پیام انگیزشی کافئیندار
گیتی صفرزاده
در دو، سه سال اخیر بخشی از کارم باعث شده که بتوانم به تعدادی از شهرهای ایران سفر کنم. منظورم از شهر لزوما مراکز استانها نیستند؛ شهرهای کوچک و بزرگی که لابد بر اساس قواعد کشورداری شامل ویژگیهای شهر شدهاند. معمولا بعد از ساعات پایان کارگاه کنجکاوانه داخل هر شهر قدم میزنم و ساختمانها و امکانات شهری و سیستم اجتماعی و روابط روزمره اهالی شهر را نگاه میکنم. شهرهایی را دیدهام که جز خیابان اصلی شهر مابقی خیابانهایش خیلی خیابان به حساب نمیآمده، شهرهایی که چراغ راهنمایی و رانندگی برایشان مفهومی نداشته، شهرهایی که نیمکت یا سطل زباله در پیادهروهایش پیدا نمیشده، شهرهایی که کتابفروشی یا دکه روزنامهفروشی در آن (آه! در اینجا دچار اندوه روشنفکرانه میشوم و از موضوع درمیگذرم) ...، اما در کمال شگفتی در همه این شهرها مکانی وجود داشته با تابلوی بزرگ کافیشاپ.
معلوم است که داخل آنها رفتهام و اغلب تنها نوشیدنی کافئینداری که نصیبم شده همان نسکافه معمول خانگی بوده است. در یکی از همین دیدارهای شیرین نگاهی به منوی شیک نصبشده روی دیوار انداختم و تقاضای کاپوچینو کردم. فروشنده گفت نداریم. نگاه دیگری انداختم و گفتم: یک امریکانو بدهید. فروشنده شانهای بالا انداخت و گفت: نداریم، اما اگر بخواهید اسپرسو داریم. از آنجا که دلم میخواست گامی در جهت آموزش قهوهخوری به آحاد ملت بردارم با مهربانی گفتم روی همان اسپرسو کمی آب جوش بریزید، میشود امریکانو. احساس کردم صاحب مغازه از این اظهار فضل من خوشش نیامد و به همین خاطر بلافاصله اضافه کردم: مشکلی نیست، هر قهوهای که دارید بدهید. برای شیرینترشدن پایان این حکایت باید بگویم که در نهایت همان نسکافه را خوردم، اما باور بفرمایید غرضم از تعریفکردن این ماجرا این نیست که بگویم شناختن انواع قهوه نشانه فرهیختگی است یا مردمی را که دورتر از پایتخت زندگی میکنند زیر سؤال ببرم؛ اتفاقا در بین همین مردم علایق و حرکتهای بیشتری در زمینههای اجتماعی و فرهنگی دیدهام. اصلا بگذارید ماجرا را جور دیگری تعریف کنم؛ چند شب پیش داشتم فیلم مستندی از زندگی دکتر ژاله آموزگار را که از تلویزیون پخش میشد میدیدم. خانم دکتر آموزگار یکی از چهرههای برجسته زبانهای باستانی و اسطورهشناسی ایران است که سالهاست به کار تحقیق و ترجمه و تدریس مشغول است. جایی در میانه صحبتهایش با مهربانی و تواضع گفت که در دانشجویان نسل جدیدش نکتهای را میبیند که نگرانش میکند. گفت وقتی مبحثی را مطرح میکنم، برای شناخت بیشتر دانشجویان حتی مقالهای را که در آن به این موضوع اشاره شده تهیه و تکثیر میکنم و به دستشان میدهم، بعد دانشجویان از من میپرسند: آن نکتهای که گفتید دقیقا در کدام پاراگراف این مقاله است که بخوانیم؟! با کنارهمگذاشتن چهار، پنج تکه از یک پازل، نمیشود یک تابلو درست کرد. برای انجام هرکاری و رسیدن به هرجایی، هم شناخت لازم است هم اشتیاق. این را هم بگذارید به حساب پیام انگیزشی امروز!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.