|

گفت‌وگو با گلناز مرادي‌فرد، اولين زن سوارکار ايراني که در مسابقات جهاني امیر قطر شرکت کرد

با اسب قرضي نمي‌شود کار بزرگي کرد

شرق: تيم ملي سوارکاري استقامت ايران بالاخره روي يک رويداد بين‌المللي را به خود ديد. سوارکاران اين رشته که در تمام اين سال‌ها همواره به دليل نبود زيرساخت‌هاي لازم و هزينه‌هاي بالا از شرکت در رقابت‌هاي آسيايي و جهاني محروم بودند، توانستند با قدم‌هاي مثبت و تغيير نگاه مسئولان فعلي فدراسيون سوارکاري، حضور در ميادين برون‌مرزي را تجربه کنند. مسابقات بين‌المللي جام امير قطر، عنوان رويداد معتبري است که طلسم حضورنداشتن سوارکاران ايراني را در رقابت‌هاي خارجي شکسته است. اين مسابقات که جزء برترين رقابت‌هاي بين‌المللي استقامت به حساب مي‌آيد، هرساله با شرکت برترين سوارکاران دنيا برگزار مي‌شود و جايزه‌اي هم که به نفر اول تعلق مي‌گيرد، شمشير طلاست. اتفاق درخور توجه اولين حضور تيم ملي استقامت سوارکاري ايران در جام امير قطر، قرارگرفتن يک نماينده زن در ترکيب اين تيم است؛ زني که با مقام‌آوري‌هايش در مسابقات داخلي، هميشه نامش به‌عنوان رقيب سرسخت مردان بر سر زبان‌ها بوده است. گلناز مرادي‌فرد، برترين بانوي سوارکار استقامتي کشور است که همراه رحيم مرادنژاد و آرش ميهمي در اين رقابت‌ها به ميدان رفتند. گلناز در‌اين‌باره به «شرق» مي‌گويد: «متأسفانه فعاليت سوارکاران استقامتي تا پيش از اين محدود به مسابقات داخلي بود و هيچ‌وقت تيم ملي براي ورزشکاران اين رشته تشکيل نشده بود. خوشبختانه با تلاش‌هاي مسئولان فعلي فدراسيون، بالاخره تيم ملي استقامت تشکيل شد و شرايط را براي اعزام تيم در رقابت‌هاي بين‌المللي فراهم کردند. البته قرار بود ما سال گذشته نيز در رقابت‌هاي جام امير قطر شرکت کنيم، اما به دليل مشکلاتي اعزام تيم کنسل شد. اين باعث افتخارم است که به‌عنوان اولين زن ايراني در رشته سوارکاري استقامت در مسابقات جهاني شرکت کردم». بهترين عنواني که تيم ملي سوارکاري استقامت ايران در جام امير قطر به دست آورد، دهمي رحيم مرادنژاد بود. مرادي‌فرد و ميهمي از دور مسابقات حذف شدند. علي محمدي نام سوارکار ديگري است که به‌عنوان شرکت‌کننده آزاد براي ايران در قطر مسابقه داد. او رتبه دوازدهم را به دست آورد. بانوي سوارکار لرستاني دليل اين نتايج ضعيف را مسابقه‌دادن با اسب‌هاي قرضي مي‌داند؛ معضلي هميشگي که هيچ‌وقت اساسي از طرف مسئولان وزارت جهاد کشاورزي و وزارت ورزش ايران حل نشده است؛ «رکوردهايي که من و ساير سوارکاران مرد در تمرينات زديم، خيلي به رکوردهاي آسيا و اروپا نزديک است؛ اما مشکلي که ما با آن مواجه هستيم، استفاده از اسب‌هاي قرضي است که شانس مدال‌گرفتن ما را کم مي‌کند. متأسفانه به دليل اينکه مشکل قرنطينه اسب‌ها هنوز به‌طور کامل حل نشده است، مجبور شديم بدون اسب‌هاي خودمان به قطر برويم و با اسب‌هاي آنها مسابقه بدهيم. تيم ما چهارنفره بود که قطري تنها قبول کردند به سه نفر اسب قرضي بدهند. بنابراين