«آوازهخوان خيابانهاي منهتن» و پرسشهايي که بيپاسخ ميماند
بهارک سهامي: آوازهخوان خيابانهاي منهتن سوفلوري پير و شکستخورده است که قصه هنر و زندگي تباهشده خود را روايت ميکند و هر چنددقيقه روايت را قطع ميکند، از صحنه بيرون ميرود و بعد از تعويض لباس مونولوگي شاخص از نمايشهاي شکسپير را اجرا ميکند. ژاک مرمه که غير از يکبار هيچگاه در زندگیاش شانس حضور در صحنه تئاتر را نداشته و هميشه در پشت صحنه بازيگر ذخيره باقي مانده از بخت بدش شکايت ميکند و مقصر را سيستم غيرعادلانه تئاتر کاپيتاليستي ميداند که بهجاي شناسايي و بهادادن به استعدادهاي واقعي، سلبريتيهاي کمدانش و استعداد را روي صحنه ميآورد تا هنر تجاري و سطحي را به مردم تحمیل کند. ميکائيل شهرستاني در مصاحبهاي با روزنامه اطلاعات و يادداشتي که در بروشور نمايش نوشته است، انگيزهاش از ساخت اين نمايش را اعتراض به غلبه تفکر مادي و تجاري در سيستم اجرائي تئاتر امروز و انتقاد نسبت به هجوم تئاتر خصوصي و سلبريتيمحور معرفي ميکند. سخن از پرداخت هنرمندانهتر روايت و ارائه اثري شستهرفته با ساختار دراماتيک محکمتر و منسجمتر است، نمايشنامه و اجرا بيشتر به طرحي خام ميماند که نيازمند هرس و تعديل و جابهجايي بعضي از اجزايش است. از نمايشي که قرار است شکوائيهاي باشد عليه غلبه آثار تجاري در تئاتر امروز کشورمان انتظار ميرود ساختار دقيقتر و سنجيدهتري داشته باشد و در جهت دستيابي به کمال هنري وسواس بيشتري به خرج دهد تا اجراي آن به خوديخود دفاعيهاي باشد بر حقانيت تئاتر هنري غيرتجاري. احساس همدردي مخاطب بدون نمايش احساساتي و اغراقشده اينهمه فلاکت و بدبياري براي پيرمرد بازيگر نيز ميتوانست برانگيخته شود و اثبات استعداد هنري وي بدون اجراي اين تعداد مونولوگ و تعويض مکرر لباس و رفتوآمد به بيرون از صحنه نيز امکانپذير بود. اين دفاعيه ميتوانست زيرپوستيتر، با ايجاز بيشتر و رعايت منطق دراماتيک تکتک اجزا اتفاق بيفتد. در پايان، از بازي پرزحمت و ستودني ميکائيل شهرستاني قدرداني ميکنم و اميدوارم اين نمايش طلايهدار آثاري باشد که با انگيزه کمک به تقويت جايگاه تئاتر هنري و احياي حقوق ازدسترفته آن روي صحنه بروند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.