کيروشپروري در خون ماست
هواداران باشگاه پرسپوليس اين روزها نگران ماندن يا نماندن سرمربي کروات تيمشان هستند؛ برانکو براي آنها «پروفسوري» کاردان است که توانسته در مدتزماني کم برايشان شش جام بياورد و يکبار هم آنها را به فينال ليگ قهرمانان آسيا برساند. براي هواداران پرسپوليس اين روزها يک چيز بيشتر اهميت ندارد: حفظ برانکو. شرايط در باشگاه پرسپوليس شباهت عجيبي به روزهايي دارد که تيم ملي با هدايت کارلوس کيروش جام جهاني برزيل را به پايان رسانده بود؛ شاگردان کيروش در آن جام، آرژانتين با فوقستارهاش مسي را متوقف کرده بودند و کارشان ارزش زيادي داشت؛ آنقدر زياد که دوسوم علاقهمندان به فوتبال از وزارت ورزش و شخص وزير يک چيز بيشتر نميخواستند: حفظ کيروش. کيروش برخلاف ميل محمود گودرزي، وزير وقت ورزش، به کارش در فوتبال ايران ادامه داد و ابتدا تبديل به «غولي محبوب» و سپس تبديل به «غولي مهارنشدني» شد؛ او حمايت گسترده مردم را پشت خودش ميديد و هرجايي هم که يک مسئول از کار کيروش انتقاد ميکرد، رسانهها پشت کارلوس درميآمدند تا نشان دهند او خطقرمزشان است؛ کيروش هم حق داشت؛ او ميگفت تيمش به امکانات بيشتري نياز دارد و در اين بين هرازچندگاهي هم بابت دستمزد عقبافتادهاش دلچرکين ميشد و صحبتهايی مبنيبر نااميدي از شرايط به زبان ميآورد. کيروش حق داشت؛ مسئولان فدراسيون فوتبال ايران به او وعده داده بودند برايش امکانات فراهم ميکنند و در اولين زمان ممکن دستمزدش را هم ميدهند. وقتي که اين وعدهها عملي نشد، کيروش محبوب تبديل به سرمربي مهارنشدني شد. او هر حرف و واکنشش با حمايت گسترده هواداران و رسانهها روبهرو شد و رفتهرفته تبديل به غول ترمزبريدهاي شد که ديگر خودش را بالاتر از فوتبالي ميديد که امثال مهدي تاج و علي کفاشيان آن را اداره ميکنند. کيروش حتي به واسطه همين حمايتها چندينبار به طور مشخص به دل دو وزير ورزش هم زد: ابتدا گودرزي و سپس سلطانيفر. حتي اگر خيلي خوشبينانه به داستان اين روزهاي برانکو و باشگاه پرسپوليس نگاه شود، باز هم نميشود منکر اين داستان شد که برانکو در مسيري قدم برميدارد که کيروش چندسالي در آن قدم زد؛ اين مرد کروات همين حالا حمايت گستردهاي در بين طرفداران فوتبال دارد و رسانهها هم پشت او هستند؛ برگ برندهاي که برانکو در مقايسه با کيروش دارد اين است که در عرصه باشگاهي نتيجه گرفته و براي پرسپوليس جام هم آورده است. همين حالا کمتر کسي جرئت دارد به برانکو انتقاد کند يا حتي پا را فراتر بگذارد و از اين پروفسور کرواتي ايراد بگيرد؛ هنوز چيزي نشده، رسانهها و صدالبته هواداران، مسئولان و مديريت باشگاه را مورد انتقاد قرار ميدهند که چرا نميتوانند قرارداد برانکو را تمديد کنند. اين مرد کروات به خوبي جاي پايش را در فوتبال ايران سفت کرده و حالا هر کسي که قرار باشد با او سرشاخ شود، از همين حالا بازنده است. کيروش بعد از جام جهاني که مشخص شده بود فوتبال ايران را دستکم از لحاظ سبکي تکان داده و جايگاه مناسبي در دنيا برايش فراهم کرده، متکلموحده شد؛ «من»گفتنهايش در همه مصاحبهها به چشم ميآمد؛ او فراهمکردن «پک» را به نام خودش زد و آن را پاي تلاشهاي خودش گذاشت. لژيونرهاي ايران را به زمان «من» و قبل از «من» تقسيم کرده و گفت که «من» حتي از جيب براي اردوهاي تيم ملي هزينه کرده بودم. کارلوس ديگر خودش را جداي از مجموعهاي ميديد که برايش کار ميکرد؛ او ديگر حاضر نبود به وعدهووعيدها گوش کند و سعي ميکرد خودش را قبل از هرچيز ديگري ببيند. برانکو يکي، دوسالي است که ميگويد «من». او از دستاوردهايش در باشگاههايي که کار