|

تهدیدهای جدی

مصطفی ایزدی

شرایط امروز جامعه ما، در نظر بعضی‌ها تداعی‌کننده سال‌های اولیه پس از پیروزی انقلاب، به‌ویژه دوران جنگ تحمیلی است. این‌گونه افراد، چه آنان که در میان دولتمردان‌ هستند و چه آنهایی که بخشی از اهالی رسانه‌اند، به خاطر می‌آورند آن روز‌ها شرایط اقتصادی کشور چه بود‌ و بدون توجه به تفاوت‌های گذشته و حال تلاش دارند که اقتصاد امروز ایران را با آن دوران مساوی بدانند و امروز هم دقیقا همان شیوه‌ درمانی را انتخاب و تجویز کنند که سیاست‌مداران دهه 60 برای بهبود اقتصاد بیمار و جنگ‌زده تجویز می‌کردند؛ در‌صورتی‌که تفاوت‌های فراوانی بین آن بیماری و این بیماری وجود دارد. این تفاوت ایجاب می‌کند دولت و مجلس از تجربه‌داران حوزه اقتصاد و آگاهان از پیامد‌های هر نوع برنامه‌ریزی برای بهبود اوضاع معیشت مردم‌ بهره بگیرند و بیندیشند به حال امروز آن دسته از مردمی که در لابه‌لای چرخ اقتصاد متأثر از تحریم‌های سخت خارجی و گرفتار تنبلی‌ها و سوء‌مدیریت‌ها، دست‌و‌پا می‌زنند. واقعیت این است که تهدید‌های دشمنان ملک و ملت جدی است. با فرض اینکه تهدید‌های این روز‌ها که مدام در بوق آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها و دیگران دمیده می‌شود، جنگ روانی باشد، بالاخره این نوع جنگ هم کار خود را می‌کند و دل برخی را خالی و جیب فرصت‌طلبان را پر می‌کند. افراد آسیب‌پذیر جامعه، چه تهدید‌ها را جدی بگیرند و چه جدی نگیرند، تأثیر آن را در زندگی روزمره خود به‌وضوح مشاهده می‌کنند. کدام‌یک از اجناس مورد نیاز مردم را می‌شناسید که قیمت آنها از اواخر سال گذشته تا امروز در بهار سال جدید، گران نشده باشد؟ گران‌شدن کالا‌های ضروری مردم حتی اگر بازار پر از انواع و اقسام کالا باشد که دیگر جنگ روانی نیست! جنگ هست اما در میدان اقتصاد است. مردم با آن دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند و اگر اولیای امور به داد آنانی که در این میدان حضور دارند، نرسند، دچار آسیب‌های جدی می‌شوند. آن‌گاه کسی نمی‌تواند از تبعات اجتماعی و سیاسی و امنیتی آن رهایی یابد. برخی دولتمردان تصور می‌کنند مردم نمی‌بینند و از فراوانی کالا در بازار‌ها و فروشگاه‌های بزرگ و مغازه‌های سر محل خبر ندارند. اگر صد برابر آنچه دیده می‌شود، وارد مراکز عرضه شود برای آنانی که حقوق و درآمد ماهانه‌شان کم است یا هیچ درآمدی ندارند، تفاوتی نمی‌کند‌؛ چراکه قدرت خرید ندارند. چه 10 شقه گوشت در یخچال ویترین‌گونه قصابان آویزان باشد، چه صد شقه، وقتی نمی‌توانند بخرند چه فرقی می‌کند؟ چه صد فقره انبار پر از برنج ایرانی و غیرایرانی در کشور وجود داشته باشد چه هزار انبار، وقتی افراد با درآمد‌های اندک نمی‌توانند برای هر کیلو‌ بیشتر از 20 هزارتومان بدهند، چه تفاوتی دارد؟ مردم که معتقد به وجود قحطی در کشورمان نیستند، بلکه از بی‌عدالتی‌ها و تبعض‌ها و ندانم‌کاری‌ها و درآمد نا‌چیز رنج می‌برند.

بنابراین مرتب از اشباع بازار دم‌زدن، مشکلی را از مردم مستضعف و جوانان بی‌کار حل نمی‌کند.اما در این میان و در زوایای این میدان جنگ تحمیلی اقتصادی، رسانه‌های تحت اختیار اصولگرایان، گویا هیچ‌چیز تهدیدشان نمی‌کند و در آرامش خیال به‌سر می‌برند! به‌ویژه صدا‌و‌سیما که حتی جنگ روانی را هم مشاهده نمی‌کند و می‌خواهد مرتب به مخاطبان خود بقبولاند نه تهدیدی وجود دارد و نه اتفاقی خواهد افتاد. مدیران این رسانه‌ها و تحلیلگران و خبرسازان آنها مثل اینکه نفس‌شان از جای گرم بلند می‌شود، زیرا جامعه در حالت و شرایط معمولی را با جامعه امروز یکی فرض می‌کنند. دست‌اندرکاران این رسانه با نگاه موردی و نمونه‌های کوچک، مثل همین اشباع بازار از کالاهای اساسی، تلاش دارند به مردم امید کاذب القا کنند؛ در‌صورتی‌که می‌توانند در کنار کارشناسان دلسوز و آگاه و باسواد، اعم از منتقد و معتمد خود، دور یک میز بنشینند و راه‌های عملیاتی برای نجات مردم و حل گرفتاری آنان پیدا کنند و شیوه و راه‌های اجرائی سودمند را با مردم در میان بگذارند تا بهبودی حاصل شود و جریان کار‌ها به راه صحیح درآید. باید راه‌حل مناسبی برای کاستن از فشار تحریم‌های تحمیلی بین‌المللی پیدا شود تا وضع مردم آن‌گونه که در شأن ملت شریف ایران است، سامان پیدا کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.