|

به مردم خوب این سرزمین پاک

آخرین واژه را نوشت. عینکش را برداشت و‌ دو انگشت را بر چشم‌هایش نهاد تا آرامشان کند. قلمش را گوشه کاغذ گذاشت، پیراهن سبز ارتشی‌اش را؛ همان که پس از خدمت سربازی بی هیچ نشان و علامتی در دفتر کارش می‌پوشید و به گفته خودش لباس رزمش بود، درآورد. کتش را پوشید؛ کتی که بر یقه چپش، درست روی قلبش، همیشه نماد عدالت، نشان کانون وکلا می‌درخشید و انگار پاره‌ای از وجودش بود. کیفش را برداشت، کلاه بر سر نهاد، چراغ اتاقش را خاموش کرد، خسته اما مانند همیشه خندان خداحافظی کرد و رفت و ما نمی‌دانستیم که این رفتن همیشگی است و ما نمی‌دانستیم این آخرین وداع است. رفت و ما ماندیم و بهت و اندوه و افسوس ناگفته‌ها و ناکرده‌ها. در آن هنگام که گذر از آنی به آن دگر برایمان ناممکن می‌نمود، در آن هنگام که کمر خم ‌کردیم در رویارویی با دردی که کابوس همه عمرمان بود، در آن هنگام که دیگر نه امیدی بود برای ماندن و نه رمقی برای ادامه‌دادن، دستان مهربانتان، آغوش گرمتان و شانه‌های استوارتان پناهمان شد. دوش‌به‌دوشمان ایستادید و با هم، ناباورانه او را به خاک پاک و مهربان ایرانمان، سرزمینمان که عاشقش بود و به آن می‌نازید سپردیم. ما در سایه مهرتان آرام شدیم. چنان قدردانتان هستیم که احساسمان نه در واژه‌ها می‌گنجد و نه در سخن. در برابر عظمت اندوهتان و مهربانی‌تان سر تعظیم فرود می‌آوریم و فروتنانه قدردانتان هستیم. بهمن کشاورز زنده است، در یاد مردم مهربان، قهرمان و قدرشناسی که عاشقانه دوستشان داشت و در خدمتشان بود و در آینده نیز هرگاه دوستداران و شاگردانش قلم به دست گرفته و واژه‌ای در دادخواهی و احقاق حق آنان بنگارند، چینی به پیشانی می‌اندازد، چشم‌هایش را تنگ می‌کند، با دقت می‌خواند، لبخندی از سر خشنودی به لب می‌آورد و می‌گوید: «والله اعلم». روحش در آرامش، یادش ماندگار و راهش پررهرو‌ باد. کاملیا افراخته، بهارک و کریم کشاورز ( همسر و فرزندان بهمن كشاورز)

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.