به نقاشی منزوی اعتقادی ندارم
آذرخش فراهاني متولد سال ١٣٦٠ تهران و فارغالتحصيل رشته نقاشي است که هفته گذشته نخستين نمايشگاه نقاشي او با همراهي ويدئوآرت در گالري «آريانا» در تهران برگزار شد. اين موضوع بهانهاي شد تا با فراهاني درباره تجربياتش در جريان اين رويداد جديد گفتوگو کنيم.
ايده اين کار چگونه سراغ شما آمد؟ زماني كه براي برگزاري نمايشگاه پاريسم در اين شهر اقامت داشتم، خواهرم به اصرار دو بليت گرانقيمت نمايشگاه آثار «گوستاو كليمت»، نقاش برجسته را براي من خريد. مدام به او ميگفتم كه ديدن چند قاب و بوم ولو اينكه اثر نقاشي چون كليمت باشد ارزش اين بليت گرانقيمت را ندارد. جالب اينكه وقتي وارد شدم ديدم هيچ بوم و قابي در اين نمايشگاه نيست و تنها ديوارهاي خالي غولپيكري محاصرهام كرده بودند. وقتي چراغ خاموش شد و نمايش آثار آغاز شد، انگار مرز بين واقعيت و رؤيا شكسته شد. تجربه بسيار منحصربهفردي بود. حتي براي اشخاص بومي كه داخل سالن بودند غافلگيركننده بود. با خودم زمزمه كردم كه با كمك همكارانم، هموطنانم را در اين تجربه شريك خواهيم كرد. به عنوان تجربه اول چه مشکلاتي بر سر اجرائيکردن اين طرح داشتيد؟ دو مشكل بزرگ ما «بودجه» و «تجهيزات موجود در كشور» بود كه هر دو در نازلترين حد ممكن بود. شبكه آفتاب تنها شركتي بود كه حاضر شد بخش اعظم تجهيزات اين نمايشگاه را به ما به امانت بدهد و من عميقا مديونشان هستم. متعاقبا مؤسسه ديسان فداكارانه تجهيزات را كامل كرد و آقاي امير سالاري و محمد موحدي پنج ويدئوپروجكشن حرفهاي را با هم سينك كردند و نهايتا انيميشنهايي از آثار من كه به دست توانمند انيماتور جوان «پانيز رفيعيمهر» ساخته شده بود، در ابعاد غولپيكر به طول ٢١ متر و مدتزمان ٥٣ دقيقه روي ديوارهاي داخلي و خارجي گالري آريانا نقش بست. نمونههاي مشابه اين نمايشگاه را قطعا در کشورهاي ديگر ديدید. فکر ميکنيداین نمايشگاه تا چه اندازه با نمونههاي مشابه برابري ميکند؟ فقط نمايشگاه كليمت در پاريس را ديدهام. چند نمايشگاه در كشورهاي ديگر هم برگزار شده، اما اين شكل از ارائه هنرهاي تجسمي براي عموم حتي در كشورهاي پيشرفته هم نوظهور است. به نظر من آنچه از من و پانيز برميآمد از بعضي جوانب حتي از نمايشگاه كليمت هم پيشي گرفته بود، اما آنچه مربوط به بودجه و «بضاعت تجهيزات اين روش ارائه در ايران» بود، اصلا با نمايشگاه كليمت قابل قياس نبود. فكر نميكنم حتي يك درصد بودجه و تجهيزات آنها را هم داشتيم. چه بازخوردهايي از بازديدکنندگان گرفتيد؟ سابقا به شكلي محدود برخي از انيميشنهايي را كه پانيز رفيعيمهر از آثارم تهيه كرده در معرض ديد عموم گذاشته بودم. در نمايشگاههاي انفراديام در پاريس، برلين و دوسلدورف اين انيميشنها مورد استقبال شديد مخاطبان قرار گرفته بودند و اينكه نمايشگاه «ديوارنگاره» در تهران به پربازخوردترين ايونت هنري اين چند هفته تبديل شود دور از ذهنم نبود. همانطور كه فكر ميكردم، با وجود دسترسي سخت لوكيشن گالري، چند هزار بيننده داشتيم و صدها پست و استوري و انعكاس خبر نمايشگاه. هرجا ميرسيدم با عزيزاني روبهرو ميشدم كه ميگفتند كل دوستانشان از ديوارنگاره ما بازديد كردهاند. برگزاري نمايشگاههايي با اين شکل تا چه اندازه از طرف هنرمندان مورد استقبال قرار میگيرد؟ قطعا اكثر هنرمندان و ازجمله خود ما به اين نحوه ارائه علاقهمنديم. منتها اين روش، بسيار وابسته به بودجه اوليه و تجهيزات است كه اميدوارم بازخورد اين نمايشگاه، انگيزه اسپانسرها را براي حمايت از اينگونه ايونتها بالاتر ببرد. مجددا تأكيد ميكنم كه هيچ شركتي جز شبكه آفتاب و مؤسسه ديسان، حاضر نشدند از اين نوآوري حمايت كنند.. واکنش مخاطبان خارجي چگونه بود ؟ یكي از شيرينترين دلخوشيهاي من اين است كه كارهاي من در چهار گوشه جهان مورد توجه و استقبال مخاطبان قرار گرفته. اينكه مخاطبان گاه بيآنكه زبان و فرهنگ من را بشناسند و بدون دلسوزي و تخفيف از آثارم تعريف ميكردند و لبخند را بر لبانشان ميديدم هديه بزرگي بود. به نظر تان تا چه اندازه در انتقال پيام به مخاطبان آثار موفق بودید ؟ اين را بايد از مخاطبان پرسيد. من به نقاش منزوي مدرن، به تابلويي كه هيچكس از آن سر درنميآورد و آلت دست پولشويي و تحميق هنرمند و مخاطب است اعتقادي ندارم. نقاشيهاي من متعلق به مردم هستند. هرگز با كيوريتورها و دلالاني كه ارائهنشدن آثارم در شبكههاي اجتماعي را شرط همكاري ميدانستند كنار نيامدم. تمامي آثار من در صفحات من در شبكههاي اجتماعي بهطور تمامقد ارائه ميشوند و اين دليل اصلي خلق آنهاست!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.