هویت بدون مدرک
قمر تکاوران
سه ماه دیگر دوساله میشد. تا الان فقط یک بار توانسته بود به خاک وطنش پا بگذارد، آنهم با گرفتن ویزا. با وجود این دوری، مادرش برایش قصههای فارسی میخواند و تمام تلاشش را میکرد که فرهنگ ایرانی را به او بیاموزد. داشت همزمان دو زبان فارسی و انگلیسی را ياد ميگرفت.
تبسم [1] با اینکه بعدها بر فرهنگ و زبان فارسی مسلط خواهد بود، اما مدرکی برای اثبات هویت ایرانی خود نخواهد داشت. وقتی مادرش برای گرفتن شناسنامه ایرانی برای او تلاش کرده بود، پاسخ شنیده بود: دخترت حق ایرانیبودن را ندارد؛ مگر ما گفته بودیم با مرد خارجی ازدواج کني؟! سمانه دوست داشت دخترش ایرانی باشد. نگران این بود که تبسم در محیط خارجی بزرگ میشود و چون شناسنامه ندارد، ریشه ایرانی ندارد. چیزی برای اثبات ریشه ایرانیاش ندارد. معلوم نبود تبسم با اين همه دردسر براي ديدن مادربزرگش تمايلي به خانواده مادرياش خواهد داشت يا نه؟ سمانه شش سال پیش تصمیم گرفته بود با مردی استرالیایی ازدواج کند. «جان» مردي بود كه قرآن را از پیش خوانده بود و ایران را دوست داشت. میخواست در ایران زندگی کند، اما صدور اجازه ازدواجشان تقریبا دو سال طول کشیده بود. گفته بودند شاید جاسوس باشد؛ ما باید مطمئن شویم. گفته بودند شايد قصد و غرضي داشته كه آمده با يك زن ايراني ازدواج كرده؛ مشكوك است. بايد مصاحبه شود. بايد نيتش مشخص شود. به همین خاطر اول ازدواجشان را در استرالیا ثبت کرده و زندگیشان را در آنجا آغاز کرده بودند. تفاوتهای فرهنگی با جان برای سمانه چندان مهم نبود؛ چراکه خصوصیات اخلاقی، برابریخواهی و خانواده گرم و حمايتگرش پررنگتر بود. اینها باعث شده بود سمانه کیلومترها فاصله را بیاهمیت بينگارد. وقتی پروانه ازدواجشان صادر شده بود، با خیال زندگی در ایران، همه زندگی استرالیا را جمع کرده و به ایران آمده بودند. جان با همه تلاشی که کرده بود، نتوانسته بود در ایران کاری پیدا کند. تلاشهای دونفره آنها برای راهاندازی استارتآپ به جایی نرسیده بود. سمانه برای گرفتن همان اقامت یکساله جان، سه ماه دوندگی کرده بود. حتی برای ماندن در هتل مجبور شده بودند اول از پلیس نامه بگیرند. کلافه شده بودند، انگار جزئی از این کشور نبودند و هیچ حق و حقوقی نداشتند. علاقه به ایران را گذاشتند برای وقتی قانون آنها را به حساب بیاورد و بعد از یک سال، دوباره راهی استرالیا شدند. حالا سمانه از راه دور چشم به آیندهای دوخته بود که شاید دخترش بتواند شناسنامه ایرانی بگیرد و قوانین تسهیل شوند تا بتواند به ایران برگردد و در وطن خودش و در کنار خانوادهاش زندگی کند. او به هوای زندگی در ایران ازدواج کرده بود و حالا رنج دوری و غربت عذابش میداد، اما از اتفاقات تلخی که همسرش در آن یک سال تجربه کرده بود و در انتظار دخترش هم بود، ترسیده و رنج دوری را ترجیح داده بود. [1] اسامی استفادهشده در متن واقعی نیستند و برای فاشنشدن نام افراد از اسامی مستعار استفاده شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.