|

كارت‌خوان و مالیات پزشكان؛ خندق و مین

بابك زماني- رئيس انجمن سكته مغزي

در‌حالی‌كه نظام سلامت كشور در چالشی جدی به‌سر می‌برد و هر لحظه بیش از پیش در این چالش فرو می‌رود و بازتابی هراس‌انگیز در عرصه‌های مختلف سلامت ایجاد می‌كند، در رسانه‌ها و فضاهای مجازی متأسفانه هسته مركزی این چالش مورد بحث نیست و مسائلی جانبی همه را مشغول خود كرده است؛ زمان می‌خرد تا برخورد با مسائل جدی‌تر، دیرتر و البته با صدماتی بیشتر صورت پذیرد، (اگر اساسا صورت پذیرد). یکی از مهم‌ترین مسائل جانبی كه می‌توان آ‌نها را خندق یا مین‌هایی پیرامون قلعه اصلی مشكلات تلقی كرد كه همه را تا مدت‌ها مشغول خود نگه می‎دارد، تا قلعه یا كوه اصلی مشكلات همچنان پابرجا بماند چیزی نیست جز بحث كارت‌خوان مطب‌ها و بحث مالیات پزشكان!

بیش از 60 درصد پزشكان عمومی بی‌كارند. بخش مهمی از شاغلان هم كار مستقلی كه نیاز به كارت‌خوان داشته باشد، ندارند. پزشكان طرحی، پزشكان جوان یا هیئت علمیِ تمام‌وقت دانشگاه‌ها اصلا ارتباط مستقیم مالی با بیمار ندارند كه كارت‌خوان داشته باشند. كارت‌خوان مطب‌ها فقط برای برخی از متخصصان در شهرهای بزرگ و مراجعان ایشان كه از طبقه متوسط با صدایی بلند هستند، اهمیت دارد. به‌علاوه نحوه پرداخت از طریق كارت‌خوان خیلی هم خوب است، پرداخت راحت‌تر و مدرن‎تری‌ است، مخالفت اصولی هم با این موضوع در میان جامعه پزشكی وجود ندارد. بهتر نیست جامعه پزشكی تمام بحث‌های مربوط به كارت‌خوان را یكسره نادیده بگیرد و در عوضِ آن به مسائل و مشكلات قلعه اصلی تعرفه‌های غیرواقعی كه می‌روند تا كاری بكنند كه ویزیت‌های ما به‌قدر همان تعرفه اندك هم نیرزند و حتی مضرات بیشتری هم بیافریند، بپردازد؟ این مهم‌تر نیست؟ این به معنای بر‌باد‌رفتن تار‌و‌پود زندگی حرفه‌ای ما نیست؟ تهی‌‌شدن جامعه علمی دانشگاهی كشور از درون به‌دلیل نداشتن نظارت علمی و عدم خرج‌كرد بهینه منابع نكته مهم‌تری نیست؟ سیل بنیان‌كن منابع اصلی ثروت، یعنی مغزهای آموزش‌یافته ما به‌سوی خارج به دانشگاه‌های كانادا و آمریكا و سایر كشورها نكته مهم‌تری نیست؟ یك معنای مستتر و تلویحی در بحث‌های كارت‌خوانی و مالیاتی هم به‌هر‌حال از هر دو سو این است كه گویا همه‌چیز درست است تنها مالیات و كارت‌خوان باید اصلاح شود. چالش عمیق نظام سلامت از ابتذال پایه‌ای‌ترین اركان آن، یعنی از یك ویزیت و یك ملاقات ساده سرچشمه می‌گیرد. این ابتذال تا حدی است كه امكان نظارت بر آن را غیرممكن می‌كند، امكان استقرار نظام ارجاع را زایل می‌كند و اصل اساسی «آنچه علمی است اقتصادی هم هست» را زیر پا می‌گذارد. این بحران جز در نظرگاه پزشكان خود را آشكار نمی‌كند و شاهدیم كه فرهیخته‌ترین اقشار غیرپزشك هم مقتضیات سلامت را با اراده پزشكان یكی می‌گیرند. نشان‌دادن این بحران و ریشه‌های آن از وظایف بزرگ جامعه پزشكی و سردمداران آن است و درگیر‌شدن با مسائل فرعی معنایی جز همان درگیری با مین و خندق ندارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.