|

درباره معلمم خانیکی

محمدعلی کریمی

برای کسی که بیش از 26 سال در کسوت شاگردی، کارمندی و گاهی همکاری و رفیق، کنار دست هادی خانیکی بوده، توصیف و تبیین ویژگی‌های او سهل و ممتنع است. سهل، از آن رو که فکر می‌کنی او را می‌شناسی، رفتار و گفتارش را می‌دانی و حتی می‌توانی واکنشش را در برابر مسائل گوناگون حدس بزنی. ممتنع، از آن رو که در مجاورت او قرارگرفتن لزوما به‌معنی شناختن و درک عمیق و حتی نیمه‌عمیق وجوه شخصیتی فرد نیست. باری؛ شناخت ربع‌قرنیِ هادی خانیکی، از او انسانی اهل فضل و دانش، دارای نگاه توأمان علمی و کاربردی-تجربی برای بررسی و حل مسائل علمی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، تلاش برای پایدارسازی امر «گفت‌و‌گو» و ایجاد نهادهای گفت‌وگویی و دست آخر، کمک به شکل‌گیری و اتصال حلقه‌های بین‌نسلی برای انتقال تجربه‌ها و به نظر من، ترویج فرهنگ‌ گفت‌و‌گو، به تصویر کشیده است. چریک انقلابی در دوران مبارزه با طاغوت، معلمی در آموزش‌و‌پرورش، تحصیل در دانشگاه شیراز، حضور مؤثر در نهادسازی انقلاب، بنیان‌گذاری نشریات علمی در وزارت علوم و وزارت فرهنگ‌ و ارشاد اسلامی، کمک به راه‌اندازی مؤسسه و روزنامه همشهری، راه‌اندازی معاونت فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، ارائه مشاوره مؤثر‌ به رئیس‌جمهور اصلاحات، بنیان‌گذاری کانون‌های فرهنگی و انجمن‌های دانشجویی در دوران اصلاحات، ادامه‌تحصیل در رشته علوم ارتباطات در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا، ایفای نقش مؤثر در راه‌اندازی دوره تحصیلات تکمیلی رشته علوم ارتباطات، راه‌اندازی کرسی «ارتباطات علم» از سوي یونسکو در ایران، بازیگری جدی و پرنشاط در انجمن علمی مطالعات فرهنگی و ارتباطات و در عین ‌حال، تدریس و آموزش در حوزه مطالعات ارتباطی و اجتماعی و حضور در احزاب اصلاح‌طلب، از خانیکی چهره‌ای درخورتأمل و نمونه‌ای برای نسل‌های بعدی و جوان‌تر ساخته است تا بدانند می‌شود راه‌های نرفته را با موفقیت طی کرد و در زمانه خود می‌توانند به دور از نا‌امیدی‌‌، با تکیه بر صبر، توکل و مدارا و البته با مطالعات به‌روز در رشته تخصصی و میان‌رشته‌ای، به تعالی یا دست‌کم به حرکت در مسیر تعالی، امیدوار شوند. از دیگر سو، خانیکی از آن دست انسان‌هایی است که هم‌زمان معلمی و شاگردی می‌کند، شعر می‌خواند و آخرین نوشته‌های استاد محمدعلی موحّد را مطالعه و به دیگران تقدیم می‌کند، دل در گرو راه و رسم علی شریعتی دارد و در عین حال، می‌کوشد از رهگذر تعامل با دانشمندان عصر جدید مانند «امانوئل کاستلز» و فراهم‌کردن زمینه سفر او به ایران، جامعه نخبگانیِ کشور را با آخرین نظریات مدرن ‌و کاربرد آنها در دوران حاضر آشنا كند. او در هر حال، شأن معلمی را بر هر پست و جایگاهی اجل دانسته و به آن بالیده است، همچنان که شاگردان ادوارش. هادی خانیکی اما در همه این میانه‌ها و مرزها، روح لطیف و نازکی دارد. همیشه فکر کرده‌ام که وقتی او غمگین می‌شود، شاید غمی هم در دل طبيعت بنشیند. او در عین تلاش فروتنانه برای کمک به بهبود اوضاع در هر سطحی که از او یاری بطلبند، سال‌هاست برای مادر بزرگوار و نازنینش پسری می‌کند، سهم خود را در نگهداری و توجه ویژه به او با دقت و احساس مسئولیت وصف‌ناپذیر ادا می‌کند و دل در گرو عشق و محبت بندگان خدا دارد. عزت و سلامتش روز‌افزون باد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.