بعد از جدایی
گیتی صفرزاده
چند روز پیش یکی از دوستان قدیمی را دیدم. بعد از حالواحوال و در میانه صحبتها اشاره کرد که مطالبت را در روزنامه میخوانم. به رسم تشکر لبخندی زدم و با فروتنی منتظر شدم که جمله تشویقی و تحسینی نثارم کند. نامبرده سری تکان داد و گفت: خوب مینویسی، اما چیزی ندارد. با اینکه تغییر آنی از موقعیت فروتن به جنگجو کار محتملی بود، اما میانه را گرفتم و با تعجب پرسیدم: چطور؟ و در ذهن خودم به همه آن ساعات و لحظههایی فکر کردم که موضوعی آنچنان نیشگونم گرفته بود که با کلمات کلنجار میرفتم تا بتوانم بنویسمشان. دستی زد روی پشتم و گفت: رفیقجان، ما که کور نیستیم، همه آن چیزهایی که میگویی ما هم میبینیم، ما هم دردمان میآید، ما را هم ناراحت میکند، خب بعدش چه؟ خوشبختانه اصلا جزء طرفداران کتاب بیشعوری نیستم که فکر کنم با گفتن دردها و مسائل جامعه میخواهم نشان بدهم از چه بیشعوریهایی رنج میبریم، اما این بعدش چه، بدجوری داخل ذهنم نشست، برای همین تصمیم گرفتم این هفته درباره لاله و لادن بنویسم؛ دوقلوهای چسبیده از سر که ۱۶ سال پیش در چنین روزهایی زیر عمل جراحی جداسازی، جانشان را از دست دادند. من از آن دسته آدمهایی هستم که گمان کنم حتی وجود یک قل جدا از خود، اما همانندم را نداشتم، چه برسد به اینکه یکی شبیه به خودم دائم متصل به من باشد، آن هم در شرایطی که هرکدام یک فکر و احساس و علاقه جداگانه داریم، یکیمان میخواهد چپ برود، آن یکی راست، یکی میخواهد به آسمان پرستاره چشم بدوزد، یکی میخواهد داخل رستوران با رفقا همبرگر بخورد، یکی میخواهد بدود و از همه خطها بگذرد، یکی میخواهد بنشیند و ره صبر پیشه گیرد. قبول کنید موقعیت بسیار سختی است، بهخاطر همین وقتی تصمیم نهایی لاله و لادن برای انجام این عمل خطرناک منتشر شد، کمتر کسی شماتتشان کرد. شاید بعد از پایان ناموفق جراحی و مرگشان، عدهای سر به تأسف تکان دادند و گفتند حیف، ارزش نداشت که زنده میبودند حتی با همان شرایط؟ راستش جواب این سؤال را کسی نمیتواند بدهد، جز خود تصمیمگیرندگان. حتی آنها هم به گمانم جوابشان از سر قطعیت نبود، یک انتخاب بود. واقعیت این است که با هر انتخابی چیزهایی به دست میآوریم و چیزهایی از دست میدهیم. بعدش چه، یکجور ترازوگذاشتن است، انگار که میخواهیم مطمئن شویم به بهترین نتیجه دست پیدا کردهایم. اینطور اگر نگاه کنیم، بهترین دستاورد لاله و لادن از این جراحی، پیداکردن مزارهایی جداگانه بود، اما آنچه جان بر سرش گذاشتند، فضیلت انتخابکردن بود. بعدش چه میشود؟ من مطلبم را مینویسم، بعضی میخوانند، بعضی نمیخوانند، بعضی هم شاید انتخاب کنند که فاتحهای نثار روح لاله و لادن کنند، تکبهتک، همانطور که خودشان میخواستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.