آینه
اعتماد آزمون اروپا عباس ديلميزاده: با تغييراتي كه در خصوص قانون مجازات اعدام قاچاقچيان در ايران انجام شده ديگر عملا هيچ بهانهاي براي نهادهاي بينالمللي و دولتهاي اروپايي باقي نميماند و انتظار ميرود آنها سهمشان را بهدرستي ادا كنند. در واقع اگر اين اتفاق نيفتد آنوقت براي افكار عمومي و سازمانهاي مردمنهاد در ايران روشن ميشود كه ادعاهاي آنها در سالهاي گذشته براي كاهش كمكهايشان بهانهاي بيش نبوده است. از طرف ديگر در شرايط فعلي اقتصادي و تحريمها جمهوري اسلامي ايران بايد براي بهينه هزينهكردن منابع ملي تصميمگيري كند يعني بايد اول به منافع مليمان توجه كنيم و بعد به فكر منافع جهاني باشيم. در اين شرايط اگر اروپاييها خواستار ادامه سياست متوازن ايران براي كاهش تقاضا و همين طور مقابله با ترانزيت مواد مخدر هستند بايد خودشان هم به ميدان بيايند. در غير اين صورت هر تصميمي از سوي دولت ايران مورد حمايت سازمانهاي مردمنهاد هم خواهد بود. در ماههاي گذشته به اندازه كافي با كارشناسان نهادها و كشورهاي اروپايي مذاكره شده و سازمانهاي غيردولتي فعال و داراي اعتبار بينالمللي ايران پيشنهادهاي خودشان را ارائه كردهاند. اين طرحها از نظر فني و علمي بسيار دقيق تهيه شدهاند و فقط اين نكته باقي ميماند كه آيا طرفهاي اروپايي قصدي براي كمك دارند يا خير؟
ایران گفتوگوی ملی، تضمین حاکمیتی میخواهد غلامحسین کرباسچی: این همان نقطهای است که عرض کردم باید منافع ملی را تعریف کنیم. شاید اختلاف اساسی اصلاحطلبها با اصولگرایان و احیانا جریانهای تندرو در تعریف منافع ملی است. خب طبیعتا هرکس تعریف خودش را از منافع ملی دارد. آنچه ما اصلاحطلبان و مجموعههای دلسوز دیگر نزدیک به اصلاحطلبان بهعنوان منافع ملی میشناسیم، آسایش و امنیت و زندگی مردم، حفظ و بقای تمامیت کشور، آسیب نرسیدن به کشور و آسیب نرسیدن به انقلابی است که 40 سال همراه و در کنار مردم بوده است. از نظر ما اینها منافع ملی است و فکر میکنیم برای حفظ آن هر اقدامی و هر گفتوگو و تحلیلی لازم است باید پیش برود. بله، خیلی جاها منافع ملی ایجاب کرده که فداکاریها و ازخودگذشتگیهایی انجام شود. هم در جریان اصلاحطلب و هم اصولگرا نیروهای فداکار زیادی داشتهایم که شهید یا جانباز شدند. در تمام این مجموعههای سیاسی خانوادههای ایثارگر و شخصیتهایی که فداکاری کردند کم نیستند. منتها ممکن است عدهای این ایثارگریها را در جریان خودشان بزرگنمایی کنند و در جریان مقابل نادیده بگیرند. کدام یک از ما هستیم که در خانواده و عزیزان خودمان شهید و جانباز نداشته باشیم. همه کسانی که در صحنه سیاسی هستند، از این منظر یکساناند. این چیزی است که خود منتقدین هم میدانند. اگر نه بروند پروندهها را پیدا کنند. این اتهامات علیه اصلاحطلبان سیاسی است. بخشیاش دروغ و خلاف اخلاق است. اما در مورد آنچه برآمده از اختلافنظر بر سر تعریف منافع ملی است، باید گفتوگو و تفاهم کنیم.
آرمان اين دولت به جريانهاي همسو بياعتناست فاضل موسوی: دولت روحانی تاکنون ارادهای برای شنیدن مطالبات جریانهای سیاسی نشان نداده است. این موضوع حتی در مواجهه دولت با جریانهای سیاسی همسو نیز مشهود است؛ چه رسد به جریانهای منتقد. وقتی نزدیکان رئیسجمهور میگویند هیچکس در رأیآوری آقای روحانی نقشی نداشته و نقش جریان اصلاحطلب انکار میشود، باید دانست که احتمالا گوشی هم برای شنیدن مطالبات این جریان نخواهد بود. ایشان در بهترین شرایط 9 درصد از رأی جامعه را داشت و حمایت همهجانبه جریان ریشهدار اصلاحات باعث شد که به مقام ریاستجمهوری برسد. چنین چیزی در رؤیای برخی نمیگنجید. بارها به رئیسجمهور گفته شد که اگر در حل مسائل سیاسی محدودیتهایی وجود دارد، دستکم در حل مشکلات مربوط به قیمتها فعالیت شود. یا در موضوع انتخاب وزرا تذکر داده شد که کابینه همسو با مطالبات مردم نیست، اما توجهی صورت نگرفت.
کیهان سر دشمن را درون کشور به سنگ بکوبید چرا دائما مدیران اعلام میکنند ما «با کمک مردم» (که حرف به حقی است) مشکلات را حل خواهیم کرد ولی برای کمک مردم به دولت برنامهای ارائه نمیشود!؟ مگر با سخنرانی میشود مشکلات کشور را حل کرد! مگر نه این است که حل مشکلات کشور برنامه، تدبیر، شجاعت و قاطعیت میطلبد؟ چرا مدیران آنچه را که میگویند عمل نمیکنند!؟ مسئول این پرگوییها و کمکاریها کیست!؟ مگر نه اینکه در جنگ با دشمن، قویترینها باید به فرماندهی انتخاب شوند؛ آیا در دستگاهها، قویترینها به فرماندهی انتخاب شدهاند!؟ درحالیکه یک فرمانده قوی یک لشگر را سازماندهی و آماده رزم میکند، چرا وزارتخانههای در خط مقدم نبرد اقتصادی، آمادگی رزمی و جدی برای مقابله با توطئههای دشمن از خود نشان نمیدهند!؟ چرا مدیریتهای ضعیف و سهلانگار مورد مؤاخذه قرار نمیگیرند و نظارتی برعملکرد آنها اعمال نمیشود!؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.