|

هر لباسی قصه‌ای دارد

گیتی صفرزاده

تا همین چند روز پیش بساط جشن‌های عروسی داغ بود؛ یعنی خیلی‌ها دست جنبانده بودند که تا ماه رمضان نرسیده با شریک زندگی‌شان بروند زیر یک سقف، جوری که نشان دهند حتی یک ماه هم صبر و طاقت ندارند بدون نیمه یافت‌شده‌شان زندگی کنند. البته ماجرا به همین سادگی هم نیست، جشن عروسی، نوع غذا و پذیرایی، گل‌آرایی ماشین، فیلم‌برداری و عکس‌برداری با جدیدترین ژانگولربازی‌های هالیوودی (و لابه‌لایش چک‌کردن مدام قیمت دلار که چقدر نرخ کاهوی داخل سالاد شام عروسی را جابه‌جا خواهد کرد!) و از همه مهم‌تر دوخت یا خرید لباس‌عروس؛ همان پیراهن سفیدی که در عرف ما باید با آن به خانه بخت رفت و همچنین بهتر است با همان هم خارج شد، البته به سمت جهان آخرت. از بحث ورود و خروج بگذریم و همان خود لباس را بچسبیم که از آن چیزهایی است که با وجود یکبار مصرف‌بودن و بازگشت دیرهنگام به طبیعت، کسی به آن معترض نمی‌شود. شاید به این علت که گرچه ظاهرش فقط یک لباس است اما مثل یک دفترچه خاطرات ارزشمند و اسرارآمیز جلوه می‌کند. دفترچه خاطراتی که در آن از اولین رؤیاهای یک دختر وقتی که به عروس‌شدنش فکر می‌کند، شوقش یا جهان‌بینی‌اش برای انتخاب نوع و مدل و شکل آن، احساسش وقتی اولین بار خودش را در آینه با این لباس می‌بیند و همه ذوق یا دلتنگی یا اضطرابی که با پوشیدن آن به جانش می‌افتد، وجود دارد. تازه خاطرات دفترچه همین‌جا تمام نمی‌شود، سال‌ها بعد وقتی روزی موقع مرتب‌کردن کمد لباس‌ها دوباره لباس‌عروسش را در گوشه‌ای می‌بیند، این‌بار می‌خواهد امتحان کند که ببیند هنوز به تنش می‌رود یا نه و همراه این کشاکش دوباره جادادن تن درون لباس، به همه کوچک یا بزرگ‌شدن آرزوها و خواسته‌هایش در یک زندگی مشترک فکر می‌کند. حتی اگر این لباس سفید خوشبختی را داخل کمد نگه نداشته باشد و به تازه‌عروس دیگری داده یا با نهایت خردمندی به پیراهن مجلسی دیگری تبدیل کرده باشد، باز عطر و خاطره یک شروع دیگر و هزاران خوشی یا افسوس همراهش است. تا همین‌جایش هم حسابی مکتب لباس‌عروس را تشریح کردم اما با وجود این همه زنانه‌بودن ماجرا، به کلی بی‌ارتباط با مردان هم نیست. در حقیقت هر لباس‌عروس قصه‌ای دارد که در آن نقش شخصیت مرد قصه هم معلوم می‌شود. مردان اگر صدای این قصه را بشنوند، لابد نقش‌آفرینی بهتری در داستان می‌کنند؛ مانند یکی از مردان این شهر که خیاط‌خانه لباس‌عروس پدرش را مثل یک موزه کرده تا ضمن مزه‌مزه‌کردن غذا، با گوش دلمان فرکانس صدای لرزان دخترکانی را بگیریم و بشنویم که همان‌طور که به تصویر خودشان با لباس عروس در آینه زل زده بودند، زیر لب می‌گفتند: یا ضامن آهو، خوشبخت‌مان کن.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.