یک تصمیم مدیریتی و چند سؤال
امیرحسین علمالهدی
نزدیک به یک ماه است که سازمان سینمایی کشور قانون مترقیانه درجهبندی سنی فیلمها را ابلاغ کرده و طبیعی است تا این قانون به فعلیت نرسد، نمیتوان درباره آن و تأثیراتش سخن گفت! قبلا هم عرض کرده بودم این قانون به پیوستهای آموزشی، سیاسی، رسانهای و فرهنگی نیاز دارد تا بتوان به مرور زمان رابطه آن را با حوزههای مختلف اجتماع سنجید و صرف یک آییننامه و ابلاغ آن نمیتواند به تأثیرگذاری کاربردی در لایههای مختلف سینما از تولید تا نمایش منجر شود. گویا سازمان سینمایی در حال تشکیل هیئت درجهبندی سینمایی از نخبگان حوزههای مرتبط با این آییننامه است که باید منتطر نشست و دید این هیئت در چه زمانی و با چه ترکیبی مشغول به کار میشود و قطعا نیاز به زمان است تا ببینیم این آییننامه از سطح وزارت ارشاد فراتر میرود و رابطهاش را با کل مردم از یکسو و نهادهای فرادستی از سوی دیگر، چگونه بازتعریف میکند و اما سؤالهایی که همچنان نیاز به پرسش دارند؛ نیاز به پاسخ چه در کوتاهمدت و چه در بلندمدت: سینماگران میتوانند سراغ موضوعهای زیر بروند و ببینند واکنش شوراهای نظارتی چیست: ۱) پایینآمدن سن مصرف مواد مخدر ۲) پایینآمدن سن فحشا ۳) پایینآمدن سن مصرف مشروبات الکلی ۴) ترویج ازدواج سفید میان جوانان ۵) شیوع مصرف مواد مخدر نوین میان دانشجویان و دانشآموزان ۶) کاهش شدید موالید به دلیل فقر و ناامیدی از آینده ۷) بالارفتن آمار طلاق به دلیل بیکاری و فقر مطلق و مشکلات جنسی زوجین ۸) فساد سیستماتیک در بدنه کشور ۹) کاهش باور به ارزشهای اخلاقی ۱۰)خودشیفتگی مفرط مدیران (نه همگانشان) به کاراییشان و اثرات تصمیمات مخربشان بر زندگی مردم ۱۱) تأثیرات مخرب سیستم آموزش پراشتباه از کودکی تا دانشگاه بر فرزندان این مرز و بوم ۱۲) توسعه دزدی خرد در جامعه ۱۳) مهاجرت نخبگان و کاهش امید میان فارغالتحصیلان ۱۴) مشکلات بحران جنسی عدیده میان جوانان ۱۵) دلایل مخرب کاهش ارزش پول ملی بر جامعه ۱۶) نقد صریح گزینش سیستمهای دولتی ۱۷) نقد صریح انواع نظارت بر رواج گوشهنشینی متخصصانی که به درد این جامعه میخورند و جولان افراد بیتخصصِ بیتعهد (یاد صحبت شهید چمران افتادم که گفت آنکس که تخصص ندارد و کاری را میپذیرد، بیتقواست) و هزاران سؤال بیپاسخ که باید به وسیله سینما پرسیده شود تا جامعه به فکر فرو رود! امام(ره) فرمودند: هنر در مدرسه عشق نشاندادن نقاط كور و مبهم معضلات اجتماعي، اقتصادي، سياسي و نظامي است. اگر آییننامه درجهبندی سنی فیلمها به نشاندادن نقاط کور و مبهم معضلات فراگیر جامعه منجر شود، خب دستمریزاد به سیاستگذاران سازمان سینمایی کشور و باید منتطر ماند. البته در کوتاهمدت ببینیم واکنش صادرکنندگان آییننامه این سازمان به سرنوشت نمایش فیلم تأثیرگذار «خانه پدری» چیست که این آزمون سرنوشتسازی برای این آییننامه مترقی است که تأثیرگذاریاش در جامعه و بیان معضلات جامعه را نشان خواهد داد؛ سرنوشتی مانند بودن یا نبودن.* *اسم فیلم دیگری از کیانوش عیاری
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.