|

ناخوانده‌هایی از فاجعه هفتم تیر

آیا همه چیز زیر سر «کُلاهی» است؟!

علی نظری

اتفاقی که در هفتم تیر سال 1360 افتاد، یک رویداد ساده نبود. یک حادثه پیچیده و چندوجهی که بعد از حدود 37 سال هنوز هم تحلیل دقیقی از آن منتشر نمی‌شود و جز یک روایت تک‌خطی که به «محمدرضا کلاهی» می‌رسد، ابعاد دیگر این فاجعه پنهان مانده است. در این نوشتار تنها چند سؤال شده که باید به پاسخ آنها، واقع‌بینانه‌تر فکر کرد.
محمدرضا کلاهی کیست؟
محمدرضا کلاهی‌صمدی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 به سازمان منافقین پیوست. ابتدا در انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علم و صنعت و پس از مدتی با خط‌دهی سازمان از انجمن اظهار بریدگی کرد و به‌عنوان پاسدار کمیته انقلاب اسلامی ولیعصر تهران واقع در خیابان پاستور فعالیتش را کلید زد. حجت‌الاسلام محمدی‌ ری‌شهری، اولین وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی ایران، در خاطرات خود از «هدایت منافقین» برای ورود کلاهی به «حزب جمهوری اسلامی» می‌نویسد. نهایتا به گفته امیرسعید نقی‌زاده، یکی از فعالان حزب جمهوری اسلامی و سردبیر نشریه صالحان سازنده، محمدرضا کلاهی از سوی شهید جواد مالکی جذب شد. تقی‌زاده می‌گوید: در واقع بیشترین ارتباط کلاهی با جواد مالکی بود و اگر او شهید نمی‌شد، [مالکی در انفجار هفتم تیر به شهادت رسید] شاید دید افراد درباره او بد می‌شد؛ چرا‌که کلاهی از طریق او به حزب وارد شد.
مشهور است که محمدرضا کلاهی بمب‌ها را از طریق یک کیف بزرگ در زیر جایگاه شهید بهشتی و کنار یکی از ستون‌ها گذاشته است. او بعد از این اتفاق متواری می‌شود و بر‌اساس گفته‌های «مهدي اصفهانيان» مشهور به «سعيد شاهسوندي» از اعضای مجاهدین، به کردستان نقل مکان می‌کند. کلاهی به خاطر مسائلی که با حزب دارد، بر‌اساس ادعای شاهسوندی «در ۱۳۷۰ در فهرست اعضای «مسئله‌دار» سازمان قرار گرفت و در ۱۳۷۲ از سازمان جدا شد و در ۱۳۷۳ از عراق رهسپار آلمان شد».
محمدرضا کلاهی در هلند ازدواج می‌کند و صاحب فرزند می‌شود و در 15 دسامبر 2015 (21 آذر 1394) به دست یک گروه مافیای مواد مخدر به قتل می‌رسد. این روایت عمومی و رسمی از عامل بمب‌گذاری است.
چرا رابطان بمب‌گذاری شناسایی نشدند؟
آنچه بیش از شناخت محمدرضا کلاهی اهمیت دارد، شناخت رابطان بمب‌گذاری است. هیچ‌گونه بمب‌گذاری در ابعاد فاجعه هفتم تیر، به صورت انفرادی صورت نمی‌گیرد؛ حتی قبول سرتیم‌بودن کلاهی نیز باعث نمی‌شود که رابطان و همراهان او را از یاد برد. جالب این است که در حادثه‌ای با ابعاد انفجار دفتر حزب، هیچ فرد مظنون دیگری وجود ندارد یا دست‌کم به صورت رسمی اعلام و محاکمه نشده است. از مسعود رجوی، موسی خیابانی و منافقین به صورت کلی نام برده می‌شود؛ اما با فرض پذیرش این افراد، باز هم نمی‌توان نفوذ و حرکت جریان دیگری را در دل حزب رد کرد و به‌سادگی از عوامل همکار گذشت. برای مثال در ماجرای حمله مسلحانه عوامل داعش به مجلس شورای اسلامی در خرداد 1396، علاوه بر عاملان مستقیم، ده‌ها نفر به‌عنوان همدست آنها، شناسایی و محاکمه شدند. سؤال اینجاست که در ماجرای شهادت ده‌ها مقام و مسئول ارشد نظام، آیا محمدرضا کلاهی یک‌تنه فعالیت‌های عملیاتی را انجام داد؟ و هیچ‌ کس دیگر حتی در حد اعلام نام و نشانی آن، مظنون واقع نشد؟
بمب‌ها را چه کسانی تولید کردند؟
سازمان منافقین هیچ‌گاه به صورت رسمی مسئولیت این عملیات را برعهده نگرفتند و اعلام کردند محمدرضا کلاهی اساسا عضو سازمان نبوده و مدت‌هاست که جدا شده! به بیان دیگر، هم اصل عملیات را به خود نسبت ندادند و هم عامل آن را. این ادعا را می‌توان برای فرار از بار حقوقی این ماجرا قلمداد کرد که منافقین نمی‌خواستند یا نمی‌توانستند آن را متحمل شوند. در‌هر‌صورت این عملیات به‌هیچ‌وجه شبیه عملیات‌های دیگر منافقین نبود. آنها از چنین قدرت تکنولوژیکی برای ساخت بمب‌های قوی برخوردار نبودند؛ مگر اینکه از طرف کسانی دیگر در داخل یا خارج از کشور حمایت می‌شدند. بمب‌هایی که بتوانند سقف یک سالن را پایین بیاورند، آن‌قدر قدرتمند هستند که پیکر یک فرد را متلاشی کنند. بر‌اساس آنچه گفته شده، دو بمب بسیار قوی یکی در کنار ستون اصلی و دیگری در سبد کنار تریبون یعنی چسبیده به شهید بهشتی جا داده شده؛ اما پیکر پاک این شهید نه‌تنها کاملا سالم است؛ بلکه ریش‌ها و موهای ایشان نیز دچار سوختگی کامل نشده است. با توجه به عکس‌های پیکر مطهر ایشان شاید بتوان گفت که بمب‌ها از روزها قبل در سقف سالن یا پشت بام جا‌‌گذاری شده بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.