دفترچه راهنماي حذف يك قوميت
کریس اسکات به تازگي گزارشي را در تايم منتشر كرده است، به همراه مجموعه عكسهايي از مسلمانان روهينگيايي كه مجبور به خروج از محل زندگي خود شدهاند. در اين گزارش اشاره شده كه از آگوست 2017، بیش از 700 هزار مسلمان روهینگیا از میانمار به كشور همسايه؛ يعني بنگلادش فرار کردهاند. اگر از مردان، زنان و کودکان روهینگیايي درباره دلايل فرارشان بپرسيم، اكثرشان دلايل مشتركي دارند؛ از حمله ارتش میانمار، آتشزدن روستاها، تجاوز به زنان و کشتن خانواده و دوستانشان. رئیس مأموریت سازماندهی سازمان ملل در میانمار، مارزوکی دروسمن، این وضعیت را نسلکشی توصیف کرد. يكي از زنان ميگويد: «ما پول و جواهرات خود را در جیبهای لباسهایمان پنهان کردیم. آنها ما را در برابر ديگران برهنه کردند و همهچیز را به سرقت برده بودند». «آنها در دستههاي مختلف ميآمدند و یک یا دو نفر به زنان حمله يا تجاوز ميكردند و بقیه به خانهها میرفتند. يكي از آنان مرا روي دست برداشت، به ميان درختها برد و آتشم زد. من افتادم، ولي وقتي شروع به جيغزدن كردم، یک سرباز دیگر آمد و اسلحه را به من نشانه گرفت». یکی دیگر از زنان گفت که در تلاش برای درک آن چيزي است كه اتفاق افتاده: «شمار زیادی از سربازان آمدند و هرکسی را که میتوانستند گرفتند، شکنجه دادند و به او تجاوز کردند. آنچه را که بر ما رخ داد نمیتوانم بازگو كنم. من به جنگل فرار کردم. روستای ما سوزانده شد، اما آنها مرا یافتند». پناهندگان روهینگیا سعی دارند پناهگاه خود را در برابر بارانهای موسمي مقاوم كنند. هرچند به سختي و غيرقانوني توانستند از مرز بگذرند و توسط گارد مرزی بنگلادش (BGB) نگهداری میشوند. اشيش جوشي که برنده امی بینالمللی و بفتا برای پوشش از بحران روهینگیا شد، درباره تنش بین مسلمانان روهینگیا، اقلیت قومی میانمار و اکثریت بودایی در سالهای متمادی ميگويد: «روهينگيا گروهي از افرادي است که در طول تاريخ بين بنگلادش و برمه زندگی ميکنند. آنها در زمان امپراتوری بریتانیا در آنجا زندگي ميكردند. اين اختلاف برمبناي هویت و جغرافیا و سیاست است. اين بحران كه از 2017 شروع شده، ميتواند ريشههايش به جنگ جهاني دوم بازميگردد. روهینگیاييها كه مهاجران منطقه اراکان بودند، به انگلیسیها پيوستند، درحالیکه برمهايها با ژاپنیها ماندند». جوشی میگوید: «روهینگیا هیچ شهروندی ندارد و آنها هیچ دولتی ندارند. به عبارت دیگر، آنها بیگناه هستند و به میانمار تعلق ندارند و هیچ اسناد شناساییای ندارند و بهعنوان مهاجران غیرقانونی بنگالی نامیده میشوند». «آنها بهعنوان خائنانی خیانتکار دیده میشوند که برای بیثباتکردن کشور در آنجا هستند». خشونت میان دو گروه طی دههها یک موضوع ثابت بوده است، اما در سال 2017 به اوج خود رسید، زمانی که حدود دوسوم مسلمانان روهینگیا تصمیم به فرار از کشور در برابر نیروهای امنیتی برمه گرفتند، نيروهاي ارتشي كه به اعمال کشتار جمعی، سرکوب و تجاوز به عنف دست ميزدند. سازمان ملل متحد، آنچه را که براي مسلمانان روهینگیايي در میانمار اتفاق افتاده است، بهعنوان «یک دفترچه راهنمای ازبينبردن قوميت» توصیف کرده است. جوشي توضيح ميدهد: «شما براي اينكه گروهي از مردم را بيفايده كنيد، اول از همه چه کاری را بايد انجام دهيد؟ هویت آنها را میگیرید، اجازه ميدهید آنها را به نام روهینگیا متصل کنند و اجازه میدهید آنها را مهاجران بنگالی بخوانند. سپس اجازه شهروندی را از آنان ميگيريد، آنها را بیثبات ميکنید، بنابراین اکنون آنها بینام و بیوطن هستند و سپس آنها را از حقوق بنیادین محروم میکنید و ما چه میخواهیم انجام دهیم؟ بنابراین، در این کشتار دستهجمعی، این دستگاه با يك كليك روی آنها تنظيم ميشود و در موقعيت كشتار قرار ميگيرد و از بين ميروند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.