|

آب گل‌آلود

حسن هادی . کارشناس بین‌الملل

کودکان سیاست‌باز، این‌بار خلیج‌فارس را محل بازی خود قرار داده‌اند. کاش یک‌ دوجین چرچیل در این برهه وجود داشت تا درس سیاست، کیاست، کشورداری و حتی سناریونویسی را به این به‌اصطلاح متفکران و سیاست‌مداران می‌آموخت. بدیهی است که سناریوی خراب‌کاری فجیره و نفت‌کش‌های تازه منفجر‌شده، فقط به‌منظور متهم‌کردن ایران به اجرا درآمد. اصل این خراب‌کاری برای همین هدف طراحی شده بود که ایران تحت فشار قرار گیرد. تنگ‌کردن حلقه محاصره ایران در ابعاد داخلی و خارجی و استفاده از سیاست فشار حداکثری برای اقناع ایران به پذیرش شرایط طرف مقابل، سیاستی است که موجد این حوادث شده است. جالب‌تر اینکه بلافاصله هم این اتهامات به ‌صورت سراسری از بنگاه‌های خبر‌پراکنی آمریکا و متحدانش منتشر شد؛ مواضع گرفته و حکم هم صادر شد. برای بررسی و ریشه‌یابی بروز چنین اتفاقات و حوادث مشابهی، باید دید چه کشورها و چه کارتل‌هایی از این آب گل‌آلود ماهی خواهند گرفت؟ آیا اهداف این خراب‌کاری‌ها سیاسی است، یا اصلا از ابتدا منافع اقتصادی عده‌ای کارتل در میان بوده است؟ اگر این فرضیه را قبول داشته باشیم که سیاست هم در خدمت اقتصاد است، می‌توان نتیجه گرفت این سناریو‌ها برای منفعت‌طلبی عده‌ای سوداگر و تاجر طراحی و اجرا می‌شوند. در تأیید این ادعا، همین بس که یکی از اعضای ارشد حزب جمهوری‌خواه کنگره و از طرفداران پروپاقرص ترامپ، در نطقی اتهام این خراب‌کاری را متوجه ایران دانست و گفت: دوستان ما در منطقه باید قابلیت‌های دفاعی خود را بالا ببرند و ما باید در این راه به آنها کمک کنیم و سلاح بیشتری به آنها بفروشیم. در پی آن، پمپئو نیز ایران را متهم کرد و در ادامه سیاست‌های ایران‌هراسی خود، ویدئویی نامفهوم و کاملا ساختگی برای اثبات این ادعا پخش کرد. رژیم اسرائیل و متحدان عرب او نیز که اکنون پا از او هم فراتر گذاشته‌اند، بدشان نمی‌آید در ادامه این خوش‌خدمتی، جنگ دیگری در منطقه راه بیفتد تا از هزارتوی گرفتاری‌ها و بحران‌های داخلی که دیگر گریزی از آن ندارند، جان سالم به‌در برده و چندصباحی بیشتر به سلطنتشان ادامه دهند. در این شرایط، محمد بن‌سلمان دیوانه‌وار دنبال این تنش است. فشارهای روز‌افزون بر شیعیان، افکار عمومی و حتی هم‌قطارانش در ماجرای «خاشقجی‌گیت و حریری‌گیت» و ناکامی در جنگ یمن، راه را برای اقدامی ناپخته و جنگ‌افروزانه در راستای فرار از این اوضاع، برای این جوان مهیا کرده است. بن‌زاید نیز که شمشیر دشمنی و نفاق را از رو بسته است، می‌خواهد به متحد اصلی‌اش یعنی رژیم صهیونیستی نشان دهد تا دم مرگ به او وفادار است؛ بنابراین سرنوشت و آینده کشور و ملتش را به‌هیچ‌وجه نمی‌بیند. باید پذیرفت شلیک اولین گلوله در این منطقه، «شلیک برعکس» و خودزنی محسوب خواهد شد و مرگ حتمی برای شروع‌کننده دعوا خواهد بود. ایران دنبال تنش نبوده و نیست؛ بسیار ساده‌انگاری است که تصور شود ایران در این شرایط، آن‌هم به این شیوه مضحک و بالاتر از آن درست در کنار مرز خود، دست به چنین اقدام ناپخته‌ای بزند. آنان که ایران و شیوه‌های رفتاری سیاست‌مدارانش را می‌شناسند، به‌خوبی دریافته‌اند که تسویه‌حساب‌های سیاسی ایران بر شیوه‌ها و اصول دیگری استوار است و در صورت نیاز، به اشکال مؤثرتر و در زمان و مکان بسیار تأثیرگذارتری دست به بازی می‌زند. تیزهوشی و قدرت تشخیص مقامات جمهوری اسلامی ایران، آنها را از این رفتارهای کودکانه مبرا می‌کند. ایران باید به‌هوش باشد تا در تله این جنگ‌افروزی‌های منفعت‌طلبانه نیفتد. سیاست کهنه و نخ‌نمای چماق و هویج ایالات متحده آمریکا، برای کشوری با قدمت ایران کارایی ندارد. کشورهای منطقه نیز دیر یا زود باید بفهمند خانه‌های پوشالی خود را در کنار انبار باروتی که از آمریکا هدیه گرفته‌اند، ساخته‌اند و به‌زودی در آتش آن خواهند سوخت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.