شعر میهمان
سدیک آدامیان
طرح 300
در انجماد زندگي
بر شاخهاي لرزان
يخ بستم
کجائيد؟ کجا؟
اي بالسپيدان
بيائيد
بيائيد
مرا به خورشيد بسپاريد
حيف
نميدانم
با کدامين ترازو
وزن کنم
اين بادهاي سراسر آتشين را
که دگر تحملي نمانده
بر کاغذهاي معصوم
خوب است
همه را بسوزانم
کاش ميدانستم
دکه کبريتفروشي کجاست
حيف؛ حيف
اميدي بر خدا
باز آمد بهار پس بهار من کجاست
زچه در باغ دل هيچ گل و نهالي نيست؟
با تو الفتي نيست مرا، تو رنگي و رياء
به روي گلي که پژمرده، آواي بلبلي نيست
بهار را حذر کن زين راه پرسنگلاخ و بنگر
درياي دلها عصبانيست اميد باحلي نيست
خنده بگريخته ز لبها در اين زمان و نفسا
بر لبها جز اميدي بر خدا، هيچ کلامي نيست
شب زمان
حسي ناآشنا
فرياد ميزند
چه کسي در باور است
که آسمان
در فراموشي نور است
خورشيد در اسارت مانده است
هوا سمي و دودآلود
غنچههاي نيمهباز کبود
چه کسي در باور است؟
شب اين زمان
روز را بلعيده است
چو ماري گرسنه
طعمه لذيذي را
بغض کهنه
صدایم مکن
دیر است دیر
نه... نه صدایم مکن!
مرا به خود مخوان
مرا بگذار و برو...
وقتی بر دو خط موازی میخکوبیم
سکوت را پذیرا باش
بغض کهنهات را
به چشمانت بسپار...
بر شنل سپیدت ارج بگذار و بنگر!
بارش برف چه زیباست
چه باصفا و پربهاست
چونان وفا در دلهاست
پس دگر مرا به خود مخوان
دگر صدایم مکن
دیر است دیر
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.