|

از هيچ تا جام جهاني فوتبال

همه‌چيز درباره باشگاه اف‌سي مامان!

کنار زمين چمن مي‌نشيند؛ وقتي مي‌خواهد جوراب ورزشي‌اش را بپوشد، ناخن‌هاي لاک‌زده‌اش مشخص مي‌شود. جوراب را به پا مي‌کند و به‌آرامي بالاي آن را روي زانويش تا مي‌کند. بعد کفش‌هاي استوکش را مي‌پوشد و بندش را سفت مي‌کند. آب‌و‌هواي استوايي بالاي ورزشگاه شهرداري موروني حسابي خودنمايي مي‌کند ولي چه اهميتي دارد؟ امروز، روز تمرين تيم «اف‌سي مامان»، باشگاه فوتبال زنان پايتخت مجمع‌الجزاير قمر است؛ روزي که هیچ‌چیزی نمي‌تواند مانع آرمل سيلوا شود تا به خواسته‌اش که بازي فوتبال است، برسد. او به جمع مختصري از دختران جوان مي‌پيوندد که در ميانه زمين جمع شده‌اند و همين حالا به‌خاطر شرايط آب‌و‌هوايي حسابي خيس هستند. . آرمل به‌خاطر تحرک زياد خسته شده و دست‌هايش را به پهلو زده؛ موهايش هم به‌خاطر باراش باران آشفته به نظر مي‌رسد ولي چهره‌اش کاملا راضي و خرسند است. دويدن، پريدن، ضربه‌زدن به توپ: اين دختر جوان نمي‌خواهد چيزي را از دست بدهد. او که 23ساله است و در پست مهاجم بازي مي‌کند، مي‌گويد: «فوتبال همان عشقي است که از کودکي گرفتارش شده‌ام. اينجا وقتي در کنار بقيه بازي مي‌کنيم، همگي مثل اعضاي يک خانواده مي‌شويم. مهم نيست از کدام روستا هستيم يا پيرو کدام دين، مهم نيست فقير هستيم يا ثروتمند؛ همه ما خوشحاليم». البته آرمل براي پيوستن به اين جمع «خانوادگي» مجبور شده حسابي بجنگد؛ در کشوري مسلمان مثل همين مجمع‌الجزاير قمر براي دختران، راضي‌کردن خانواده براي رفتن و فوتبال بازي‌کردن کار ساده‌اي نيست. آرمل مي‌گويد: «به من مي‌گفتند تو يک دختري؛ نبايد بروي فوتبال بازي کني. تو بايد همين‌جا در خانه بماني و مراقب بچه‌ها باشي. همين موضوع باعث بگومگوهاي زياد با اعضاي خانواده‌ام و البته عموهايم مي‌شد ولي من برخواسته‌ام، پافشاري کردم و حالا هم به هدفي که در سر داشته‌ام رسيده‌ام». حيرت عبدالرحمن 24ساله هم براي اينکه تابوشکني کند و به پيراهن سبز تيم ملي مجمع‌الجزاير قمر برسد، سختي‌هاي زيادي کشيده است. او مهاجم نوک و کاپيتان تيم است و به‌خاطر توانايي‌هايي که دارد، هم‌تيمي‌هايش «مارادونا» صدايش مي‌کنند. حيرت مي‌گويد: «پدرم نمي‌خواست من بازي کنم. او زماني به بازي‌کردنم راضي شد که من به تيم ملي رسيدم. حالا هم نمي‌آيد تا بازي‌هاي من را از نزديک ببيند ولي مي‌دانم وقتي مسابقات پخش مي‌شود، از راديو دنبال مي‌کند تا اسم من را بشنود». 15 سال پيش فوتبال زنان در اين کشور اصلا جايي نداشت ولي حالا در نزديکي اقيانوس هند، آنها هم رفته‌رفته حرفي براي گفتن دارند. باشگاه اف‌سي مامان که از سال 2003 تأسيس شده است، حالا در کنار 17 تيم ديگر هرساله در رقابت‌هاي ليگ مي‌جنگند و همين موضوع باعث شده کيفيت فوتبال زنان کلي پيشرفت کند. سلطان سعيد علي، رئيس باشگاه و البته رئيس فدراسيون بسکتبال اين کشور درباره پيشرفت فوتبال زنان مي‌گويد: «فوتبال زنان در قمر حسابي پيشرفت کرده است. آنها الان يک تيم دارند که نماينده کشور هستند. حالا ديگر مردها هم همه اين بازيکنان را جدي مي‌گيرند». به لطف پولي که فيفا به حساب آنها واريز کرده حالا فوتبال زنان به سمت آموزش داوران، مربيان و البته افراد داوطلبي که حاضر به کارکردن در اين زمينه هستند، رفته‌اند. سلطان سعيد مي‌گويد: «هدف اين است که پيشرفت کنيم. دخترها شايسته اين کمک‌ها هستند؛ چون آنها واقعا براي کاري که انجام مي‌دهند، هيجان دارند». حالا مسئولان و بازيکنان از همين حالا به فکر انجام کار مهمي در جام جهاني زنان هستند که قرار است ماه ژوئن در فرانسه برگزار شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.