|

آینه

اعتماد مختصات واكنش برجامي سيدمحمدعلي حسيني: خروج از برجام را در شرايط كنوني به مصلحت نمي‌دانم و معتقدم برداشتن اين قدم در‌حال‌حاضر بيش از آنكه به‌ نفع ما باشد، به نفع دونالد ترامپ و همفكران و همراهان اوست. هنوز ظرفيت لازم براي رايزني‌هاي سياسي و توجيه افكار عمومي داخلي و خارجي براي انجام چنين اقدامي به حد اشباع نرسيده و شايد نزديك هم نشده باشد... همان‌طور كه معلوم است، لازمه باقي‌ماندن يك كشور در هر توافق چندجانبه، آن است كه در ازاي انجام تعهدات مربوطه، از حقوق و منافعي برخوردار گردد يا دست‌كم از اعمال محدوديت و ممنوعيت يا كارشكني ساير طرف‌ها بر سر راه برنامه‌ها و فعاليت‌هاي متعارف خويش مصون باشد، از‌اين‌رو در مقطع كنوني بايد به‌صراحت «اعلام» شود كه كاهش يا توقف برخي از همكاري‌هاي برجامي، گام اول واكنشي ايران است و تهران مصمم است در صورت ادامه رويه و رفتار طرف آمريكايي و اروپايي، گام‌هاي جدي‌تري را در آينده بردارد‌... نكته‌ مهم‌تر آنكه تلاش متوليان اصلي امر و مراجع ذي‌ربط در داخل كشور بايد متمركز بر توجيه افكار عمومي، تقويت وحدت ملي، اجماع‌سازي يا اتفاق‌نظر حداكثري در قبال برنامه‌ها و تصميمات باشد تا پشتوانه لازم و كارآمدي براي مجريان اصلي فراهم شود.

همشهری پایبند بودیم اما پایبند نبودند نصرت‌الله تاجیک: دیدگاه من این است که خروج از برجام دام ترامپ است. در کنار این نگاه تأکید دارم که باید سازوکار مواردی را که به‌ خودمان مربوط می‌شود، مهیا کنیم تا اروپا هم بهانه‌ای برای کم‌گذاشتن نداشته باشد. اگر می‌خواهیم اروپا را هم از دست ندهیم باید سازوکارهایی را که به‌ خودمان مربوط می‌شود با یک برنامه مشخص به سرانجام برسانیم. من نمی‌گویم پالرمو و اف‌ای‌تی‌اف را تصویب کنیم یا نه، اما به‌ نظرم باید با دلایل قانع‌کننده سرنوشت آنها را مشخص کنیم. باید اروپایی‌های را در تیم خود نگه‌ داریم. اگر بخواهیم منصفانه به قضیه نگاه کنیم، اتحادیه اروپا صد درصد مقصر نیست. تمام مشکل به اروپا بازنمی‌گردد و نمی‌توان گفت چون آمریکا خارج شد و اروپا هم هنوز تعهداتش را کامل اجرا نکرده است، ما باید از برجام خارج شویم. ما همچنان در برجام منفعت داریم و یک مقدار کوتاهی از طرف خود ماست، مثلا مواردی که مربوط به پالرمو و اف‌ای‌تی‌اف می‌شود، در آن سازوکار مالی اثر دارند. تا زمانی که موارد مربوط به‌ خودمان را حل‌و‌فصل نکنیم، نمی‌توانیم طرف مقابل را مشکل‌دار بدانیم، چون مجموعه‌ای از مسائل دست‌به‌دست هم می‌دهد.

جمهوری اسلامی زمان واکنش اینکه در مغزهای پریشان ‌دارودسته ترامپ چه می‌گذرد، به خودشان مربوط است؛ ولی تا آنجا که به ملت، دولت و نظام جمهوری اسلامی مربوط می‌شود، ایران توافقی بین‌المللی را امضا کرده که پشتوانه‌اش قطع‌نامه 2231 شورای امنیت سازمان ملل است و به‌جز آمریکا چهار کشور دیگر هم در تنظیم و تصویب آن مشارکت فعال داشته‌اند. تا همین جای قضیه آمریکای ترامپ امیدوار بوده و هست که بتواند توافق جدیدی را جایگزین کند؛ چنان توافقی چقدر ارزش و اعتبار دارد و تا کی؟ آنچه در این میان اهمیت مضاعفی پیدا کرده، این است که مقامات واشنگتن تصور می‌کردند با تشدید خصومت‌ها می‌توانند خشم و اعتراض ملت، دولت و نظام جمهوری اسلامی را از کنترل خارج کنند و ایران دست به رفتارهای تند و شدیدی بزند و ابتکار عمل را خواسته یا ناخواسته از کف بدهد و آنها بهره‌اش را ببرند و شرارت‌های ضدایرانی خود را توجیه نمایند؛ ولی رفتار متین و منطقی مسئولان جمهوری اسلامی ایران در طول این دوره یک‌ساله به وضوح اساس تمامی محاسبات واشنگتن را برهم زد و رفتار نامتعادل امروز ترامپ، جان بولتون، مایک پمپئو و مزدورانش در منطقه از همین بابت است که چرا فشارها به اهداف خود نرسیده و ثبات رأی ایران را دچار مشکل و تردید نکرده است؟ خشم فزاینده ‌دارودسته‌ ترامپ از این بابت است که چرا به‌جای اینکه در ایران شاهد بی‌ثباتی و هرج‌ومرج باشند، این تیم ترامپ است که مرتبا آسیب می‌بیند و به بن‌بست رسیده است؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.