کرده حرف ميزند و ميگويد «من» باسوادترين مربي شاغل در دنيا هستم. برانکو ميگويد آمار «من» در تيم ملي ايران از بقيه بهتر بوده. امتيازگيري در پنجرههاي بسته را به هنر خودش ربط ميدهد. او حالا اين روزها خودش را از مجموعهاي که با آن قرارداد بسته جدا ميکند و خودش را در اولويت ميگذارد؛ پولش را ميخواهد و ميگويد تا فراهم نشود حاضر به ادامه مذاکره يا مربيگري در پرسپوليس نيستم. کيروش هرباري که کارش با ايران به گره ميخورد، بهناگاه با خيل عظيم پيشنهادات از سوي ديگر کشورها مواجه ميشد؛ او هر روز گزينه مربيگري در يک تيم ملي بود؛ رسانههاي نزديکتر به او هم خبر ميدادند که قرار است اينبار به يکي از اين پيشنهادات پاسخ مثبت بدهد و فوتبال «بيدروپيکر» ايران را بيخيال شود؛ هواداران او تقريبا ماهي نبود که از يک پيشنهاد جديد برايش رونمايي نکنند. دستآخر هم همانهايي که کيروش را متهم به بازارگرمي ميکردند متوجه شدند پيشنهادات او، حداقل بخشي از آنها، جدي است. نتيجه آن شد که کيروش هنوز سرمربي ايران بود که با فدراسيون فوتبال کلمبيا توافق کرد و بلافاصله هم بعد از پايان کارش با ايران راهي بوگوتا شد تا هدايت اين تيم را برعهده بگيرد. حالا اين روزها هم برانکو پيشنهادات زيادي دارد؛ او هر روز از يک باشگاه يا يک تيم ملي پيشنهاد دارد؛ خودش پيشنهاد از کرهجنوبي و ازبکستان در رده ملي را تأييد کرده؛ در رده باشگاهي هم که اين روزها حرفوحديث زياد است؛ از الاهلي مصر گرفته تا عربستان يا حتي همين تراکتورسازي در ايران. هرچقدر که رسانههاي نزديک به اين سرمربي هم بخواهند براي او گزينه رو کنند، بالاخره ممکن است همين امروز و فردا يکي از آنها جديتر از آب دربيايد و او از پرسپوليس برود. کيروش قبل از اينکه تبديل به «غول مهارناپذير» شود، مربي بادانشي بود که هنرش را در تيم ملي ايران نشان داد؛ او از يک تيم متزلزل، تيمي منسجم ساخت و به آن شخصيت داد؛ ديگر کسي در دنيا پيدا نميشد که از همگروهي و بازي با ايران احساس خوشحالي کند و بگويد قرعه سادهاي به نام ما خورده است. اما چرا کيروش به جايي رسيد که خودش را از سيستم و فوتبال ايران بالاتر ديد؟ آيا چيزي به غير از ضعف سيستم و مديريت بود که او را تبديل به مردي پرخاشگر کرد؟ به راستي اگر به وعدههاي فدراسيوننشينها به کيروش درباره فراهمکردن امکانات و دادن بهموقع دستمزد او به درستي عمل ميشد، آيا کيروش مردي ميشد که خودش را برتر از بقيه ببيند. برانکو قاعده بازي را فراگرفته است؛ او برخلاف کيروش که هياهو دارد، مردي آرام است، ولي با همين آرامش به چيزهايي که نياز داشته رسيده؛ او هوادار دارد، حمايت رسانهها را پشت خودش حس ميکند و از آن مهمتر جام هم آورده است. حالا اين سيستم و مديريت ضعيف فوتبال ايران است که برانکو را وارد مکتب «کيروشيسم» ميکند؛ از او يک مربي ميسازد که در حين داشتن قرارداد با پرسپوليس به خودش اجازه ميدهد با ديگر گزينهها وارد مذاکره شود و تمايلي به تکذيب آنها نشان ندهد. او حق خودش ميداند که وقتي خواستههايش فراهم نشود، به فکر پلنهاي بعدي باشد. برانکو فعلا هم محبوبيت دارد و هم افتخار، ولي اگر مديريت فوتبال ايران با تمام نواقصي که دارد، بماند و با برانکو به کار ادامه دهد، آيا باز هم ميتواند خواستههاي اين مرد کروات را برآورده کند؟ آيا تضميني هست که برانکو تبديل به کيروشي ديگر در فوتبال ايران نشود؟ کيروش محبوب را مديريت ضعيف تبديل به کيروش سرکش کرد، چه دليلي دارد که با اين مديريت ضعيف، برانکوی محجوب تبديل به کيروش جديد نشود؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.