|

چوبه دار؛ عاقبت شلیک مرگ‌بار با سلاح شکاری

شرق: دیوان‌عالی کشور حکم قصاص پسر جوانی را که با اسلحه شکاری جوان دیگری را به قتل رسانده ‌بود، تأیید کرد. به گزارش خبرنگار ما، پسر جوان متهم است با همدستی عمویش به جوانی حمله کرده و او را به قتل رسانده‌ ‌است. رسیدگی به این پرونده از 27 تیر سال ۹۰ به‌دنبال وقوع درگیری دسته‌جمعی در روستای آب‌باریک پیشوای ورامین در دستور کار پلیس قرار گرفت. شواهد نشان می‌داد در آن درگیری سیروس 30 ساله با شلیک گلوله از اسلحه شکاری پسری به نام نیما کشته شده است. جسد خونین با دستور قضائی به پزشکی‌قانونی منتقل شد و پلیس به بررسی موضوع پرداخت. شاهدان می‌گفتند عامل جنایت پس از شلیک خونین با موتورسیکلت گریخته است. پلیس در نخستین گام از تحقیقات به پرس‌و‌جو از شاهدان پرداخت و دریافت نیما و عمویش، مرتضی، طرفین دعوا با سیروس و برادرانش بوده‌اند. به‌این‌ترتیب مرتضی بازداشت شد. او گفت: ما از مدت‌ها قبل با سیروس و برادرهایش اختلاف داشتیم. آن روز یکی از دوستانم با من تماس گرفت و گفت برادرم را با چاقو زده‌اند. من که از شنیدن این حرف شوکه شده بودم، خودم را به محل درگیری رساندم و برادرم را ندیدم. فکر کردم برادرم را کشته‌اند، به‌همین‌خاطر با سیروس و برادرانش درگیر شدم. من چاقو همراه داشتم و با چاقو یک ضربه به صورت سیروس زدم، اما ضربه‌ای که به او زدم کشنده نبود و برادرزاده‌ام به او شلیک کرد و گریخت. با تکمیل تحقیقات از شاهدان، احسان ۳۰ ساله که نیما را فراری داده بود، ردیابی و بازداشت شد. وی گفت: من شاهد دعوا بودم. وقتی نیما با اسلحه شکاری به سیروس شلیک کرد، هراسان قصد فرار داشت. چون با او رفاقت داشتم، او را سوار موتور کردم و از محل فراری دادم، ولی بعد از آن نمی‌دانم نیما به کجا فرار کرد. تلاش برای ردیابی نیما بی‌نتیجه ماند تا اینکه پنج سال پس از جنایت، وی خودش را به پلیس معرفی کرد. نیما و عمویش به همراه افرادی که در درگیری شرکت داشتند و نیما را هم فراری داده بودند در شعبه ۱۲ دادگاه کیفری یک استان تهران محاکمه شدند. در ابتدای جلسه رسیدگی، نماینده دادستان کیفرخواست علیه متهم را خواند و در ادامه اولیای‌دم در جایگاه حاضر شدند. پدر و مادر مقتول برای متهم درخواست صدور حکم قصاص کردند و گفتند با اینکه پنج سال از وقوع قتل گذشته، اما داغشان هنوز تازه است و نمی‌توانند گذشت کنند. سپس نوبت به نیما رسید تا از خودش دفاع کند. او گفت: عمویم، مرتضی، به من گفت دعوا شده و از من خواست همراه او بروم. عمویم همراه خودش چوب و قمه برداشت و از من خواست اسلحه شکاری را هم با خودم ببرم. من ترک موتور عمویم نشسته بودم و اسلحه را در دست داشتم. وقتی دعوا بالا گرفت و دیدم سیروس و عمویم گلاویز شده‌اند، یک تیر به سیروس شلیک کردم، اما تیر به صورت او برخورد کرد. باور کنید فکر نمی‌کردم تیر اسلحه شکاری موجب مرگ او شود. از اتفاقی که افتاده ‌است خیلی ناراحت و پشیمان هستم. من در سال‌هایی که فراری بودم، خیلی عذاب کشیدم و عذابش برایم کمتر از مرگ نبود. متهم ادامه داد: من بعد از قتل ترسیدم. با اتوبوس به بندرعباس رفتم و پنج سال زندگی پنهانی داشتم. تا اینکه از این وضعیت خسته شدم و خودم را به پلیس معرفی کردم. در ادامه، مرتضی، عموی متهم ردیف اول، در جایگاه قرار گرفت. او اتهام معاونت در قتل را نپذیرفت و گفت: قبول دارم اسلحه متعلق به من بود، اما من از برادرزاده‌ام نخواستم به سیروس شلیک کند. من فقط از او خواستم همراهم بیاید تا ببینیم چه اتفاقی افتاده است. من برای اینکه طرفین دعوا را بترسانم، از نیما خواستم تا اسلحه را همراه خودش بیاورد. احسان نیز در برابر اتهام فراری‌دادن نیما از خودش دفاع کرد و گفت: من وقتی دیدم نیما ترسیده و ممکن است شاهدان به او حمله کنند و او را بکشند، دلم برایش سوخت و او را سوار موتور و از محل دور کردم. در پایان جلسه، قضات وارد شور شدند و نیما را به قصاص محکوم کردند. همچنین مرتضی به‌خاطر معاونت در قتل به ۱۲ سال زندان و احسان نیز به‌خاطر فراری‌دادن نیما به سه سال حبس محکوم شد. این حکم مورد اعتراض متهمان قرار گرفت و آنها خواستار رسیدگی دوباره به پرونده شدند، اما رأی صادره در دیوان‌عالی کشور تأیید شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.