خيال
مريم رحمانيان
براي دوستي نوشتم خيال موجود عزيزي است كه زورش به اين دنياي لعنتي ميچربد. خيال را ميشود درست وسط خستهترين روز زندگي از پستو درآورد، خاك رويش را بوسيد و در آغوشش كشيد. به قول شمستبريزي «خيالها كم نيست، از خود برميانگيزي و حجاب خود ميسازي و بنا بر آن خيالات تفريح ميكني».
خيال ميتواند خودش را پهن كند روي خاطره و آنطور كه تو دوست داري، گذشته را بيارايد و حفرههاي حافظه را دستكاري كند و واقعيت را قايم كند پشت سرش. خيال همان موجود عزيزي است كه ميتواند چوب جادويش را بالا ببرد، لباسهاي كهنه را نو كند، از كدو تنبل كالسكه بسازد و از مردي دور معشوق. ميتواند پر كند درزهاي اين زندگي را. خيال متغير مفاهيم است، متغير واقعيتهاي تثبيتشده. ميتواند به تو بقبولاند كه چقدر گذشته بينقص بوده، چقدر اسفندهاي گذشته بيشتر بوي نوشدن ميداده و چقدر هيجان رسيدن سال نو بيشتر توي نبض هوا حس ميشده است. نه آنكه لزوما همه اينها خيالات و اوهام باشد؛ اما احتمالا مسئله اين است: گذشته امنتر و صميميتر به نظر ميرسد؛ چون از آن زنده بيرون آمدهايم؛ با همه بغضها و زخمها، روي آسفالت زمان خودمان را كشاندهايم تا امروز؛ امروزي كه معلوم نيست به فردا برسد يا نرسد. امروزي كه هيچ دوستداشتني به نظر نميرسد؛ چون نه شبيه خيال ديروز است و نه مثل اميد فردا. توي امروز تنها حسرت گذشته است و حس مبهم انتظار براي آينده و چقدر كه اين انتظار براي آينده هم آغشته به خيال است؛ آلوده به اين ايمان فروغ كه «كسي ميآيد» و روزي ميآيد، بهتر از ديروز. همين است كه كل سال را انتظار ميكشيم، ميرويم، ميآييم، زمين ميخوريم و دستمان را به خيال و آرزو بند ميكنيم و بلند ميشويم به اميد همان روز. همان روزي كه بايد بيايد؛ كه توي ضمير ناخودآگاهمان دوست داريم عيد باشد. روزي نو باشد. دستي برآمده از غيب باشد به دوستي و مهر. شايد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.