|

آه از آن رفتگان بی‌برگشت 

اوژن حقیقی

خانه‌ها و خاطره‌ها پیوند غریبی باهم دارند، گویی بدون هم هیچ هستند. باهم جان دارند و با‌هم نفس می‌کشند. هرگوشه‌ای که نگاه می‌کنی با خاطره‌ای زنده است؛ خاطره عزیزی که شاید خود به خاطره‌ها پیوسته. خوشبختی اما همیشه در همین لحظه متولد شده، کنار خاطره‌ها، کنار حیاط و حوض‌های آبی و کنار باغچه‌ها و گل‌ها و درخت و نور. کنار مادر، کنار او که همه‌چیز است. کنار زندگی؛ زندگی خوش. کنار دستان تکیده‌اش که تمام خوشبختی است، آرامش است، لحظه‌های ناب است؛ برای فرار از تنهایی، تنهایی این روزها. به‌راستی کجا زندگی را فراموش کردیم، چه روزی آن را گم کردیم. آن‌همه صفا و صمیمیت و مهربانی را کنار گذاشتیم و گرفتار زندگی امروزی شدیم و از آن روزها تنها برایمان چند عکس رنگ‌ورورفته باقی ماند در آلبوم‌های فراموش‌شده و تنهایی، تنهایی، تنهایی. آن خانه‌های زیبا و حیاط‌های سرسبز، پنکه‌های سقفی، غذاهای رنگی و خواب خوش عصر و دعای خیر مادربزرگ. تکه‌ای از جان بودند و هنوز هم هستند. صابر ابر و گروهش مستندی ساخته‌اند با نام تا هفت خانه آن‌ورتر که تکه‌ای از همین جان است. بوی گل و حوض و حیاط باران‌زده می‌دهد. بوی خوش زندگی، بوی خانه، بوی مادر. خانه بود نابود نمیشه. تا هفت خانه آن‌ورتر را با دوست و دشمن، غریبه و آشنا، تنها و با خانواده و با خانواده و با خانواده باید دید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.