|

کهن‌سالی با طعم زردآلو و گیلاس!

گیتی صفرزاده

دوستی دارم که هر هفته ضمن سرزدن به پدر و مادرش آنها را داخل شهر به گردش می‌برد. تصورم این بود که لابد این کارش جدا از اجر اخروی، برای پدر و مادرش هم خیلی دلچسب است و حال‌وهوایشان را عوض می‌کند، اما در کمال تعجب در آخرین دیدارمان گفت: این ماجرای گردش شهری برای پدر و مادر کهن‌سالم دیگر خیلی سخت شده است. وقتی تعجبم را دید، توضیح داد: به پارک می‌برمشان، نیمکت مناسب سنشان که راحت بنشینند و کمرشان اذیت نشود وجود ندارد؛ می‌برمشان داخل یک مرکز خرید تا گشتی بزنند و نگاهی به ویترین مغازه‌ها بیندازند، اما داخل راهروهای عریض مرکز خرید یک صندلی نیست تا وسط گشت‌وگذار یک لحظه بنشینند و نفسی تازه کنند؛ می‌خواهم سوار اتوبوس بکنمشان، ارتفاع پله اتوبوس بلندتر از آن است که بتوانند به راحتی سوار شوند؛ به سراغ مترو می‌روم، همه ایستگاه‌ها پله‌برقی ندارند... خلاصه انگار این شهر هیچ فکری به حال سالمندانش نکرده است. بیراه نمی‌گفت، اما حرف‌هایش را که شنیدم، یاد هفته قبل افتادم که گذارم به روستای روئین در خراسان شمالی افتاده بود. ایستاده بودم کناری که صدای خنده و شوخی چند نفر را از پشت‌سرم شنیدم. سرم را برگرداندم و چند زن را دیدم که بالای پشت‌بامی ایستاده‌اند و مرا نگاه می‌کنند. سلام‌وعلیکی بین زمین و هوا مبادله کردیم و لابد چهره‌ام خیلی از دیدنشان مشعوف بود که گفتند بیا بالا و من هم بلافاصله از پله‌های گلی بالا رفتم و با همه‌شان؛ از پیر و جوان روبوسی کردم. چنددقیقه بعد داخل خانه بودم و داشتم چای تازه‌دم می‌خوردم. همان‌طور که صحبتمان گل انداخته بود، نگاهی به خانه کردم که کلش دو اتاق خشتی قدیمی بود. یکی‌شان که رد نگاهم را گرفته بود، گفت: اینجا خانه مادرمان است، آخر هفته‌ها از شهر می‌آییم و پیش او می‌مانیم. به پیرزن نقلی خندان و خوش‌اخلاقی که مادرشان بود لبخند زدم و انگار که با یک چایی فامیل شده باشم، پرسیدم: چرا مادر را پیش خودتان نمی‌برید؟ یکی از دخترهایش گفت: می‌خواهیم اما نمی‌آید، می‌گوید می‌خواهم در خانه خودم باشم، یک‌بار که به‌زور بردیمش، بعد از چند روز مریض شد. درحالی‌که گیلاس‌های درشت روستای تاریخی را دولپی می‌خوردم، مثل یک بچه‌شهری فهیم سری تکان دادم و گفتم: یک پیرزن تنها، اینجا، خطری ندارد؟ یکی‌شان گفت: همسایه‌ها هوایش را دارند، آن دیگری اضافه کرد: اینجا همه پشت‌بام‌ها و حیاط‌ها به هم راه دارند. بعد دسته‌جمعی لبخند عاقل‌اندرسفیهی تحویلم دادند و گفتند: در و پنجره خانه‌ها را ندیدی؟ هیچ‌کدام چفت و قفل ندارند، همه اینجا با هم آشنا هستند. با عقل و درایت یک شهرنشین فورا فهمیدم که حالا باید زردآلوهای داخل ظرف را امتحان کنم، چون هم گیلاس‌هایشان بهتر از شهر بود، هم امنیتشان، هم وضعیت سالمندانشان. موقع خداحافظی می‌دانستم که زردآلوهایشان هم بهتر است!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.