امنيت در سكوت است
نسيم آصف: «من بين مارس يا آوريل سال 2000 و اوت 2008 در آلمان زندگي ميكردم، در اين مدت مقاله مينوشتم و به مسافرت ميرفتم، داروهاي مشخصي مصرف ميكردم كه حافظهام را تقريبا به طور كامل از بين برد به طوري كه ديگر آنچه را كه در آن هشت سال به ياد دارم - حداقل آنچه را كه در نودوپنج ماه آن در خاطرم مانده است- تا حدي مبهم و ناقص است. من اتاقهاي دو خانه را به ياد ميآورم كه در آن زندگي ميكردم. برفهايي را به ياد ميآورم كه بر كفشهايم مينشست و سعي ميكردم راهم را از يكي از اين دو خانه به طرف خيابان باز كنم». اين آغاز رمان «مرثيهاي براي آرژانتين» نوشته پاتريسيو پرون است كه به تازگي با ترجمه بهمن يغمايي در نشر نگاه منتشر شده است. «مرثيهاي براي آرژانتين» روايتي است تكاندهنده از مهاجرت و تبعيد و تصوير ديگري است از ديكتاتوريهاي نظامي در آمريكايلاتين. راوي داستان، دختري است نوجوان كه به همراه مادرش مجبور به ترك وطنشان، آرژانتين شدهاند و به فرانسه مهاجرت كردهاند. پدر دختر زنداني است و ماجرا از طريق نامهنگاريهاي دختر و پدر ميگذرد. پاتريسيو پرون، نويسندهاي است كه بهعنوان مترجم و منتقد هم شناخته ميشود و در كارنامه آثار او چند مجموعهداستان و چهار رمان ديده ميشود كه برخي از آنها جوايز متعددي هم بردهاند. مترجم كتاب در بخشي از پيشگفتارش نوشته است: «كتاب با داستاني ژورناليستي و مدتها پس از سقوط حكومت نظاميان آغاز ميشود. خبرنگاري سعي دارد در گزارشي تحقيقي و جنايي به جستجوي سرنوشت فردي معمولي در جامعه پيچيده آرژانتين بپردازد كه ماجراي آن به نوعي با گذشته خونبار ديكتاتوري نظامي سالهاي 1981-1975 پيوند ميخورد. نوشتار، تفكري است پر از درد و رنج، خاطره و ميهن. نويسنده، سختترين مسائل هستيشناسي و سوالات معرفتشناسي را بررسي و نمايش كوبنده و گريزناپذيري را نشان ميدهد. او قدرت تخيل را براي دستيافتن به حقايق احساسي دفنشده به كار ميگيرد. نويسنده چشمان خود را در جايي ميگشايد كه بقيه آن را بستهاند و بسته نگه ميدارند». «مرثيهاي براي آرژانتين» رماني است كه ميتوان آن را رئاليستي و با وقايع و شخصيتهاي واقعي دانست. «روح پدرم در باران صعود ميكند» عنوان فرعي اين رمان است و نويسنده روايت خود را بر اساس روايت يك راوي بينامونشان نوشته است. پاتريسیو پرون يك سال پيش از «جنگ كثيف» به دنيا آمده و با اين رمانش روي ماجراهايي دست گذاشته كه براي سالها كسي دربارهشان حرفي نزده بود و به قول مترجم، «اين كتاب سكوت را پس از سالها شكسته است زيرا هنوز پس از گذشت آن دوران، بسياري از شهروندان آرژانتين نميخواهند هيچكس بداند آنها در دهه 1980-1970 چه ميكردند. مسئلهاي كه حتي اگر عواقب قضايي نداشته باشد عواقب اجتماعي دارد. كتاب، شاهكار مدرني است كه با زيبايي و هدف نوشته شده، ماجرايي است درباره همه آن چيزهايي كه در دنيا اهميت دارد. رماني است پر از استعاره كه نويسنده، تصوير زندهاي را در پسآيند تاريخ پر از شكنجه معاصر آرژانتين نقاشي ميكند. تاريخي كه پس از درگذشت خوان دومينگو پرون (1974-1895) و كودتاي نظاميان آغاز ميشود». خوان پرون در سال 1964 به رياستجمهوري انتخاب شده بود و در يكي از مهمترين اقداماتش اقدام به مليكردن صنايع كرده بود. او توجه ويژهاي به طبقه كارگر داشت و عملكرد او محبوبيت زيادي را برايش به همراه آورده بود. او در سال 1955 و با يك كودتاي نظامي بركنار و از كشور تبعيد شد. او در تبعيد مبارزه را ادامه داد و بعد از هجده سال به پيروزي رسيد و دوباره بهعنوان رئيسجمهور به كشورش برگشت. بعد از مرگ او گروهي از نظاميان دوباره قدرت را به دست گرفتند و عليه نيروهاي چپ و دموكرات اقدامات شديدي را صورت دادند. اين آغاز دوره تاريك ديگري بود. در بخشي ديگر از رمان ميخوانيم: «روزگاري، مدتها قبل از اينكه هيچيك از اين ماجراها اتفاق بيفتد، مادرم پازل پيچيدهاي را به من داد تا در حالي كه آن را نگاه ميكند كنار هم بچينم. احتمالا، خيلي وقت مرا نگرفت، زيرا پازلي بود براي بچهها و قطعاتش بيشتر از پنجاه عدد نبود. وقتي آن را تمام كردم، پيش پدرم آوردم و با غرور كودكانهاي نشانش دادم، اما پدرم سرش را تكان داد و گفت، اين خيلي آسان است و از من خواست آن را به او بدهم. پازل را دادم و او شروع كرد قطعاتش را به اجزاء كوچك و عاري از هرگونه معنا تقسيم كند. پدر، به بريدن قطعات ادامه ميداد و هنگامي كه كارش تمام شد به من گفت: حالا اينها را پهلوي هم بگذار».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.