|

چند مي‌گيري مثل انسان با من برخورد کني؟

گيتي صفرزاده

چند ماه پيش معلوم شد غده‌اي داخل سرم در کنار گوشم ظاهر شده. غده خوش‌خيمي بود اما توصيه شد به بيرون‌آوردنش با اين توضيح که چون در جاي حساسي قرار دارد، امکان آسيب و فلجي نيمي از صورت وجود دارد. همين توضيح کافي بود تا عمليات پيداکردن دکتري پنجه‌طلايي آغاز شود و بالاخره وقتي يافت شد و به مطبش رفتم، ديدن دست‌خط‌ها و لوح‌هاي تقديري که به در و ديوار آويزان بود، قوت قلبم داد. البته معلوم است که دکترهاي پنجه‌طلا سرشان شلوغ است و تا نيمه‌شب بايد در مطبشان انتظار کشيد و زمان معاينه هم همراه چند مريض ديگر به داخل اتاق رفت و لابه‌لاي ابراز نگراني يک مريض و التماس مريض ديگر تو هم سفره مرضت را جلوي همگان بگشايي، اما دکتر حاذق همان‌طور که به دستيارانش دستور مي‌داد و با موبايلش ور مي‌رفت و به دو مريض ديگر مي‌رسيد و وسط‌ها سري هم به بالکن مي‌زد، گفت که نگران نباشم و غده را بدون هيچ آسيبي به صورتم بيرون مي‌آورد. اين مژده فرخنده همه مصائب را از يادم برد و وقت عمل را گرفتم. روز جراحي قبل از عمل دلهره‌آور دکترم را نديدم، چند روز بعدش نيز همين‌طور اما بالاخره نگار جلوه نمود و با لبخند رضايت‌آميزي دستور ترخيص داد و اينکه دو هفته بعد براي کشيدن بخيه‌ها به مطبش بروم. خدا را شکر هم صورتم مثل سابق سر جايش بود و تکان مي‌خورد و هم غده محو و نابود شده بود پس اندوه ديدار کوتاه و شتابزده با دکتر را فراموش کردم و در دلم گفتم بگذار وقت گرانبهايش را براي نجات بيماران ديگري صرف کند. حالا وارد عمليات گرفتن وقت براي کشيدن بخيه شدم و روز موعود به مطب رفتم و معلوم شد که کار ساده کشيدن بخيه بر عهده دستياران است. البته کار ساده‌اي نبود چون در تمام مدت انجام اين عمليات صداي گريه و فغان من بلند شد اما لابد ماجرايي عادي به حساب مي‌آمد که توجه دکتر را در اتاق کناري جلب نکرد. بعد از دو هفته ترشحاتي از زخم و تورماتي در غدد لنفاوي‌ام احساس کردم. خودم را شتابان به مطب دکتر رساندم، دستيارش مرا ديد، گفت حساس شده‌ام و با چند قرص آرامبخش راهي‌ام کرد. چند روز بعد ديگر نشانه‌هاي عفونت بيشتر از اثرات قرص‌هاي آرامبخش بودند، دوباره تماس گرفتم و اين بار براي ديدن دکتر راهي بيمارستان شدم. دکتر گفت جراحي خوبي بوده، عفونت کوچکي در محل بخيه است و برايش آنتي‌بيوتيک تجويز کرد. چند روز بعد از خوردن داروها، عفونت از محل زخم شروع به فوران کرد و دوباره براي ديدار دکتر خودم را به بيمارستان رساندم، گله‌مند و نگران. اين بار دکتر پنجه طلايي‌اش را مثل عصاي پادشاهي به سمتم گرفت و درحالي‌که صداي رعدآسايش تا طبقه ديگر بيمارستان مي‌رفت، گفت که چنين ماجرايي به ساحت کبريايي او مربوط نيست و بايد براي آن به متخصص عفوني بيمارستان مراجعه کنم. تا قبل از اينکه مرا به گناهي شقه‌شقه کند، شتابان پيش دکتر عفوني رفتم. ايشان فرمودند بلافاصله بايد بستري شوم تا محل زخم را تخليه کنند. باز چندروزي در بيمارستان درازکش شدم. يک هفته بعد از مرخصي از بيمارستان علائم عفونت دوباره به سراغم آمدند. اين بار به دستور دستياران سي‌تي‌اسکن هسته‌اي کردم و براي دکتر پنجه‌طلا فرستادم. دستياران پيغام رساندند: دکتر گفته بايد مجددا جراحي شويد و کانون‌هاي عفوني استخوان سر برداشته شوند. مي‌خواستم اين را از زبان خود دکتر بشنوم، دکتري که سرم، غده‌ام و سلامتي‌ام را به او سپرده بودم، پس همه عکس‌ها و آزمايش‌ها را برداشتم و راهي بيمارستان شدم تا پشت در اتاق جراحي موفق به ديدارش شوم. بالاخره در پشت همان در اتاق جراحي همراه گروهي ديگر از منتظران شفا ديدار ميسر شد، نگاهي انداخت و گفت اعتقادي به اينها ندارد، جراحي مجدد هم لازم نيست، يک دوره دارو بخورم همه اينها تمام مي‌شود. البته موقع گفتن اين حرف‌ها فرکانس صدايش دوباره به ارتعاش پادشاهي برگشته بود و تا شعاع چند کيلومتر شنيده مي‌شد. دکترم را تغيير دادم، دکتر بعدي هم بلافاصله مرا به اتاق عمل فرستاد تا محل عفونت را تخليه کند. بعد از سه بار جراحي هنوز ماجراي درد و عفونت باقي است... اين ماجرا مربوط به من نيست، اتفاقي است که براي دوست عزيزي افتاده است، دوستي که اتفاقا با سرپنجه هنرمندش افتخارات زيادي براي تئاتر عروسکي ايران در سطح جهان کسب کرده اما چه فرقي مي‌کند که اين ماجرا مربوط به من باشد يا دوستم يا همسايه‌ام يا هر انسان ديگري در زير آسمان ايران. مهم اين است زخم‌هايي که به روح و روان مي‌زنيم در جامعه تسري پيدا مي‌کنند. من در مهارت علمي و دانش پزشکي افرادي که دوستم را عمل کرده‌اند شک ندارم، چيزي که در آن ترديد دارم اهميت‌دادن به اخلاق پزشکي در برخورد با بيمار، در حفظ کرامت انساني پيش و پس از جراحي، در احساس مسئوليت و دقت در استفاده از وسايل استريليزه است. کاش با همان شتابي که بيماران را براي پرداخت هزينه‌ها به دم صندوق بيمارستان‌ها مي‌فرستادند، مي‌گفتند که براي برخورداري از حق برخورد محترمانه انساني هر بيمار بايد چند ميليون پرداخت کرد تا لااقل - به روال معمول اين روزگار- بگوييم: پولش را داده‌ايم!شفا از اوست، انسانيت از ما.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.