واردم کن صادرم کن!
پوریا عالمی
سوفیا... عشقم... نامه امروز من به تو یک نامه وارداتی - داخلاتی است. ببین قشنگ من، «رئیس سازمان غذا و داروی ایران برای صادرات دارو و تجهیزات پزشکی به ونزوئلا اعلام آمادگی کرد». به جان میدون دوم، اول یکه خوردم و فکر کردم بابای سوفیا رفته رئیس سازمان غذا و دارو شده، اما نه واقعا. رئیس سازمان غذا و دارو اعلام آمادگی کرده دارو و تجهیزات پزشکی به ونزوئلا صادر کنیم! عیبی هم ندارد. اما الان بین رؤسا اختلافنظر وجود دارد، چون عیسی کلانتری، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست، در تابستان امسال گفته بود: «فقط میتوانیم برای ۵۰ میلیون جمعیت غذا تولید کنیم و باید مابقی نیاز غذایی کشور را وارد کنیم». این جمله یعنی ۳۰ میلیون باقیمانده بايد چيكار كنند؟ بروند توی آفتاب فتوسنتز کنند؟ حالا کشوری که ۳۰ میلیون نفر را نمیتواند سیر کند و باید غذا وارد کند، چطوری میخواهد غذا صادر کند؟ به قول مادربزرگ ما غذایی که به شکم خودت رواست، به شکم همسایه حرام است. البته عیبی هم ندارد. خود ما الان در صنعت تجهیزات پزشکی به خودکفایی رسیدهایم و همهچیز پزشکی را خودمان تولید میکنیم، به خصوص تشت که میدانید تشت کاربردهای زیادی دارد و کنار تخت، زیر تخت، بالای تخت و باقی جاهای تخت بیمار و تخت عمل قرار داده میشود. البته تجهیزات پزشکی جز تشت چیزهای دیگری هم دارد که عموما مهم نیست و ما این چیزهای غیرمهم را مثل نخ و سوزن و چاقو و کامپیوتر و روبات و تخت و داروی بیهوشی و غیره و غیره و غیره را وارد میکنیم. خلاصه که سوفیا... قشنگ من... رئیس سازمان غذا و دارو گفته میخواهد چیزمیز صادر کند ونزوئلا. رئیس محیط زیست گفته باید چیزمیز وارد کنیم. اصلا چطور است برای اینکه حالا که رئیس دارو قمپز در کرده، ما چیزهایی را که وارد کردیم، صادر کنیم ونزوئلا؟ درواقع ما در مرحله واردم کن صادرم کن هستیم. خودمان چیکار کنیم؟ هیچی. همان کاری که تا الان کردهایم؛ صبر میکنیم تا یک روز همهچیز درست شود. بههرحال ما توی صبرکردن اوستا شدهایم سوفیا. عاشق صبرکننده تو؛ میدون دوم
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.