تولدت مبارک دخترم
پوریا عالمی
حالا ما سه نفريم. آدم توي زندگي خيلي تنها ميشود، خيلي شلوغ ميشود، خيلي پيش ميآيد دوتايي روزگار بگذراند، يا گله شود و يکهو بخشي از عمر را گروهي زندگي کند و سفر کند و بخندد و گريه کند يا از جمعي ببرد و يار غار وهم شود. زندگي جور عجيبی پر است از رمزوراز زندگي و زندگي و زندگي. اما آدم يکبار سه نفر ميشود. يکبار در همه عمر که يک عمر طول ميکشد تا اين سه نفر شکل بگيرد؛ کي؟ وقتي روي نفر دوم تمامقد حساب کني و وقتي ميگويي بزن قدش، بزند قدش و شتلق صداي کف دستتان موقع بزن قدش درست از کار دربيايد. شتلق، يک بزن قدش اساطيري انگار، وقتي نفر دوم همان آدمي باشد که بلد باشد خودش باشد تا خودت باشي، وقتي نفر دوم دلش مثل کف دستش صاف باشد، آن وقت نفر سوم از راه ميرسد. آنوقت خورشيد از پشت کوه زندگي خودش را بالا ميکشد، آنوقت درست لحظهاي است که يک دسته لکلک مهاجر مينشينند لب بام تو و توي بقچه، يک غنچه ميگذارند توي بغلت و ميگويند اين هم بچه، بچه غنچهبچهاي که قرار است مثل خورشيد از پشت کوه سر بزند و روز تو را، زندگي تو را، روشن کند. بچه ميآيد همچون يک لقمه نور که ميآيد توي سفره آسمانت. انگار يک شکوفه کوچک که بشکفد وسط زمستان بيتمام و يخ خاورميانه دلسوخته را آب کند. توي همه اين سالها من از غمها - بيشتر - و از خوشيهام - کمتر - برايتان نوشتم. روزنامهنويس روزمرهنويس سادهاي بودم که وقتي دوات خاورميانه سياه ميشد، قلم در آينده کمرنگي ميزدم تا صفحه فرداي شما را روشن کنم. طنزهام گاهي به قيمت اشکي بود که خيابان را پر کرده بود شايد، شايد، به اندازه نوک سوزن، شايد آفتاب فردا روي تن اين خاک و کودکان بازيگوش فرداي نور و آينه، شايد گرمتر، شايد بيشتر، شايد بهتر، شايد پُرتر بتابد. شايد آفتاب روي تن خيال کودکانه فردا پُرتر بتابد. حوصله کرديد اين سالها که مرد دلنازکِ ديرباورِ خوشباورِ ديلاقِ سبيلکلفتي چون من، بشود روزنامهنويسِ روزمرهتان. حوصله کرديد تا حوصله ستون طنز صفحه آخر روزنامه «شرق» وقتي از امر بيفرجام سياسي و خبرهاي بيمزه روزمره و تکراري سر رفت، فردا بشود باز نوشت و دوباره نوشت. اين قلم گاهي حرفش را گذاشت دهان اين و آن و گاه حرفهاش را و بغضهاش را و ترسهاش را قورت داد. گاهي گزارش شخصي زندگيام را براي شما نوشتم مثل تصادفم را يا خانهبهدوشيام را يا خستگيهام را، توي روزنامه و وبلاگ، توي فيسبوک و اينستاگرام، که انگار دوستان قديمي هستيم. ميتوان گفت زندگي ما در اين دوره مثل آونگ ساعتي است که بين دنياي اينترنت و دنياي واقعيت و دنياي مطبوعات در رفتوآمد است؟ حالا که اين کلمهها در اين سالها ما را تبديل به قوموخويشهاي دور و نزديک کرده و ما بگويينگويي از حال هم باخبريم، چرا مشتلُق ندهم که حالا ما سه نفريم؟ چرا همهاش حرفهاي ناتمام؟ حرفهاي دلهره؟ مشتلق بدهيد که اينبار روز روشن است و لکلکها از بين هزار تير و ترکش و موشک در خاورميانه کودکي را به اين خانه رساندهاند. آري! ما سادهلوح هستيم و ما به دنيا اميد داريم، به همين سرزمينِ انگار تا ابد جنگ و خونريزي و پر از مصيبت خاورميانه دل بستيم. ميدانيم تاريخ ثابت کرده که چيزي درست نميشود، اما ما به زندگي باور داريم. به عظمت لکه کوچک نور ماه در پارچه گسترده شب. پس تولد سرزدن خورشيد از پس کوههاي تيز و بلند مبارک. تولد دختر آب و آسمان مبارک. راستش سالها پيش در وبلاگي - که يادم نيست کدام - خواندم مردي تجربه پدرشدن خود را در يک خط توضيح داده بود؛ «تا ديروز يک نفر بود که پدر من بود و از امروز من پدر يک نفر هستم». از آنموقع که اين کلمات را خواندم، بارها بهش فکر کردم، فکر کردم و ترسيدم، فکر کردم و خوشحال شدم، فکر کردم و فکر کردم. و حالا من پدر هستم. يک نفر هست توي دنيا که خطهاي ريز کف دستش، بهترين گزارش از سرنوشت من است. شايد بهتر است بگويم خطهاي درشت کف دست من، چرکنويس و چکنويس خطهاي ريزِ پاکنويسشده کف دست اوست. خطهاي نازک دستان کوچک تو مثل رودهاي زايندهرود و کارون و دجله و نيل، اميدهاي بسيار در دل خشک زمين ما زنده ميکند. حالا ما سه نفريم؛ يک پدر و يک مادر و يک دختر. دختري همچون رود نيل که ميل به آباداني و سرسبزي دارد بين اين سرزمين مغمومي که نافش را با جنگ و خون و نفت بريدهاند و خاورميانه نام دارد... دختري همچون رود نيل که نافش را با زندگي بريدهاند. همچون آسمان نيلگون که سخاوتمند و مهربان است با زمين. و حالا که بين اينهمه خبرهاي ناخوش خاورميانه، اين خبر خوش را با شما شريک شدم، به يک چيز در ميانسالي بيشتر باور ندارم؛ جهان را کودکان خواهند ساخت. جهان آنان را با مهرباني، ادبيات و عشق بسازيم.حالا ما سه نفريم و اين کلمات، ما و شما را چون دوستان خيلي قديمي، دوستان خيلي صميمي به هم پيوند داده است. دستهاي فرداتان روشن.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.