|

آینه

شهروند این خشونت از کهکشان‌های دیگر نیامده است سیامک رحمانی: معلوم است که در یک استادیوم فوتبال دوز بی‌کلگی و جاهلی و جوانی بالاتر است و این تب را بالا می‌برد. معلوم است که در ورزشگاه سواد و صلح و اعتدال خریدار چندانی ندارند تا ترکیب شیمیایی به‌وجود‌آمده بیشتر آماده انفجار باشد. اما غیرمنطقی است که گمان کنیم این جمعیت چند ١٠‌هزار نفری خشونت را شخصا تولید می‌کنند و بروز آن در فوتبال خلاصه می‌شود. این خشونت و نفرت عریان در جای‌جای جامعه نمایان است. شاید جنس آن سنگ‌پرانی نباشد اما می‌تواند از آن هم سنگدلانه‌تر باشد. همین خبرهای چند روز گذشته را مرور کنید تا ببینید خون داغ بی‌محابا چطور کنترل بسیاری از رفتارهای ما را به دست گرفته است. می‌خواهد جنایت در همدان و قتل روحانی باشد یا اظهارنظرهای بی‌مرز و حدود در فضای مجازی. مردمی که از خودشان و از الگو و مسئول‌شان برخوردهای شلاقی می‌بینند. حذف ناگهانی مجری برنامه‌ای که هر هفته میلیون‌ها بیننده دارد، انتشار قوانینی که می‌گوید قرار است حرکات شما در فضای مجازی مانیتور شود و براساس آن تنبیه شوید -هرچند که پس از مدتی توضیحاتی برای آن منتشر شود- و پیامک‌هایی که ناگهان بخشی از جامعه را برای بازخواست و تعهد فرامی‌خواند، همه بستری از عصبانیت و تنش را ایجاد نمی‌کنند؟ چرا گمان می‌کنیم خشونت در سیستم بسته فوتبال به وجود می‌آید و خود را نشان می‌دهد.

ایران در دام ترامپ نیفتیم صادق ملکی، تحلیلگر ارشد سیاسی: ایران برای قوی‌شدن به چندین دهه صلح نیاز دارد. ما نباید وارد منازعه‌ای شویم که نتیجه آن شکست باشد. عزت و غرور ملی یک ملت و کشور حاصل کارکرد و فداکاری‌های طولانی است؛ نباید آن را اسیر شعارها کرد. در این روزهای سخت ایران، در کنار فشار آمریکا، دشمنان منطقه‌ای نیز مترصد فرصت هستند تا به کشور صدمه وارد کنند. در وضعیت پیچیده و چندوجهی ایجاد‌شده برای ایران، باید حفظ کیان کشور مهم‌ترین دغدغه و اولویت اول همه ایرانیان از هر جنس و عقیده باشد. در ایران باید سیاست‌گذاری‌ها بر اساس واقعیت‌های مبتنی‌بر قابلیت‌ها تبیین ‌شده باشد. نباید کشور را وارد منازعه‌ای کرد که نتیجه آن شکست است. بعضا هدف برخی بحران‌سازی‌ها چون خروج از برجام و قرار‌دادن سپاه در لیست تروریستی توسط آمریکا، بسترسازی برای درگیری‌های بزرگ است که نباید در دام آن گرفتار شد.

اعتماد تصميم ما منفعلانه نيست محمدجواد جمالي: لازم است بار ديگر تأكيد شود تصميمات ايران بدون ترديد طبق منافع ملت، امنيت ملي و منطقه خواهد بود. ايران به عنوان يك قدرت منطقه‌اي در راستاي تنگه هرمز تصميمي از روي تدبر، تفكر و حفظ منافع خواهد گرفت و هيچ دولتي نمي‌تواند تصميماتش را بر ملت و دولت ايران تحميل كند. نكته ديگري كه بايد در اين رابطه مطرح كرد آن است كه هر گاه صحبت از بستن تنگه هرمز به ميان مي‌آيد، گمانه‌زني‌هاي مختلفي هم صورت مي‌گيرد و افراد تحليل‌هاي متفاوت و گاه عجيبي در اين زمينه ارائه مي‌كنند، اما بايد گفت اينكه چگونه قرار است تنگه هرمز بسته شود از عمده تصميمات نظامي‌ است كه براي آن راهكارهاي نظامي وجود دارد. لذا اين‌ موضوعات از مسائلي است كه بعد از اتخاذ تصميم مورد بحث قرار مي‌گيرد كه البته بر اساس تبحر و خرد نيروهاي نظامي در ايران، راه براي آن بسيار است. بنابراين چند و چون بستن تنگه هرمز موضوع ثانويه‌اي است كه حتما خلاقيت و ابتكار عمل ايران در آن وجود دارد.

همشهری آری به نظارت بر فضای مجازی نه به فیلترینگ ولی‌الله خلیلی: چرا در نقطه‌ای با جوانانی که یک فیلم از خود منتشر می‌کنند به سختگیرانه‌ترین شکل ممکن برخورد می‌شود ولی در سوی دیگر ماجرا با افرادی همچون قاتل طلبه همدانی که امنیت جانی افراد جامعه را به خطر می‌اندازند و آشکارا اقدام به تهدید جان و زندگی افراد جامعه می‌کنند و در نهایت در خیابان فردی را به قتل می‌رسانند، برخوردی صورت نمی‌گیرد؟ این تساهل و تسامح براساس کدام برنامه تأمین امنیت روانی- اجتماعی تدوین و برنامه‌ریزی شده است؟ چرا نباید در پرونده‌هایی همچون قاتل این طلبه یا وحید مرادی، شاه مازندران و... که در فضای مجازی به آزادانه‌ترین شکل ممکن فعالیت‌های مجرمانه و آشکار انجام می‌دهند شاهد انجام اقدامات پیشگیرانه از وقوع جرائم سنگین باشیم و این افراد به گستاخانه‌ترین شکل ممکن امنیت جامعه را به خطر بیندازند ولی در سوی دیگر شدت برخوردها به شکلی باشد که از دختر جوانی (م.ه) اعترافات تلویزیونی منتشر شود؟ ...حال این سؤال مطرح می‌شود که وقتی خواست اجتماعی فعالیت در شبکه‌های اجتماعی است و مردم در زندگی روزمره خود به‌صورت گسترده از این شبکه‌ها استفاده می‌کنند؛ می‌توان برخلاف این جریان عمومی تصمیمی گرفت؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.