|

درو وا کن عزیزم!

گیتی صفرزاده

اغلب وقتی در یک مکان عمومی هستم، بعد از ردوبدل‌شدن چند جمله کوتاه با دیگران، از من می‌پرسند: شغل شما چیست، فرهنگی هستید؟ اوایل از این سؤال خوش‌خوشانم می‌شد و می‌گذاشتم به این حساب که لابد از ناصیه‌ام نور فرهنگ و روشنی اندیشه می‌تابد، اما بعد از مدتی فهمیدم که این ماجرا هیچ ربطی به پیشانی کوتاهم ندارد و تنها علتش این است که بیشتر اوقات با کلمات شمرده، آرام، با لبخند و احترام با مخاطبم حرف می‌زنم؛ حتی اگر این حرف پرسش ساده میزان کرایه تاکسی باشد. رسیدن به فهم این موضوع، هم تلخ بود هم شیرین. تلخ از این جهت که ساده‌ترین و بدیهی‌ترین رفتاری که باید در رابطه اجتماعی رعایت کرد می‌تواند برای دیگران ویژه و سؤال‌برانگیز باشد و شیرینی‌اش این بود که هنوز در نگاه مردم، فرهنگ و اهل فرهنگ‌بودن ارزش و تمایز ویژه‌ای است. حالا از من بگذریم. فرض کنیم یک آدم اهل فرهنگی می‌آید و یک خانه قدیمی را می‌گیرد و تبدیل به خانه- موزه می‌کند؛ یعنی با یک تیر چند نشان می‌زند؛ از ویرانی و تبدیل‌کردن یک ساختمان زیبا و خاص به قوطی‌کبریت‌های دراز بی‌ریخت جلوگیری می‌کند، برای چندین نفر اشتغال‌زایی می‌کند، یک فضای مناسب تفریحی- فرهنگی در شهر به وجود می‌آورد، چهره‌های فرهنگی و هنری؛ از عزت‌الله انتظامی گرفته تا فرامرز پایور را معرفی می‌کند و گنجینه گذشته را پاس می‌دارد و در کنارش امکان عرضه و فروش محصولات فرهنگی یا آموزشی را فراهم می‌کند. بعد از همه این کارها یک تابلو می‌زند و اسم مکانش را می‌گذارد انتظامی یا صبا یا بتهوون یا مهین یا شهین یا حالا هرچی. آن‌وقت خسته و تا خرخره فرورفته در بدهی مالی اما دلخوش می‌نشیند داخل مکان فوق‌الذکر و با خودش فکر می‌کند در مملکتی که مردم عادی احترام و ارزش برای اهالی فرهنگ قائل‌اند، حتما متولیان و مسئولان امور بیش از اینها قدر می‌دانند و همین امروز و فرداست که زنگ بزنند و بگویند فرهنگی‌جان، دمت گرم؛ مشکلی، سختی‌ای اگر سر راهت داری یک اشاره بکن تا برش داریم و تسهیل فعالیت کنیم که یکی از وظایف ما کمک به انجام فعالیت‌های فرهنگی است. زهی خیال باطل! درست از همین‌جاست که رقابت تنگاتنگی بین سازمان‌ها و مراکز مختلف شروع می‌شود که مثلا وامصیبتا در مکان مسکونی فعالیت تجاری می‌کنید، بدون پرداخت مالیات به قاطبه ملت یا هزینه برقی که با آن کتاب‌فروشی‌تان را روشن کرده‌اید مشمول تغییر کاربری نکرده‌اید یا بند چهل‌وپنجم از ماده قانونی سال 20 خورشیدی را از قلم انداخته‌اید و نقطه روی تابلوی ورودی‌تان جابه‌جا شده است. حاشا و کلا که غرضم از نوشتن این چند سطر این باشد که بگویم اهل فرهنگ و هنر باید تافته جدابافته و فراتر از قانون باشند، آن هم در روزگاری که خوب شوت‌زدن امتیاز ویژه برای ندادن جریمه رانندگی محسوب می‌شود! فقط اینکه به قولی اگر کلید در بسته نیستی، لااقل قفل هم نباش!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.