ما سه نفر، چون سه نفر اول رنکينگ کشوري بوديم، به مسابقات آمديم. طبيعي است که وقتي ما به چنين مسابقاتي مي‌آييم، اسب‌هاي درجه‌يکشان را در اختيارمان قرار نمي‌دهند. طبيعي است نتوانيم عملکرد درخشاني داشته باشيم. مسابقه‌دادن با اسب قرضي واقعا سخت است؛ چون هيچ شناختي از خلق‌و‌خو، توانايي و سطح تمرين آن نداري. ضمن اينکه بايد بگويم شرايط آب‌و‌هوايي هم خيلي تأثيرگذار است. شرايط جوي قطر با ايران کاملا متفاوت است. در کل مسابقات در سطح بالايي برگزار شد و رقبا که با اسب‌هاي خودشان آمده بودند در مقايسه با ما وضعيت بهتري داشتند. ما همين که توانستيم در اولين تجربه با اسب‌هاي قرضي مسابقه را سالم به پايان ببريم، خودش يک پيروزي است». گلناز از همکاري‌نکردن شرکت‌هاي حمايت‌کننده مالي با سوارکاران استقامتي مي‌گويد: «سوارکاري استقامت رشته‌اي است که مسابقات آن در فضاي صحرايي برگزار مي‌شود و تماشاچي زيادي ندارد. آن معدود تماشاگراني هم که مي‌آيند، واقعا علاقه‌مند به اين رشته هستند. با توجه به اين موضوع، اسپانسرها علاقه‌اي ندارند که براي ما سرمايه‌گذاري کنند؛ آن‌هم در شرايطي که واقعا بايد هزينه‌هاي بالايي را بپردازيم. هزينه‌هاي حمل‌ونقل اسب‌ها در مسابقات داخلي هم خيلي بالاست؛ چه برسد به رقابت‌هاي خارجي. اسب‌ها حداقل چهار روز قبل از مسابقه بايد انتقال داده شوند. مي‌خواهم بگويم فعاليت‌کردن در اين رشته واقعا سخت است، به‌ويژه براي خانم ها. خود من تا زماني که مجرد بودم، از طرف برادرم حمايت مالي مي‌شدم. الان هم همسرم پشتيبانم است. براي مسابقات جام امير قطر نیز بخشي از هزينه‌ها را خودمان داديم و بخشي را فدراسيون و هيئت‌هاي استاني». مرادي‌فرد سال گذشته پرامتياترين سوارکار سال در بين مردان و زنان ايران شد. همين اتفاق باعث شد از سوي فدراسيون جهاني سوارکاري دو بار براي شرکت در کاپ‌هاي اروپا دعوت بشود، اما به دليل نداشتن ويزا، اين مسابقات را از دست داد؛ «قرار بود با هزينه خودم در دو کاپ اروپايي که هر دو در فرانسه برگزار مي‌شد، شرکت کنم، اما به دليل مشکلاتي که در سفارت فرانسه در ايران به وجود آمده بود، رواديدم به‌موقع صادر نشد و هر دو مسابقه را از دست دادم. قطعا اگر در اين رقابت‌ها شرکت مي‌کردم، به تجربياتم اضافه مي‌شد. هزينه‌ها در ورزش سوارکاري خيلي بالاست و فدراسيون نمي‌تواند در همه مسابقات ورزشکاران را اعزام کند. براي همين سوارکاران مجبورند بعضي از مسابقات را با هزينه خودشان بروند. متأسفانه انتظارات از سوارکاري خيلي زياد است؛ آن‌هم در مقابل شرايط و امکانات کمي که دارد. ما با حداقل امکانات زير نظر مربيان داخلي تمرين مي‌کنيم. همين قطري‌ها که يک کشور آسيايي و همسايه ما هستند، در بهترين سطح هستند. انتظارات بايد به اندازه امکانات باشد. اسب و سوارکار هر دو مکمل هم هستند. به جرئت مي‌توانم بگويم نتيجه مسابقه سوارکاري را يک اسب خوب مي‌تواند رقم بزند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.