی به آمریکا آمده و در 17سالگی
شهروند این کشور شده است. اوج وقاحت پرزیدنت ایالات متحده وقتی بیشتر نمایان شد که در توییت دیگري ضمن کنایه به «نانسی پلوسی»، رئیس مجلس نمایندگان از حزب دموکرات، نوشت: «او حتما خوشحال میشود اگر امکانات سفر مجانی برای این نمایندگان در نظر گرفته شود».
هرچند این برخوردهای ترامپ و انتقاد تند دموکراتها در کنگره از او، با حمایت هیچ یک از رهبران حزب جمهوریخواه مواجه نشد اما در مقابل به غیر از محدودی از همحزبیهای او از جمله «میت رامنی» که رسما از او انتقاد کرد، همگی در سکوت سیاسی در مقابل رئیسجمهوری به دلیل نقض ابتداییترین اصول قانون اساسی کشور هم قرار نگرفتند.
همانگونه که نانسی پلوسی در اشاره به توییتهای ترامپ بهصراحت گفته که «میخواهد یک آمریکای سفیدپوست داشته باشد»، به نظر میرسد واقعیت این تمایل در کاخ سفید و حمایت اکثریت جمهوریخواه کنگره از او، گواهی بر این مدعاست که کارزار انتخاباتی 2020 حول دوقطبی نژادی و مهاجرستیزی دور خواهد زد. اینکه ترامپ زنان نسل جوان دموکرات که حامی نظرات برنی سندرز هستند را هدف حملات خود قرار داده است، واقعیت دیگري را هم آشکار میکند و آن اینکه او خلاف تصور رایج بین رسانههای جریان اصلی، رقیب خطرناک برای خود را سندرز و افکار او میداند و نگرانی چندانی از «جو بایدن» ندارد چراکه با سوابق دور گذشته مرحله مقدماتی انتخابات ریاستجمهوری آمریکا، برنی سندرز تنها کسی بود که به دلیل افکار سوسیالدموکرات خود توانست آرای کارگران سفیدپوست را کسب کند و اگر تقلب در حزب دموکرات نبود، او رقیب نهایی در انتخابات ریاستجمهوری میشد و امکان پیروزیاش بسیار زیاد بود.
با نگاه به پایگاه رأی ترامپ که بخشی از آن را کارگران سفیدپوست شکل میدهند و بهشدت مخالف وضع موجود و محافظهکاری جناح راست دموکراتها هستند و با توجه به برنامه و سیاست سندرز که بر حقوق طبقات پایین و کارگری متمركز شده، او تنها رقیبی است که میتواند به این بخش از پایگاه رأی ترامپ بهشدت آسیب بزند.به همین دلیل، ترامپ همزمان با نوشتن این توییتها قصد دارد جناح پیشرو و حامی برنی سندرز در حزب دموکرات را زیر فشار قرار دهد تا شاید در همین مرحله مقدماتی رقیب خطرناک خود را از دور رقابتها خارج کند. از طرف دیگر، ترامپ با دامنزدن به تمایلات نژادپرستانه میخواهد آمریکای سفیدپوست و از جمله حامیان دوآتشه خود را بسیج کرده و از تأثیر مهاجرت بر شغل طبقات پایین جامعه در ایالتهای خاکستری بیشترین استفاده را ببرد. آنچه امروز در آمریکا جریان دارد، بخشی از کارزار جهانی راست افراطی برای قبضهکردن قدرت است که نمونههای زیادی از آن را در دو سال اخیر در اروپا هم میتوان دید. ترامپیسم خلاف القائات رسانههای جریان اصلی هرگز معطوف به افکار و تمایلات شخصی دونالد ترامپ نبوده و روندی در چارچوب راست افراطی و نئوفاشیسم مدرن است که قصد
دارد مانع از سیر و روند تحولات تاریخی و بهویژه مانع از افول هژمونی آمریکا در مقابل قطبهای نوظهوری مانند چین شود. دولت پنهان در آمریکا از همان سال 2016 روی این ایده ترامپیسم سرمایهگذاری کرده است و همین که اکثریت حزب جمهوریخواه در بزنگاههای تاریخی در طول سه سال گذشته همیشه در پشت سر ترامپ قرار گرفته و حتی در نقض سیاستها و سنتهای حزبی خود عمل کردهاند، نشاندهنده سیستماتیکبودن موضوع است.
این مسئله در حوزه سیاست خارجی هم دقیقا در همین چارچوب دنبال میشود. در حقيقت برخوردهای غیرمتعارف و ناقض ابتداییترین اصول دیپلماتیک و مناسبات جهانی از جمله حمایت از بوریس جانسون برای نخستوزیری بریتانیا و برخوردهای مشمئزکننده با موضوع افشاي ایمیلهای سفیر لندن در واشنگتن که کاملا در نرم مألوف، مأموریت خود را انجام داده بود و سیاست باجگیرانه و جنگطلبانه ترامپ در برخورد با دیگر کشورها ادامه همین مسیر است. احتمالا بهزودی دعاوی بسیاری در دادگاههای آمریکا برای برخورد ترامپ با این نمایندگان طرح خواهد شد اما آنچه اهمیت دارد، چگونگی برخورد جامعه آمریکا با سیاست مبتنی بر نفرت نژادی و نقض اصول قانون اساسی این کشور است و بدون تردید پاسخ این سؤال را باید در انتخابات 2020 مشاهده کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.