|

گلدان كوچك سبزه

سيدحسين مهرآوران*

پرده اول

از نگراني‌اش درباره دير آماده‌شدن جواب آزمايش نمونه مايع جَنب (پرده دور ريه‌ها) مي‌گويد و احتمال دردسترس‌نبودن من به دليل تعطيلات آخر سال. 44 ساله است و چهار سال قبل به دليل سرطان پستان تحت جراحي و به‌دنبال آن شيمي‌درماني و پرتودرماني قرار گرفته است. تحت معاينات دوره‌اي در سه سال اخير بوده است و از سوي پزشک انکولوژيست (خون و سرطان) به دليل تنگي نفس يک‌ماهه ارجاع شده است. از روند رو به بهبودش برايم در سال‌هاي اخير سخن مي‌گويد. صحبتش تمام نمي‌شود که گلدان کوچک سبزه‌اي را از کيف مقابل پايش بيرون مي‌آورد و به من هديه مي‌دهد. به او مي‌گويم که سلامتي و نگاه اميدوارانه‌اش را تنها هديه‌اي مي‌دانم در مقابل تلاش‌هاي هرچند کوچکم. از زحمتش براي پرورش گلدان کوچک سبزه‌ها سخن مي‌گويد و من با بغضي که هر لحظه تلاش مي‌کنم تا بيشتر فروخورم، برايش از امکان‌هاي محتمل غيربدخيم شرايط جسمي يک ماهه اخيرش در کنار اهميت پيگيري کامل شرايط باليني صحبت مي‌کنم. به کليشه‌هاي سي‌تي اسکن ريه و درگيري وسيع کبدي با احتمال بالاي متاستاز و پيشرفت سرطان سينه نگاهي مي‌کنم و با توصيه به بستري برای پيگيري امور درمان با او خداحافظي مي‌کنم. در‌حالي‌که دور مي‌شود به سادگي و صميميت او و همسرش مي‌نگرم. در را که مي‌بندد به گلدان کوچک سبزه‌اي خيره مي‌شوم و اميدها و نگراني‌هاي يک مادر جوانِ بيمار را در ذهن مرور مي‌کنم. پرده دوم 78 ساله است و از سراي سالمندان با کاهش سطح هوشياري، تب و تنگي نفس به اورژانس بيمارستان آورده شده است و به دليل نارسایي تنفسي زیر تفس مکانيکي و خواب مصنوعي است. هنگام ويزيت همراهي را بر بالين ندارد و پرستاري که او را به بيمارستان آورده بود، برای پيگيري امور اداري بيمارستان از اورژانس خارج شده است. شرايط خطير بيمار را برای پرستار اورژانس توضيح مي‌دهم تا به پرستار همراهش گوشزد کند و با توجه به شرايط دشوار فيزيکي‌اش فرصت آخرين ديدار از بستگان بيمار سلب نشود. در ويزيت روز بعد، پرستار سراي سالمندان که دلسوزانه و نگران از بيمار مراقبت مي‌کند، می‌گوید که بيمار فرزندي ندارد و تنهاست. حال ديگر از ميان تمام بيماران بستري‌ام اين بيمار اهميتي ديگر برايم دارد؛ نه چون بدحال‌تر است بلکه براي آنکه تنهاست و فرزندي ندارد. خودم را مانند همراه و فرزندش تصور مي‌کنم و دوباره با بغضي که رهايم نمي‌کند، از بالينش دور مي‌شوم. به تنهایي‌اش مي‌انديشم و تنهايي همه بيماراني که تبعات تحريم‌ها رنج مضاعفي را جز تحمل بيماري متوجه خاطرشان کرده است؛ در روزهاي پاياني اين سال سخت و در هياهوي دشواري‌هاي معيشتي اخير، هم‌ميهنان بيمارمان را فراموش نکنيم؛ براي بهبوديشان دعا کنيم و به‌قدر توان براي کاهش دردها و رنج‌هايشان قدمي برداريم. *متخصص داخلي و فوق‌تخصص ريه

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.