سميه يزداني اولين بانوي دوچرخهسوار ايران در جادههاي آسيا
تمرينکردن در جادههاي پرخطر ايران سخت است
شرق: سميه يزداني از چهرههاي نوظهور مدالآور ورزش زنان کشور است؛ بانويي که با افتخارآفرينياش، دوچرخهسواري ايران را در آسيا سرافراز کرده. صحبت از مسابقات دوچرخهسواري قهرماني آسيايي اخير است؛ ميدان معتبر و خوشيمني که باعث شد طلسم سالها بيمدالي دوچرخهسواري بانوان در بخش جاده شکسته شود. يزداني در رقابتهاي ازبکستان در ماده استقامت جاده (مسافت 115 کيلومتر) با زمان 3:10:04 به عنوان نفر سوم از خط پايان عبور کرد و به مدال برنز رسيد. برنز يزداني دومين مدال آسيايي و بينالمللي تاريخ دوچرخهسواري زنان ايران به حساب ميآيد. پيش از اين و براي نخستينبار فرانک پرتوآذر در بخش کوهستان اولين مدال (برنز) را براي اين رشته به ارمغان آورده بود. سميه پيش از اعزام به مسابقات 2019 جاده آسيا آنقدر مصمم و باانگيزه از حضورش در اين رويداد حرف ميزد که انگار مطمئن بود ميخواهد روي سکو برود. «فقط طلا ميتواند من را راضي کند»؛ اين جملهاي بود که اين رکابزن مدام در ذهنش تکرار ميکرد تا نشان بدهد محکوم به مدالگرفتن است. يزداني طلاي آسيا را بر گردن نياويخت، اما برنز ارزشمندي را تصاحب کرد که در رقابت با نايبقهرمان المپيک 2016 ريو به دست آمد. اين دوچرخهسوار تهراني از حالوهواي مسابقات به «شرق» ميگويد: «براي سومينبار بود که من به رقابتهاي آسيايي ميرفتم. فکر ميکنم ديگر به آن سطح از آمادگي رسيده بودم که وقت مدال گرفتنم باشد؛ بهخصوص اينکه در يک سال اخير تمرينات خيلي خوبي را پشت سر گذاشته بودم. براي همين هم خودم و هم مربيان به اين اطمينان خاطر رسيده بوديم که مدال گرفتنم حتمي است. خدا را شکر آن روز هم روزم بود و بدون هيچ استرسي کارم را شروع کردم. اين در حالي بود که سطح مسابقات به دليل حضور شرکتکنندگان مدالآور بالا بود. نفر اول نايبقهرمان المپيک ريو بود و نفر دوم نیز دو مدال طلاي بازيهاي آسيايي 2018 جاکارتا را داشت. من اصلا شناختي از اين نفرات نداشتم و با آنها در هيچ مسابقهاي شرکت نکرده بودم. خدا را شکر که مزد زحماتم را گرفتم». اين مدال حالا بغض چندماههاي را که در گلوي سميه است، شکسته است. تمام هدف و برنامه او اين بود که در بازيهاي آسيايي 2018 جاکارتا که بزرگترين ميدان ورزشي آسياست، به ميدان برود و آنجا مدال بگيرد. قرار بود يزداني به عنوان دوچرخهسوار برتر جاده بانوان ايران به اين بازيها اعزام شود که مصدوميت ناگهاني، همه اميدها و آرزوهاي او را بر باد داد.دارنده مدال برنز جاده آسيا دراينباره توضيح ميدهد: «بههرحال ورزش را نمیتوان پيشبيني کرد. خيلي دلم ميخواست اين مدال را در بازيهاي آسيايي بگيرم، اما متأسفانه به دليل شکستگي پايم اين مسابقات بزرگ را از دست دادم. بااینحال همين مدالي که اينجا گرفتم، انگيزهام را براي رقابتهاي آينده بيشتر کرده است. از الان به بعد هدفم براي بازيهاي المپيک 2020 توکيو است. انشاءالله بتوانم سهميه المپيک را بگيرم. البته عمليشدن اين موضوع منوط به اين است که ببينيم در چند مسابقه انتخابي المپيک شرکت ميکنيم. اين در صورتي است که بتوانيم به مسابقات متعدد اعزام شويم. ما با حداقل امکانات توانستيم اين نتيجه را در آسيا بگيريم؛ امکاناتي را که ما داريم نمیتوان با ساير کشورهاي آسيايي مقايسه کرد. الان سال قبل از المپيک است و همه کشورها با سرمايهگذاري بالا، مشغول تدارک و آمادهسازي ورزشکاران خود براي گرفتن سهميه المپيک هستند. تعدادي از رقيبان ما براي اين مسابقات شش ماه در کمپ سوئيس حضور داشتهاند، اما ما با وجود خطرات بسيار در جادههاي ايران تمريناتمان را انجام ميدهيم». بانوي اول دوچرخهسواري جاده کشور از حمايتهاي محمود پراش که هدايت تيم ملي جاده بانوان را بر عهده داشت، تشکر ميکند: «بدون شک حضور ايشان باعث شد دوچرخهسواري خانمها رشد درخور ملاحظهاي داشته باشد. از فدراسيون دوچرخهسواري نهايت تشکر را دارم که مسئوليت اين تيم را به آقاي پراش دادند. مدالي که من گرفتم، فقط نتيجه زحمت خودم نيست، کادر فني و فدراسيون هم پابهپاي من تلاش کردند تا به اين افتخار برسيم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.