|

به ياد مرد خندان ارتباطاتي ...

نفيسه زارع‌كهن

هرگز از يادم نمي‌رود اصلا مگر مي‌شود موهاي جوگندمي و چشم‌هاي مهربان و آن لبخند هميشگي را فراموش کرد. مردي كه از شيطنت دانشجوهايش لذت مي‌برد، دلش غنج مي‌رفت و گاه يواشكي همراهي‌شان مي‌كرد؛ مثل همان روز كه سر امتحانش دير رسيديم و با ديدن قيافه ما خنده‌اش گرفت و همراهي‌مان كرد. براي ما كه گرايش روزنامه‌نگاري داشتيم، تاريخ مطبوعات و اصول روابط‌عمومي درس‌هايي بود كه ما را با دكتر عباس‌زاده آشنا كرد. مرد صبور و آرامي كه در برابر غرغرها و بي‌صبري‌هاي دانشجويانش فقط لبخندي می‌زد و آنها را به آرامش دعوت می‌کرد. خاصيت دانشجوبودن نارضايتي مدام و رؤياي رسيدن به دست‌نايافتني‌ها است و دكتر خوب اين را مي‌دانست و هيچ وقت در برابر اين خصيصه نه ناراحت شد، نه عصباني و نه ترسيد. بچه‌ها حرف مي‌زدند، اعتراض مي‌كردند، غر مي‌زدند، از بي‌سرانجامي مطبوعات گله مي‌كردند و دكتر عباس‌زاده تاريخ را ورق مي‌زد، از وقايع اتفاقيه و صور اسرافيل مي‌گفت و عاقبت جهانگيرخان را با غمي پنهان در گوشمان مي‌خواند كه مبادا... زمان گذشت و ما با همه غرها و خستگي‌ها و رؤياها و آرمان‌ها به همان جايي رسيديم كه دكتر عباس‌زاده قصه‌اش را بارها گفته بود و اين بار اما استاد هم در امان نماند! در حالي كه مي‌شد از حضورش بيشتر استفاده كرد، در دولت فخيمه مهرورز با حضور بيشترش در دانشگاه مخالفت شد و در سني كه دوست داشت هنوز در ميان دانشجوها باشد، به خانه رفت و چه چيز سخت‌تر از درخانه‌ماندن براي اهل ارتباطات و روابط‌عمومي است... . دلش گرفته بود؛ برايش گفتم بگذاريد كاري كنيم اعتراضي، حرفي، درخواستي؛ گفت نه! دختر! بگذار روالش طي شود خودت را به دردسر نينداز... و اين‌گونه مهربان‌استاد خانه‌نشين شد. در همه اين سال‌ها همه سعي دكتر خانيكي جمع‌كردن كاروان ارتباطاتي‌ها در دانشكده بود و با همين تلاش چندباري دكتر عباس‌زاده را در دانشكده، در مراسم بزرگداشت مرحوم دكتر معتمدنژاد دیدم؛ در همايش اميد اجتماعي در... . بقيه ايام هم برايش پيامكي و نوشته‌اي براي روز معلم و... می‌فرستادم و حالا او زود و ناباورانه رفته است... كنش ارتباطي ما قطع شده است و تصور اينكه از نامش به تلفن همراهم پيامكي نمي‌آيد و ديگر جوابي به نوشته‌هاي من نمي‌دهد، دلم را به درد مي‌آورد... . دلم مي‌خواست مثل آن روزها به اتاق كوچك دوست‌داشتني‌اش در آن راهروهاي باريك پرخاطره می‌رفتم؛ همان اتاقي كه كنار اتاق دكتر خانيكي بود و ديوارهايش پر از كارت‌پستال، لاي در را باز مي‌كردم، نگاهش مي‌كردم و مثل آن روزهاي شاد و بي‌خيال مي‌گفتم: «آقاي دكتر! فصل گلاب‌گيري است مي‌آييد باز هم برويم كاشان، ما اتوبوس را بگذاريم روي سرمان، نهار ساندويچ بخوريم، من از كلون درها عكس بگيرم و شما مدام حواستان باشد دري را از قلم نيندازم و موقع رفتن با آن شيطنت و مهرباني در نگاهتان از سر اتوبوس داد بزنيد خانم زارع ترانه... را بخوان!!!». كاش مي شد اي كاش...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.