|

به یاد هوشمند وزیری

هنرمند خودساخته‌ای که «غار» را به «موزه» تبدیل کرد

مصطفی بادکوبه‌اي

دست‌هایش پینه بسته بود. کلاهی بر سر و لباسی رنگ‌رنگ و نه‌چندان نو، نگاهی عمیق و صدایی پر از صداقت. در چندکیلومتری لواسان، بر کناره‌ رودی، رودخانه‌ وجودش در جریان بود... از «قطعات اسقاطی» تندیس‌هایی زیبا و گویا ساخته بود... در چشم او هیچ چیزی «دورریختنی» نبود... او می‌توانست به قوطی‌ها، شیرآلات، بطری‌ها و دیگر «آشغال‌ها» نگاهی عاشقانه و مهرآمیز داشته باشد و از آنها «چیزی ماندگار» ایجاد کند. در غار- موزه‌ وزیری ردپای واضح و روشنی از یک هنرمند «ایران‌دوست» دیده می‌شود... او تندیس بزرگانی چون رستم، آرش کمانگیر، امیرکبیر و... را ساخته و شیرین و فرهاد و لیلی و مجنون را هم از یاد نبرده است. در کنار تاریخ، هوشمند‌وزیری به تاریخ و نام‌آوران معاصر نیز نگاهی احترام‌آمیز داشت... تندیس نام‌آورانی چون میرزاکوچک‌خان در کنار پروفسور حسابی، دکتر مصدق، پروفسور هشترودی، پروین اعتصامی و چهره‌هایی چون عبدالرفیع حقیقت و نگارنده این سطور را نیز جان بخشیده است. غار کوچکی که ساخته‌ دست خود استاد بود، پیچ‌وخمی زیبا دارد و در هر بخش بیننده را به صحنه‌ای دیدنی دعوت می‌کند. وزیری، پس از تکمیل تحصیلات، با آنکه می‌توانست همچون بسیاری دیگر، به دولت تکیه کند و هنرش را با حمایت دولتی توسعه دهد، هرگز چنین نکرد و به خویشتن خویش اتکا کرد و سرافراز باقی ماند. ارادت استاد به هنر موسیقی اصیل و کلاسیک ایرانی باعث شد با تلاشی تحسین‌برانگیز، سالن کوچک اما بسیار زیبایی را به نام ایرج بسطامی (که تازه بر اثر زلزله درگذشته بود) بر بلندای موزه‌اش بسازد و نشست‌های ادبی و هنری فراوانی را در آنجا ترتیب دهد. ناصر هوشمندوزیری، نمونه‌ای از ستارگانی است که که گاه در گوشه‌وکنار این مرزوبوم می‌درخشند و پس از مدتی به «نورآفرین» می‌پیوندند. هنوز طنین آوای صمیمی استاد که در موزه یا در جلسات ادبی بر زبان می‌آورد در گوش جان دوستان شنیده می‌شود.

اینک او رفت و به ما نشان داد که در هر زمان و هر شرایطی می‌توان «خوب بود، خوبی آفرید و خوب زندگی کرد»... روانش شاد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.